Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Βασιλικά γενέθλια την Τρίτη 14 του Νοέμβρη, στο εξέχον παγκόσμιο κοσμικό γεγονός: Ο Κάρολος (της Καμήλας ντε) κλείνει τα 75 χρόνια του.
Επί δεκαετίες επικρέμονταν κατηγορίες για εκπτώσεις στην «αριστερά» (ας μη λέμε ονόματα). Τώρα πλέον μιλάμε για ξεπούλημα.
Αργησε αλλά δεν μπορεί, φθινόπωρο θα έρθει
όμως αυτό δεν τον πτοεί γιατί έχει ομπρέλα
σπαστή, ευέλικτη, κομψή, την πάει όπου θέλει
το τσεκελέτο. Ακόμα και σε ένα νέο κόμμα.
Εσείς απλά καθίστε αναπαυτικά και παρακολουθήστε πώς φυλλοροεί το πάλαι ποτέ κραταιό «αριστερό» (όπως κοιτάμε από δεξιά) κώμα.
Καλά, η Λίνα πάει για πολλά ρεκόρ κι η κοινωνία απλά παρακολουθεί: Από εργολάβους –λέει- θα γίνονται (και) οι αρχαιολογικές ανασκαφές!
Εχουν μεγάλη πλάκα όλοι αυτοί που με τη δέουσα σοβαρότητα παρακολουθούν και αναλύουν γελοιότητες. Για την πολιτική λέμε, αλλά φυσικά όχι μόνο γι’ αυτή.
Το σύμπαν επιστράτευσαν να πείσουνε τη «μάζα»
ότι δεν τρέχει τίποτα στη δύσμοιρη τη Γάζα.
Ογδόντα χρόνια διώξεων, εκτοπισμών και φρίκης
κι εσύ ποτέ ξεκάθαρα να μη λες πού ανήκεις…
«Η Ελλάδα διαχώρισε την Παλαιστίνη από τη Χαμάς», δικαιολογήθηκε ο Κούλης για τη συναίνεση στα εγκλήματα που υφίσταται η Γάζα. Και το κορυφαίο: Δηλώνει πρόθυμος να συμμετάσχει η Ελλάδα σε «θαλάσσιο ανθρωπιστικό διάδρομο προς τη Γάζα». Να γελάσεις, να βρίσεις ή…
Αδύναμοι, έντρομοι λαοί να παρακολουθούμε
ώσπου να έρθει διαταγή να πα’ να σκοτωθούμε
απ’ όσους ‘μεις στηρίζουμε και υποβοηθούμε
ενώ αυτοί λένε για μας «να πα’ να …».
Ταγμένη στο ιερό λειτούργημα της καταγραφής των Γ.Α.Μ.Ε.Ι.Σ. (Γεγονότων Αλήστου Μνήμης Εξέχουσας Ιστορικής Σημασίας) η στήλη, σημειώνει: Ηταν 17 Νοέμβρη του 1975, δυο χρόνια μετά το Πολυτεχνείο και τα γεγονότα στην Αθήνα, όταν τα δύο μεγαλύτερα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης –το ιταλικό και το γαλλικό- εξέδωσαν ανακοίνωση αποκήρυξης της βίας… Το ελληνικό, βέβαια, είχε φροντίσει ήδη να βάλει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του δια χειρός καπετάν Γιώτη (ποιος Πέτρος ρε;) ότι θα είναι φρόνιμο και δεν θα του περάσει καν από το μυαλό η ανατροπή του καθεστώτος με βίαια μέσα. Εξ ου και η μετέπειτα δεδηλωμένη απέχθεια προς τη θραύση υαλοπινάκων και η προσήλωση στην ως δια μαγείας ανατροπή, μέσω μιας μεγάλης, ονειρικής (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) επανάστασης. Για την οποία βεβαίως-βεβαίως θα πρέπει πρώτα να ωριμάσουν οι συνθήκες…
Ο έρως χρόνια δεν κοιτά, μα σαν ακούς τον Πλεύρη
φτύνεις τον κόρφο σου και λες «άλλο κακό μη μ’ εύρει».
«Κλεισμένος στο μικρό μου ρετιρέ / αντίσταση με βίντεο με πουρέ» έλεγε ο Τζιμάκος. Και η λαϊκή μούσα sim πληρώνει και συμπληρώνει: «Οι πιο πολλοί από αυτούς που μάχονταν στους δρόμους / τώρα στα social media σκληρές δίνουνε μάχες».
Ούτε τα «πόθεν έσχες» τους που βλέπεις ζαλισμένος
αρκούν για να σε πείσουνε ποιοι είναι και τι θέλουν;
Τι ενώνει… ιδεολογικά την Κεραμέως, τον Βελόπουλο και άλλους; Μα φυσικά οι ιλιγγιώδεις καταθέσεις τους στην «Deutsche Βank». Πάνω από ενάμισι μύριο για τη Νίκη, περί το μισό μύριο για τον Κούλη Β’!
Αλλοι ζούνε με Ενγκελς, Μαρξ, Λένιν και Τσε Γκεβάρα
κι άλλους τους τρέφει ο έρωτας Πλεύρη με Σιακαβάρα!
Κατά κόρο ίδια η κοροϊδία. Πολιτική και πωλητική. Καπιταληστών και υπηρετικού (ή πυρετικού) προσωπικού. Για να γυρίζει η ρόδα, να συνθλίβει, να πείθει πως τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Και να φεύγουν οι στρατιές των τσακισμένων γεννώντας νέες, όλο και πιο πειθήνιες, όλο και πιο ανήμπορες, όλο και πιο υποταγμένες.
Κοκκινοσκουφίτσα
