Το πρωί της Τρίτης, λίγες ώρες προτού ξεδιπλωθεί η φιέστα Τσίπρα στο Θησείο και ενώ η Καρυστιανού έδινε το δικό της σόου έξω από τον Αρειο Πάγο, όπου πήγε για να καταθέσει το ιδρυτικό του δικού της κόμματος, ο Μητσοτάκης συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιό του για να το χρησιμοποιήσει σαν γλάστρα σε ένα on camera λογύδριο, με το οποίο επιχείρησε να αποδομήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του, κατηγορώντας τους συλλήβδην ως (τουλάχιστον) ανίκανους και σίγουρα εθνικά ανεύθυνους.
Χρέωσε στην αντιπολίτευση καταγγελτικό λόγο που «δεν αντιστοιχεί στην κρισιμότητα των καιρών». «Εξαγγέλλονται νέα κόμματα με πρωτοεμφανιζόμενους ή επανεμφανιζόμενους πρωταγωνιστές οι οποίοι φορούν ένα άλλο προσωπείο» είπε φωτογραφίζοντας Καρυστιανού και Τσίπρα. «Θεσμικές – υποτίθεται – δυνάμεις εμφανίζονται να χάνουν ολοένα και περισσότερο τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία τους», είπε για το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ και τον Ανδρουλάκη. Για να καταλήξει στο τσουβάλιασμα όλων σε μια «πολιτική Βαβέλ, η οποία έχει έναν μόνο κοινό τόπο, και αυτός είναι η καταγγελία της κυβέρνησης».
Ωραία και βολικά όταν τα λες μόνος σου στην κάμερα, μπροστά σε άφωνους υπουργούς, και μετά περιμένεις από τα σιτιζόμενα στο πρυτανείο παπαγαλάκια να τα αναπαραγάγουν σε όλους τους τόνους. Τι να πεις, όμως, όταν το πλήγμα δεν έρχεται από την αντιπολίτευση (που στο κάτω-κάτω όσα λέει είναι προβλέψιμα), αλλά από το εσωτερικό της ΝΔ; Και μάλιστα όχι από τον Σαμαρά, που τον έχεις διαγράψει, αλλά από τον Κώστα Καραμανλή (τον δάμαλο);
Με τον Σαμαρά να κάθεται στην πρώτη σειρά των καθισμάτων του Μεγάρου Μουσικής, περιστοιχιζόμενος όχι από δύο ληστές, όπως θα ήθελαν τα κουλάκια, αλλά από τον πρώην πρόεδρο του κόμματος Βαγγέλα Μεϊμαράκη και τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρώην υπουργό του Κώστα Καραμανλή και πρώην στενό συνεργάτη του ιδρυτή Κωνσταντίνου Καραμανλή, Πάκη Παυλόπουλο, ο δάμαλος πήρε φόρα και έριξε μια γερή κουτουλιά στα μαλακά του Κούλη, που ο αυτοκρατορίσκος με τα πεσμένα πλέον αυτιά την «άκουσε» για τα καλά.
Οι μητσοτακικοί περίμεναν ότι ο Καραμανλής θα έλεγε μόνο τις γνωστές παπάτζες του για τα ελληνοτουρκικά και την εξωτερική πολιτική, με υπαινικτικό τρόπο, όπως έχει κάνει πολλές φορές το τελευταίο διάστημα. Ο Καραμανλής, όμως, παράτησε τους υπαινιγμούς και πέρασε σε κατά μέτωπο επίθεση σε εξωτερική και εσωτερική πολιτική, δείχνοντας ότι η επιδεικτική απουσία του από το συνέδριο της ΝΔ δεν είναι και απουσία από τα πολιτικά δρώμενα, αλλά είναι αποδοκιμασία του Μητσοτάκη.
Ο Καραμανλής έριξε ευθείες βολές για τις υποκλοπές/παρακολουθήσεις, λέγοντας ότι «παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις πλήττουν τη Δημοκρατία». Μίλησε για «διευρυνόμενη βεβαιότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών» ότι η Δικαιοσύνη και άλλοι θεσμοί «χειραγωγούνται». Φωτογραφίζοντας ευδιάκριτα τον Μητσοτάκη, μίλησε για «εμμονή των κρατούντων» σε εκπτώσεις από τις δημοκρατικές αξίες. Και συνέχισε ακόμα πιο δηκτικά: «Καταφεύγουν [οι κρατούντες] με ευκολία στην προσπάθεια μείωσης και συκοφάντησης εκείνων που τολμούν να αμφισβητήσουν το δικό τους αφήγημα». Φωτογράφισε την «Ομάδα Αλήθειας» και τη στρατιά των τρολ του μεγάρου Μαξίμου, μιλώντας για «καθοδηγούμενες, αλλά ανώνυμες πένες του Διαδικτύου», που οδηγούν σε «εκρηκτική ενδυνάμωση» αντισυστημικών τάσεων.
Αβαντάροντας τον Σαμαρά, που πρώτος άνοιξε αυτό το θέμα, ο Καραμανλής μίλησε για «εξωφρενικό νόμο» που ετοιμάζει η Τουρκία και για το «αδιανόητο δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας», για να τονίσει στη συνέχεια με νόημα ότι «πρέπει να μας προβληματίσει» η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο. Σαν να έδειξε ως πιο άξιο συνεχιστή της πολιτικής του τον Δένδια, που επίσης δήλωσε πρόσφατα πως ο ίδιος ποτέ δεν πίστεψε στα «ήρεμα νερά». «Οσο κατανοητή και αν είναι η προσπάθεια αποφυγής εντάσεων, εφόσον η συμπεριφορά αυτή παρερμηνεύεται ως υποχωρητικότητα στην άσκηση και του παραμικρού δικαιώματός μας» – είπε ο Καραμανλής – ή απαλλάσσει την Τουρκία από το βάρος της επιθετικής της συμπεριφοράς στα μάτια των τρίτων, το κόστος καθίσταται δυσανάλογα μεγαλύτερο από το επιδιωκόμενο υποτιθέμενο όφελος».
Και υπέδειξε στον Μητσοτάκη, με αυστηρό ύφος: «Ηρθε η ώρα να καταδειχθεί σε εταίρους και συμμάχους, με τρόπο επίμονο και σαφή, το μέγεθος της τουρκικής επεκτατικότητας και επιθετικότητας».
Εξέφρασε διαφωνία με την εν γένει εξωτερική πολιτική του Μητσοτάκη, περιγράφοντάς την ως μονοδιάστατη πρόσδεση σε ΗΠΑ και Ισραήλ. «Ασφαλώς και η Ελλάδα είναι ταγμένη με τη Δύση, αλλά η ίδια η Δύση πλέον μεταλλάσσεται ή και διχάζεται και μέρος αυτής συνομιλεί με τη Ρωσία και την Κίνα», είπε. Και συνέχισε: «Δεν μπορεί εμείς να τασσόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις στο πλευρό του αμυνόμενου και η υπόλοιπη Ευρώπη αλλά και αυτός ο αμυνόμενος, να μην τάσσεται στο δικό μας πλευρό όταν απειλούμαστε».
Τα υπόλοιπα ήταν… φιλολογικού ενδιαφέροντος, σε μια προσπάθεια να δείξει ότι αυτός, σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη, είναι πολιτικός διεθνούς διαμετρήματος και εθνικής αποφασιστικότητας. Στηλίτευσε τις κραυγαλέες – όπως είπε – αντιφάσεις της ΕΕ στο θέμα της ενιαίας ασφάλειας, μίλησε για «προκλητική αντίφαση στη στάση των περισσότερων συμμάχων και εταίρων» απέναντι στην Κύπρο και για διεθνή κατάσταση «που ολισθαίνει σε μια κατάσταση διεθνούς αναρχίας», καθώς χαρακτηρίζεται από «μια realpolitik σφαιρών επιρροής και ωμής βίας ως μέσο επίλυσης διεθνών διαφορών».
Τα τελευταία δε θα τον χάλαγαν καθόλου τον Μητσοτάκη, αν δεν είχαν προηγηθεί τα άλλα, μέσω των οποίων ο Καραμανλής τον χαρακτήρισε, επί της ουσίας, ανίκανο, υποχωρητικό και αντιδημοκράτη.
Πέραν της τριπλέτας της πρώτης γραμμής, στην εκδήλωση που ήταν απλά η αφορμή για μια εφ’ όλης της ύλης επίθεση του Καραμανλή στον Μητσοτάκη, παρευρέθηκαν νεοδημοκράτες υπουργοί, βουλευτές και στελέχη, μεταξύ των οποίων οι Ολγα Κεφαλογιάννη, Κώστας Σκρέκας, Χρήστος Σταϊκούρας, Κώστας Καραμανλής (ο κούτσικος), Μίλτος Χρυσομάλλης, Γιώργος Βλάχος κ.ά.
