Ως delivery boy των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των σιωναζιστών, ο Μητσοτάκης υποδέχτηκε στο μέγαρο Μαξίμου τον Ζοζέφ Αούν, στην πρώτη εδώ και 14 χρόνια επίσκεψη λιβανέζου προέδρου στην Αθήνα. Η αποστολή του Μητσοτάκη ήταν να στηρίξει τις επιλογές των ξενόδουλων αστών πολιτικών της Βηρυτού και κυρίως να στηρίξει το αμερικανο-σιωνιστικό σχέδιο για την εξόντωση των δυνάμεων της Λιβανέζικης Αντίστασης, διακαή στόχο τους εδώ και δεκαετίες.
«Θέλω να επαναλάβω ότι η Ελλάδα υποστηρίζει αδιαπραγμάτευτα την κυριαρχία, την ανεξαρτησία αλλά και την ενότητα του Λιβάνου. Συντασσόμαστε στο πλευρό σας και σε ό,τι αφορά την προσπάθειά σας να ενισχυθούν οι θεσμοί και να αποκατασταθεί η κρατική εξουσία στο σύνολο της επικράτειας του Λιβάνου», είπε ο Μητσοτάκης. Ποιος παραβιάζει την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του Λιβάνου; Η λέξη «Ισραήλ» δεν ακούστηκε από το στόμα του Μητσοτάκη.
Αντίθετα, «φωτογράφισε» σαν εχθρό του Λιβάνου τη Χεζμπολά και τη Λιβανέζικη Αντίσταση, τη μόνη δύναμη που αντιστέκεται στη σιωναζιστική επιθετικότητα και την κατοχή τμημάτων του Λιβάνου και έχει αντιμετωπίσει με επιτυχία αλλεπάλληλους κύκλους εισβολών στον νότιο Λίβανο.
«Η θέση μας είναι σαφής: το ισχυρό κράτος είναι προϋπόθεση για έναν ισχυρό Λίβανο, με μία κεντρική διοίκηση, η οποία πρώτα και πάνω απ’ όλα θα εγγυάται την ασφάλεια όλων των πολιτών, διατηρώντας αυτή και μόνο το αποκλειστικό δικαίωμα να ασκεί νόμιμη ένοπλη ισχύ στο σύνολο της επικράτειάς της», είπε ο Μητσοτάκης. Και μπήκε αμέσως στο «ψητό»: «Θέλω, κ. Πρόεδρε, να εκφράσω την αμέριστη στήριξή μας στις πρωτοβουλίες σας προς αυτή την κατεύθυνση. Οπως χαιρετίζω και τη γενναία επιλογή σας να επενδύσετε στη διπλωματία και στον απευθείας διάλογο με το Ισραήλ υπό αμερικανική διαμεσολάβηση».
Αυτό ήταν που έπρεπε να ακουστεί. Αυτό που καταδικάζει η συντριπτική πλειοψηφία του λιβανέζικου λαού και το πλειοψηφικό μπλοκ στη λιβανέζικη Βουλή (που μάλιστα δεν αντανακλά τους πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς στη λιβανέζικη κοινωνία, καθώς οι εκλογές γίνονται με το σεκταριστικό σύστημα).
Αμέσως μετά, αφού θύμισε με νόημα ότι η Ελλάδα είναι «ένας στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ», ο Μητσοτάκης προχώρησε σε νέα πρόκληση: «Πάγια θέση μας, άλλωστε, είναι ότι η ασφάλεια του Λιβάνου και του Ισραήλ δεν αποτελούν αντικρουόμενους στόχους. Είναι δύο όψεις της ίδιας βιώσιμης διευθέτησης, θεμελιωμένης στο Διεθνές Δίκαιο, στην πλήρη εφαρμογή της απόφασης 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας και στον σεβασμό της κυριαρχίας αλλά και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών της περιοχής».
Τι λέει η απόφαση 1701 του Συμβούλιου Ασφάλειας του ΟΗΕ: Οτι το Ισραήλ πρέπει να αποχωρήσει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, από τις περιοχές που κατέχει στον νότιο Λίβανο. Συμπεριλαμβανόμενων των Αγροκτημάτων Σεμπάα που έχει καταλάβει σε προγενέστερη φάση και εξακολουθεί να κρατά υπό κατοχή, γράφοντας στις αρβύλες των στρατιωτών του και στις ερπύστριες των τανκ του τον ΟΗΕ. Εχει αρπάξει τη συγκεκριμένη λιβανέζικη περιοχή (όπως και τα Υψίπεδα του Γκολάν από τη Συρία), για να μπορεί να ιδιοποιείται τους βασικούς υδάτινους πόρους της περιοχής.
Δεν είναι πρόκληση να λέει – εμμέσως πλην σαφώς – ο Μητσοτάκης ότι το Ισραήλ σέβεται «την κυριαρχία και την ακεραιότητα όλων των κρατών της περιοχής»; Οι σιωνιστές έχουν στήσει το εβραϊκό κράτος-απαρτχάιντ αρπάζοντας το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών που το 1948 ο ΟΗΕ είχε ορίσει ως περιοχές ενός «αραβικού κράτους». Εχουν υπό στρατιωτική κατοχή τη Δυτική Οχθη (την οποία οι ίδιοι ονομάζουν «Ιουδαία και Σαμάρεια», παραπέμποντας στη Βίβλο και τη ναζιστική θεωρία τους περί «περιούσιου λαού») και χτίζουν εκεί συνεχώς παράνομους εποικισμούς, έχουν από το 2006 υπό συνεχή πολιορκία τη Λωρίδα της Γάζας, πραγματοποιώντας συνεχώς πολεμικές επιθέσεις (με αποκορύφωμα τον πόλεμο γενοκτονίας που εξαπέλυσαν μετά την 7η Οκτώβρη του 2023 και ακόμα συνεχίζουν), έχουν αρπάξει εδάφη από τη Συρία (Γκολάν) και τον Λίβανο (Σεμπάα), έχουν εισβάλει ξανά και κατέχουν μεγάλες περιοχές του νοτίου Λιβάνου, ονειρεύονται το «Μεγάλο Ισραήλ» και κυκλοφορούν σχετικούς χάρτες. Και ο Μητσοτάκης, ο «στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ», έχει το θράσος να μιλάει για «κυριαρχία και ακεραιότητα όλων των κρατών της περιοχής»!
Ο Μητσοτάκης έστειλε ήδη κάποια παλιά τεθωρακισμένα και άλλο στρατιωτικό υλικό στον Λίβανο. Και είπε δημόσια απευθυνόμενος στον Αούν: «Θέλω να επαναλάβω και σε εσάς δημόσια ότι το ελληνικό Υπουργείο Αμυνας αλλά και οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στέκονται δίπλα σας. Και είμαστε διατεθειμένοι να υποστηρίξουμε με ακόμη περισσότερο υλικό την προσπάθειά σας να ενισχύσετε όσο περισσότερο γίνεται τις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας σας, έτσι ώστε αυτές και μόνο αυτές να μπορούν να ασκήσουν την κυριαρχία στο σύνολο της επικράτειάς σας και ειδικά στον λιβανέζικο νότο».
Δεν ξέρουμε αν ο Αούν τού είπε την αλήθεια στην κατ’ ιδίαν συνάντησή τους, αλλά έτσι κι αλλιώς την ξέρει. Το πρόβλημα των ξενόδουλων αστών πολιτικών της Βηρυτού δεν είναι η έλλειψη εξοπλισμού από τον λιβανέζικο στρατό. Αν ήταν αυτό, θα το είχαν λύσει μέσα σε λίγες μέρες, καθώς οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θα έστηναν μια αερογέφυρα και θα τους εφοδίαζαν με όλα τα απαραίτητα πολεμικά μέσα. Το πρόβλημά τους είναι ότι αυτός ο στρατός δε θέλει να πολεμήσει ενάντια στ’ αδέρφια του της Αντίστασης. Η ίδια η ηγεσία του λιβανέζικου στρατού (στρατηγός Χαϊκάλ) έχει διαμηνύσει ότι δεν σκοπεύει να βυθίσει τον Λίβανο σε νέο εμφύλιο σπαραγμό. Τα δε κατώτερα στελέχη του στρατού και η πλειοψηφία των στρατιωτών τρέφουν μεγάλη συμπάθεια για τη Χεζμπολά και την Αντίσταση. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φοβούνται να στείλουν σύγχρονο οπλισμό σε ένα στρατό που αρνείται να πολεμήσει ενάντια στην Αντίσταση, γιατί σκέφτονται με φρίκη ότι μεγάλο μέρος αυτού του οπλισμού θα μπορούσε να καταλήξει στα χέρια των δυνάμεων της Χεζμπολά.
Φυσικά, ο Μητσοτάκης δεν έχασε την ευκαιρία να ρίξει γέφυρες για το ελληνικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα το κατασκευαστικό, λέγοντας πως «η Ελλάδα δηλώνει παρούσα και στην προσπάθεια ανάκαμψης και ανοικοδόμησης του Λιβάνου». Δε θα μείνει «πίτα» για να «κολατσίσει» το ελληνικό κεφάλαιο. Ισως κάποια ψίχουλα. Οταν οι σιωναζιστές ξεκουμπιστούν από τον νότιο Λίβανο, την ανοικοδόμηση θα την αναλάβουν οι δυνάμεις της Χεζμπολά με οικονομική βοήθεια από το Ιράν, όπως έγινε και μετά την απόκρουση της σιωναζιστικής εισβολής το 2006.
ΥΓ1. Ο άθλιος Αούν συμφώνησε με τον Μητσοτάκη, καταπίνοντας αμάσητες τις προκλήσεις του. Εφτασε στο σημείο να βάλει σε κοινό παρονομαστή την κατοχή (τη λέξη Ισραήλ δεν τη χρησιμοποίησε) με την Αντίσταση. Μπορείτε ν’ ακούσετε τη δήλωσή του σε απαράδεκτη ταυτόχρονη μετάφραση (από το 9:12 του βίντεο).
ΥΓ2. Είπε, ανάμεσα στ’ άλλα, ο Μητσοτάκης: «Ιδιαίτερη σημασία αποδίδουμε στη διαφύλαξη του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του Λιβάνου, στην προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων, των οποίων η γηγενής παρουσία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της διαχρονικής ταυτότητας της περιοχής». Καταρχάς, ο ίδιος ο Αούν είναι χριστιανός (καθολικός). Δεύτερο, ουδέποτε οι χριστιανικές κοινότητες αντιμετώπισαν διωγμό στον Λίβανο (όπως και σε κάθε μουσουλμανική χώρα). Αντίθετα, οι χριστιανοί Φαλαγγίτες του Λιβάνου βαρύνονται με φρικτά εγκλήματα. Αυτοί κατέσφαξαν χιλιάδες Παλαιστίνιους στους προσφυγικούς καταυλισμούς Ταλ αλ-Ζάταρ (1976) και Σάμπρα και Σατίλα (1982). Επίσης, αν ήταν στοιχειωδώς μορφωμένος πολιτιστικά, ο Μητσοτάκης θα γνώριζε ότι η μεγαλύτερη φωνή του Λιβάνου, που έγινε στην ακμή της η μεγαλύτερη φωνή του αραβικού κόσμου, η Φεϊρούζ (Νουχάντ Χαντάντ), είναι χριστιανή του ελληνορθόδοξου δόγματος (υπάρχουν και δίσκοι της με θρησκευτικούς ύμνους, στα ελληνικά και στα αραβικά). Κι όμως, την άκουγαν και εξακολουθούν να ακούνε τους δίσκους της, περισσότεροι μουσουλμάνοι παρά χριστιανοί.
