Αν θες να γίνεις διανοούμενος, πρέπει να εμπλακείς. Αν δεν θες να εμπλακείς, αν δεν θες να αντισταθείς στην καταπίεση, ο ρόλος σου ως διανοούμενος δεν έχει κανένα νόημα
Μια ακόμα σημαντικότατη συνέπεια της 7ης Οκτώβρη ήταν η ανάδυση μιας νέας, σπουδαίας παλαιστινιακής διανόησης, ευρυμαθούς και διεισδυτικής, που στρέφεται στο μέλλον, αφήνει πίσω της τις αυταπάτες, τη νοσταλγία και τη στασιμότητα και εντάσσεται στην αντιστασιακή παράδοση και συνέχεια του λαού της.
Ο 28χρονος Μοχάμεντ Ελ Κουρντ είναι ένας από αυτούς. Ποιητής, δημοσιογράφος και συγγραφέας, αναλύει σε αυτό το δοκιμιακού χαρακτήρα βιβλίο του πολλές βασικές παραμέτρους του παλαιστινιακού ζητήματος.
Στα εννέα κεφάλαια του βιβλίου, πέρα από την υπονόμευση του κυρίαρχου λόγου και πέρα από την αμφισβήτηση καλοπροαίρετων πεποιθήσεων, επιχειρημάτων και τακτικών, τίθενται δύο κυρίως στόχοι: η διεύρυνση των ορίων του επιτρεπτού εκ μέρους αυτών που τους αρνούνται ακόμα και το δικαίωμα στην οργή και η επανατοποθέτηση των Παλαιστινίων ως δημιουργών της ιστορίας και όχι ως παρελθοντικών υποκειμένων.
Στο μέλλον, λέει ο Κουρντ, τα αρπακτικά, ακόμα κι αυτά που βρίσκονται στις γραμμές μας, θα φτιάξουν αγάλματα από τις σάρκες μας. Θα ξεναγούν τον κόσμο σε μουσεία, θα εξυμνούν, θα ρομαντικοποιούν αυτό που κάποτε καταδίκαζαν -την αντίσταση μας- θα την αποπολιτικοποιήσουν, θα την εμπορευματοποιήσουν.**
Μέχρι τότε, η γενοκτονία θα θάβεται μέσα στον ωκεανό των σιωνιστικών ψεμάτων, οι Παλαιστίνιοι θα ζουν σε ανοιχτές και κλειστές φυλακές υπό την κυριολεκτική επιτήρηση του εποικιστικού κράτους και των μισθοφόρων του, μόνιμα απολογούμενοι στις τηλεοπτικές δίκες των απανταχού δημοσιορουφιάνων, παραθέτοντας μόνο τα δάκρυα αλλά ποτέ το σιχτίρι στην μεγαλύτερη ένοπλη ληστεία της σύγχρονης ιστορίας.
Οσο ο κλέφτης θα κρατά το σφυρί του δικαστή και του δήμιου, η μόνη ελευθερία που θα έχει ο Παλαιστίνιος θα είναι η ελευθερία στην υποταγή. Για τους σιωνιστές αυτός ο λαός πρέπει να εξαφανιστεί, όχι μόνο γιατί αντιδρά, αλλά γιατί απλώς υπάρχει.
Μέχρι πότε, αναρωτιέται ο Κουρντ, θα γίνεται επίκληση στις ανθρωπιστικές αξίες των παγκόσμιων υποκριτών, στις αποφάσεις του ΟΗΕ, στις τάχα αξιόπιστες διεθνείς και εβραϊκές (όχι παλαιστινιακές) πηγές, στις διπλωματικές κινήσεις και τους «αμερόληπτους» παρατηρητές;
Οι στρατηγικές και οι τακτικές της σιωνιστικής προπαγάνδας είναι άπειρες: το ανύπαρκτο, το ασήμαντο και το δευτερεύον γίνεται πρωτεύον: είδηση δεν είναι ότι ένας πιτσιρικάς δολοφονείται στη Δυτική Οχθη αλλά ότι κρατούσε μια πέτρα ή μια βόμβα μολότοφ. Είδηση δεν είναι ότι κατεδαφίστηκαν όλα τα νοσοκομεία ή ότι ξεκληρίζονται ολόκληρες οικογένειες καθημερινά στη Γάζα, αλλά ότι εκεί κρυβόταν ένας ένοπλος της Χαμάς.
Οι ισραηλινοί δεν δολοφονούν (!), οι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται! Η παθητική φωνή θριαμβεύει. Το ψεύδος, η παράλειψη και η παραποίηση είναι ο μόνιμος κανόνας της παγκόσμιας δικτατορίας των ΜΜΕ. Η ανακάλυψη ενός αρχαιολογικού μνημείου συνοδεύεται πάντα από την υπόθεση ότι αυτός ο χώρος χρησιμοποιούνταν και για εβραϊκή χρήση ή για εβραϊκά τελετουργικά. Γιατί οι κατακτητές αντιλαμβάνονται ως πραγματική αλήθεια αυτό που οι ίδιοι έχουν επινοήσει.
Η κατευθυνόμενη από τους σιωνιστές (και όχι μόνο) ισλαμοφοβία είναι κυρίως απότοκο μιας τεράστιας εκστρατείας απανθρωποποίησης. Ειδικά οι Παλαιστίνιοι, αν και από το εβραϊκό κράτος θεωρούνται ούτως ή άλλως ζώα, υπάγονται σε μια αυστηρή διχοτομία: είναι είτε θύματα είτε τρομοκράτες. Εννοείται ότι οι τρομοκράτες είναι τέρατα των οποίων η γνώμη δεν θα ακουστεί ποτέ. Αξιοι μόνο για πρωταγωνιστές σε ηλίθιες χολιγουντιανές ιστορίες τρόμου. Κακοί λύκοι, με πυκνά φρύδια, γαμψά δόντια και τρομακτικά εσφαλμένες απόψεις. Τριγυρίζουν στους δρόμους μουρμουρίζοντας κάτι θυμωμένα αραβικά, μερικές φορές διαβάζοντας το Κοράνι, τους τρέχουν τα σάλια για πλιάτσικο, πάντα έτοιμοι να σκοτώσουν ό,τι υπάρχει στο διάβα τους. Ολοι αυτοί είναι εκτός οποιουδήποτε ιστορικού γίγνεσθαι και φυσικά πρέπει να πεθάνουν.
Τη διαδικασία της απανθρωποποίησης ακολουθεί, από τους κάθε είδους καλοθελητές, η ανθρωποποίηση. Αν λοιπόν οι Παλαιστίνιοι τριμάρουν τα πυκνά τους φρύδια και αφαιρέσουν τους κοφτερούς τους κυνόδοντες, αν ξεριζώσουν οτιδήποτε είναι ακανθώδες και επιθετικό στο λεξιλόγιο τους, αν αποκηρύξουν το Κοράνι και τα τρομακτικά αραβικά του, αν αφήσουν τα αεροπλάνα ήσυχα να τους βομβαρδίζουν… τότε μπορεί να αποδράσουν από την περίκλειστη κατηγορία του τρομοκράτη και να βρουν καταφύγιο στην ακόμα στενότερη κατηγορία του θύματος. Τότε ίσως γίνουν άξιοι να θρηνηθούν… Το εγχείρημα της ανθρωποποίησης τρέφεται από τη διαιώνιση της θυματοποίησης… και συσκοτίζει την εγγενή αδικία της αποικιοκρατίας.
Τα θύματα γίνονται πιο συμπαθή αν είναι απλώς γυναίκες, παιδιά ή ηλικιωμένοι, αν δεν αισθάνονται μίσος μέσα στην οδύνη τους, αν έχουν κάποιο ευϋπόληπτο επάγγελμα (πχ γιατροί ή δημοσιογράφοι) ή κανένα πτυχίο, αν έχουν ένα ξένο διαβατήριο ή διπλή υπηκοότητα, αν δεν φέρονται εχθρικά, αν δεν ακολουθούν επικίνδυνες οργανώσεις, αν τελικά δέχονται να ξεδοντιαστούν.
Οι σιωνιστές και οι παγκόσμιοι δικαστές έχουν δικαίωμα να ακολουθούν οποιοδήποτε κόμμα και οποιαδήποτε ιδεολογία, όμως οι Παλαιστίνιοι πρέπει να είναι ανεξάρτητοι! Και είναι εκπληκτικό ότι οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου τον έχουν πείσει ότι η η οργή, οι πέτρες και τα υποτυπώδη αυτοσχέδια όπλα των Παλαιστινίων είναι πιο τρομερά και απειλητικά από τα δολοφονικά ντρόουν, τους πυραύλους και τις βόμβες μεγατόνων ακόμα και από τα πυρηνικά όπλα των εχθρών τους!
Ομως όσο κι αν οι Παλαιστίνιοι συρρικνώσουν την ύπαρξή τους, όσο κι αν αναλώνονται στην αντίκρουση τερατωδών κατηγοριών, όσο κι αν γίνουν τα τέλεια θύματα δεν θα καταφέρουν να κάνουν τον γάιδαρο να πετάξει. Θα είναι πάντα στο στόχαστρο ως εν δυνάμει τρομοκράτες. Και όσο ποντάρουν στην ηθική και την ανθρωπινότητα τους, ενώ οι σιωνιστές ποντάρουν στα όπλα τους, θα είναι οι χαμένοι. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την κατηγορία του αντισημιτισμού. Είναι μια χαμένη μάχη και το πιο σημαντικό, ένας πολύ προφανής αντιπερισπασμός.
Αλλά δεν είναι μόνο οι Παλαιστίνιοι εκείνοι που μόνιμα πρέπει να απολογούνται. Ο σιωνισμός και τα άπειρα φερέφωνά του στον κόσμο έχουν επιβάλει μια εξοργιστική λογοκρισία, αναρίθμητα φίλτρα, εσωτερική φίμωση, ελιγμούς, προσεκτικές προσεγγίσεις, τακτικές και τεχνάσματα σε όποιον επιχειρεί, όχι να υπερασπιστεί, αλλά απλώς να μιλήσει για το Παλαιστινιακό. Στα παγκόσμια πάνελ υπάρχουν πρωταρχικές απαιτήσεις για τον οποιονδήποτε καλεσμένο: η αποκήρυξη του αντισημιτισμού, η αναγνώριση του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ και των συμφερόντων του και φυσικά η καταδίκη της Χαμάς και της 7ης Οκτώβρη.
Και πέρα από τον συρφετό των πληρωμένων κονδυλοφόρων, τα χιλιοειπωμένα πράγματα και το στρογγύλεμα του λόγου, οι προσεκτικές διατυπώσεις γίνονται το όχημα για ένα σωρό δυτικούς συγγραφείς και αναλυτές και ειδήμονες που στην καλύτερη περίπτωση σώζουν την ψυχή τους και στην χειρότερη αντιμετωπίζουν το Παλαιστινιακό ως εμπόρευμα.
Κοντά σε αυτούς μια σειρά επώνυμοι παλαιστίνιοι διανοούμενοι της Δύσης καταφέρνουν να προσκληθούν στα επίσημα πόντιουμ και τραπέζια, νομιμοποιώντας κυρίαρχους θεσμούς και οργανισμούς, συμβάλλοντας στην απόκρυψη μιας σκληρής πραγματικότητας, με αντάλλαγμα μια επαγγελματική καριέρα, έναν υποτιθέμενο σεβασμό, μια προστασία από πιθανές διώξεις και μια θέση στον ήλιο.
Θέλω να βάλω στον κόσμο φωτιά
Θέλω να τον μαχαιρώσω
στην πλαδαρή του κοιλιά
Θέλω να διαμελίσω τον κόσμο
αφού πρώτα τον πνίξω.
Μουχάμαντ Αλί ***
Μετά από τόσες δεκαετίες σταδιακού αφανισμού και γενοκτονίας, η οδύνη, το μίσος και η οργή ξεσκίζουν την υποχωρητικότητα, την αφέλεια και τις ψευδαισθήσεις απέναντι σε μια βία που ξεπερνά κάθε φαντασία και όπου ο θάνατος γίνεται συνώνυμο της ελευθερίας. Εχει έρθει η ώρα που καμιά πρόστυχη εξίσωση του θύματος με τον θύτη του δεν μπορεί να σταθεί. Ο βασιλιάς, δηλαδή οι περιβόητες δυτικές αξίες, είναι πλέον γυμνός.
Ο Κουρντ λογοθετεί τη νέα εποχή του Παλαιστινιακού: όπως οι σιωνιστές αλλάζουν συνεχώς τα σύνορά τους, αναβαθμίζουν τα όπλα και την προπαγάνδα τους, εφευρίσκουν όλο και πιο διεστραμμένους τρόπους γενοκτονίας, ανεβάζοντας κάθε μέρα τον πήχη του επιτρεπτού, έτσι και οι Παλαιστίνιοι χρωστούν στον εαυτό τους να σταματήσουν να απολογούνται, να αυτολογοκρίνονται, να είναι τα τέλεια θύματα. Η ανθεκτικότητα, το summud ίσως δεν αρκεί πια. Οφείλουν να βλέπουν τα πάντα, να ψάχνουν τα πάντα, να μιλούν ανοιχτά και να παλεύουν με όποιο τρόπο αυτοί κρίνουν, να ανεβάσουν τα όρια του επιτρεπτού.
Από την άλλη, η αληθινή και όχι η επίπλαστη αλληλεγγύη απαιτεί πολλή οργανωμένη δουλειά, ρήξη, πράξεις και δέσμευση, έχει υλικές επιπτώσεις. Η νοθευμένη, ψευδής αλληλεγγύη δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα για αυτοδιάθεση και αντίσταση. Είναι στην καλύτερη περίπτωση μια έκφραση συμπόνιας και στη χειρότερη το προκάλυμμα για την ενσωμάτωση, η συστοίχιση στα δυτικά διλήμματα, το ξέπλυμα για τη συνενοχή και ανάμειξη στην κατοχή. Η υποτιθέμενη αναγνώριση ενός υποτυπώδους παλαιστινιακού κράτους, οι δήθεν κυρώσεις χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρυσμα είναι υποκριτικές υποχωρήσεις από χώρες που υπόγεια ενισχύουν με τα χίλια τη σιωνιστική πολεμική μηχανή. Η άκριτη αποδοχή κάθε είδους αλληλεγγύης, χωρίς τους αναγκαίους διαχωρισμούς, βλάπτει την παλαιστινιακή υπόθεση.
Με παρόμοιο τρόπο, συνήθως όχι καλοπροαίρετο, χρησιμοποιούνται οι ατομικές ιστορίες. Μια ξεχωριστή ιστορία απομονώνει το θύμα από τις πολιτικές συνθήκες και αιτίες, παραβλέποντας χιλιάδες άλλους ανώνυμους δολοφονημένους και τους δολοφόνους τους. Με αυτή την έννοια, η δημοσίευση στην Washington Post στις 30/7/25 των ονομάτων 18.500 δολοφονημένων παιδιών στη Γάζα, ίσως υπερβαίνει την γνωστή ταινία Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ.
Η Γάζα, λέει ο Κουρντ, έχει δικαίωμα να μας απαρνηθεί, να μη μας συγχωρέσει ποτέ, να μας φτύσει στα μούτρα. Γιατί πόσοι από μας αρχίζουμε να τραυλίζουμε όταν μας ρωτούν για την αντίσταση;… Πόσοι από μας επιλέγουμε τις καριέρες μας και πόσοι από μας μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, οτιδήποτε, και δεν το κάναμε;
Στην πραγματικότητα, ο Κουρντ λέει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο αυτά που έλεγε ο Μαχμούντ Νταρουίς πριν από 53 (!!!) χρόνια: «Κι όταν θα ρωτήσουμε τι είναι αυτό που μετέτρεψε τη Γάζα σε θρύλο, θα πρέπει να σπάσουμε τους καθρέφτες μας και να κλάψουμε, αν έχουμε καθόλου αξιοπρέπεια ή να την καταραστούμε, αν αρνηθήκαμε να εξεγερθούμε για τη σωτηρία της». Και παρακάτω: «Αρνούμαι το ρόλο που μου δώσατε. Τον αρνούμαι… Αποκαλέστε με όπως θέλετε. Τώρα είναι η σειρά μου να αποκαλώ τον εαυτό μου όπως θέλω εγώ και να κάνω ό,τι θέλω εγώ. Θα σταθώ στο κέντρο του κόσμου… Εκείνος που με μετέτρεψε σε πρόσφυγα, με μεταμόρφωσε σε βόμβα. Ξέρω ότι θα πεθάνω και ξέρω ότι σήμερα δίνω μια χαμένη μάχη, γιατί είναι η μάχη του αύριο».
Ο Μοχάμεντ Ελ Κουρντ τοποθετήθηκε, εκ των πραγμάτων, με αυτό το βιβλίο του ανάμεσα στους κορυφαίους της σύγχρονης παλαιστινιακής διανόησης. Γνωρίζει ότι «πολιορκείται» για να «ξεδοντιαστεί», ότι κολακεύεται για να ενδώσει σ´ έναν από καθέδρας ψευτο-ριζοσπαστικό λόγο, χωρίς την εμπλοκή που οφείλει ο διανοούμενος στις μέρες μας. Προς το παρόν, μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι: δεν υπάρχει χώρος για φόβο ή σιωπή. Οπότε είμαστε εδώ ως την ύστατη ώρα.
*Ο Μπάσελ Αλ-Αραζ (27.1.1984 – 7.3.2017), φαρμακοποιός, διανοούμενος και αγωνιστής, έγινε σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης όταν σε ηλικία μόλις 33 ετών δολοφονήθηκε από τους σιωνιστές μετά από εισβολή σε σπίτι που κρυβόταν κοντά στη Ραμάλα. Μήνες πριν, είχε συλληφθεί από την Παλαιστινιακή Αρχή για δραστηριότητες κατά του Ισραήλ, απελευθερώθηκε μετά από απεργία πείνας και αμέσως άρχισε η καταδίωξή του από το σιωνιστικό κράτος.
** Η πλάγια γραφή αποτυπώνει φράσεις και λέξεις του ίδιου του συγγραφέα.
*** Σημαντικός παλαιστίνιος ποιητής (1931-2011).
Ε.Σ.








