Η ισραηλινή θεατρική συγγραφέας, σκηνοθέτιδα και ηθοποιός Εϊνάτ Βάιζμαν ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει οριστικά το Ισραήλ, επικαλούμενη τη γενοκτονία στη Γάζα. Θα εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με τoν σύντροφό της και τις δύο κόρες τους, γιατί δεν αντέχει άλλο την κατάσταση στη σιωνιστική οντότητα και τις πολυετείς επαγγελματικές και προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει εξαιτίας των πολιτικών της απόψεων και της αντι-σιωνιστικής κριτικής της προς το Ισραήλ.
Αν και εβραία, η Βάιζμαν είναι μέλος του Μπαλάντ (Balad), ενός σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού παλαιστινιακού κόμματος, που συμμετέχει στην Κοινή Λίστα μαζί με τα κόμματα Χαντάς (Hadash) και Ταάλ (Ta’al). Εχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας γύρω από το πολιτικό θέατρο, με έργα που πραγματεύονται την κατοχή, τον εκτοπισμό των Παλαιστίνιων και τις εμπειρίες τους. Εχει γράψει και σκηνοθετήσει έργα όπως τα Shame (Ντροπή), Palestine (Παλαιστίνη), Prisoners of the Occupation (Κρατούμενοι της Κατοχής), Zero Year (Ετος Μηδέν), The 113th House (Το 113ο Σπίτι) και I’m Darin Tator (Είμαι η Νταρίν Τατό). Το τελευταίο θεατρικό της, The Last Play in Gaza (Το Τελευταίο Εργο στη Γάζα), ανασυνθέτει την τελευταία θεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε σε θέατρο της Γάζας πριν από την καταστροφή του.
Μιλώντας στη Haaretz, η Βάιζμαν δήλωσε ότι οι «ανοιχτά εκφρασμένες» θέσεις της την είχαν εκθέσει σε παρενόχληση, της είχαν στερήσει επαγγελματικές ευκαιρίες και είχαν καταστήσει ολοένα και δυσκολότερο τον βιοπορισμό της. Ανέφερε ότι απολύθηκε και τέθηκε σε διαθεσιμότητα από εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθώς και ότι το πρακτορείο Zohar Yakobson, που την εκπροσωπούσε από όταν ακόμα ήταν παιδί, διέκοψε τη συνεργασία μαζί της.
Η φωτογραφία της αφαιρέθηκε από τον ιστότοπο του πρακτορείου, ενώ αργότερα ανακάλυψε πως η απόφαση συνδεόταν με μια ανάρτηση που είχε δημοσιεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα. Είχε κοινοποιήσει μια φωτογραφία δημοσιογράφων από τη Γάζα που πανηγύριζαν τη μέρα που ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός, συνοδευόμενη από τη λεζάντα: «Οι γενναίοι και δυνατοί άνθρωποι αυτής της γενοκτονίας. Αξίζετε να γιορτάσετε».
Η Βάιζμαν δήλωσε επίσης ότι δεν άντεχε πλέον να ζει στο Ισραήλ εν μέσω του πολέμου στη Γάζα, λέγοντας: «Τα τελευταία τρία χρόνια, είναι δύσκολο να ζει κανείς εδώ εξαιτίας της γενοκτονίας. Απλώς γνωρίζω πάρα πολλά για να μπορώ να διάγω μια φυσιολογική ζωή μέσα στη φούσκα του Τελ Αβίβ». «Δεν μπορώ να καθίσω σε ένα καφέ και να πιω κρασί χωρίς να έχω διαρκώς επίγνωση ότι άνθρωποι εκδιώκονται από τα σπίτια τους και πεινούν στη Γάζα», πρόσθεσε.
Ολοκλήρωσε επαναλαμβάνοντας την άρνησή της να ζει στη σιωνιστική οντότητα: «Δεν αντέχω ψυχικά να παραμείνω σ’ αυτόν τον τόπο, δεν μπορώ να πληρώνω εδώ φόρους και δεν μπορώ να είμαι μέρος της δολοφονικής τρέλας που εκτυλίσσεται εδώ». «Το σκέφτομαι εδώ και τρία χρόνια και τώρα ήρθε η ώρα να το κάνω», είπε. «Εχει γίνει δυσκολότερο για μένα να είμαι ο εαυτός μου και να δημιουργώ εδώ το είδος της τέχνης που κάνω, ως κάποια που εκφράζει πολύ ανοιχτά τις πολιτικές της απόψεις».
Η Βάιζμαν πρόσθεσε ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις της προκαλούσαν επανειλημμένα εχθρικές αντιδράσεις και επηρέαζαν την ικανότητά της να βιοπορίζεται. «Κάθε φορά που κάτι που έχω πει ή γράψει εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης, δέχομαι πολύ μίσος, και αυτό δυσκολεύει επίσης τον βιοπορισμό μου εδώ. Με έχουν απολύσει και θέσει σε διαθεσιμότητα από ιδρύματα στα οποία δίδασκα».
Μια κοινωνία εντελώς φασιστικοποιημένη διώχνει τους ανθρώπους με ευαισθησία και ανθρωπιά. Η μόνη διαφορά με το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας είναι ότι δεν τους στέλνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά τους απομονώνει και τους εξουθενώνει.
