Koιλοπονούσε το βουνό και γέννησε ποντίκι! Τόσα και τόσα γράφτηκαν εν αναμονή της συνάντησης Σι-Τραμπ-Πούτιν στη Σενζέν, για να εξατμιστούν όλα σε μια κοινή δήλωση 13 σειρών, που οι προπαγανδιστές της «νέας Γιάλτας»* δεν μπορούσαν να στηρίξουν. Ετσι, το έριξαν στα… ερωτικά. Ο Τραμπ που έπιασε το χέρι του Σι στις κυλιόμενες σκάλες, ο Σι που υποδέχτηκε τον Τραμπ στη σκάλα του AirForce One (το ίδιο είχε κάνει ο Τραμπ υποδεχόμενος τον Σι στην Ουάσιγκτον, αλλά αυτό… ξεχάστηκε) και άλλα τέτοια γλαφυρά.
Αυτό που ονομάστηκε διακήρυξη τριών ηγετών δεν ήταν διακήρυξη, αλλά μια απλή δήλωση γραμμένη στο πόδι από τα επιτελεία τους, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια ουσιαστική διαπραγμάτευση. Γι’ αυτό και περιορίστηκε σε ευχολόγια. Ας τη δούμε πρώτη απ’ όλα:
«Ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν και ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ πραγματοποίησαν συνάντηση στη Σενζέν στις 19 Νοέμβρη του 2026. Οι ηγέτες της Ρωσίας και των ΗΠΑ εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους προς την Κίνα για τη φιλοξενία αυτής της ιστορικής συνάντησης. Οι τρεις αρχηγοί κρατών αντάλλαξαν απόψεις σε βάθος σχετικά με την τρέχουσα διεθνή κατάσταση και δεσμεύτηκαν να διατηρήσουν τη στρατηγική σταθερότητα και τη διεθνή ασφάλεια.
Ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ δεσμεύονται να προωθήσουν τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, ώστε ο Οργανισμός να μπορεί να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις παγκόσμιες προκλήσεις και να εκπληρώνει τη θεμελιώδη αποστολή του για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.
Οι τρεις χώρες σχεδιάζουν να αυξήσουν την παραγωγή και την προμήθεια διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων προς όφελος όλων των εθνών. Επιβεβαίωσαν εκ νέου τη σημασία των σταθερών ροών ενέργειας.
Οι τρεις αρχηγοί κρατών αναγνώρισαν ότι η αρχή της συναίνεσης των κρατών και ο σεβασμός της ασυλίας των κρατικών αξιωματούχων είναι υψίστης σημασίας και συμφώνησαν ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και άλλα παρεμφερή όργανα δεν πρέπει να καταχρώνται τη δικαιοδοσία τους.
Οι τρεις αρχηγοί κρατών επανεπιβεβαίωσαν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει να διεξαχθεί. Οι τρεις χώρες θα συμμετάσχουν σε διάλογο σχετικά με τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων και την πρόληψη της πυρηνικής διάδοσης».
Τέσσερα θέματα, τέσσερα ευχολόγια, εντελώς ασαφή και ανοιχτά στην ερμηνεία κάθε χώρας, χωρίς την παραμικρή δέσμευση για κάποιο κοινό πρακτικό μέτρο.
- Μεταρρύθμιση του ΟΗΕ: Σε ποια κατεύθυνση; Τι θα περιλαμβάνει; Θα ξεκινήσουν κάποιες διαδικασίες; Υπάρχει συνεννόηση με τα άλλα δύο μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφάλειας (Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο), που έχουν επίσης δικαίωμα βέτο; Γιατί οι ηγέτες αυτών των κρατών δεν προσκλήθηκαν στην Σενζέν;
- Αύξηση της παραγωγής και της προμήθειεας διυλισμένων πετρελαιοειδών και σταθερές ροές ενέργειας: Κανονικό ανέκδοτο, όταν οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει πόλεμο κατά του Ιράν και έχουν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό, στον οποίο το Ιράν απάντησε με αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ. Και όταν η Ουκρανία βομβαρδίζει πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Ρωσίας. Δυο πόλεμοι σε εξέλιξη, ένας στην Ανατολική Ευρώπη και ένας στη Δυτική Ασία, έχουν μειώσει τις ροές υδρογονανθράκων και προϊόντων διύλισης, αλλά οι ηγέτες των τριών ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών κρατών δεν έχουν κάποια κοινή απάντηση σ’ αυτό. Ο Τραμπ δήλωσε πριν από τη σύσκεψη (και όχι σύνοδο, δεδομένου ότι κράτησε μόλις 80 λεπτά) των τριών ότι θα συζητούσαν και το Ουκρανικό, αλλά φαίνεται πως δεν… πρόκαμαν.
- Περιορισμός της δικαιοδοσίας του διεθνούς δικαστηρίου: Ακόμα κι αυτό, αίτημα σίγουρα του Πούτιν που τον έχει κηρύξει εγκληματία πολέμου, ενδεχομένως και του Τραμπ για λογαριασμό του φίλου του Νετανιάχου και των υπόλοιπων σιωναζιστών, δεν έχει κάποιον ορίζοντα υλοποίησης, καθώς πρέπει να περάσει από τον ΟΗΕ, όπου οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν δικαίωμα βέτο.
- Μείωση των πυρηνικών όπλων: «Διάλογος» με ορίζοντα τρεχαγύρευε και όχι κάποια πρακτική κατεύθυνση, Ούτε καν κάποιο ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα του «διαλόγου». Μέχρι πριν από μερικούς μήνες, Ρωσία και ΗΠΑ αντάλλασσαν απειλές για χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων στον πόλεμο της Ουκρανίας! Φαίνεται πως ο Τραμπ το ήθελε αυτό για να πιέσει για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Τέσσερα θέματα, τέσσερις αναφορές που αν τις αθροίσεις κάνουν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Τι έμεινε από τη συνάντηση της Σενζέν; Αυτή καθαυτή η συνάντηση και οι συμβολισμοί της, που έχουν και αυτοί τη σημασία τους στον παγκόσμιο διιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.
- Καταρχάς, αποκλείστηκαν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές. Ας μην θεωρηθούν αδύναμοι, όμως. Λίγες ώρες μετά τη συνάντηση της Σενζέν, ξεκίνησε στη γερμανική καγκελαρία η διάσκεψη της λεγόμενης «συμμαχίας των προθύμων» για την Ουκρανία, με πρωτοβουλία των τριών ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο). Εκεί αποφασίστηκε να «επενδυθούν» στην Ουκρανία άλλα 70 δισ. ευρώ, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία.
Οι ΗΠΑ εκπροσωπήθηκαν σε πολύ χαμηλό επίπεδο (ούτε καν ο αντιπρόεδρος ή ο υπουργός Εξωτερικών, αλλά ο ειδικός απεσταλμένος Κούσνερ) Τραμπ τους έστειλε ένα «χεστήριο» από το AirForce One, εν πτήσει από τη Σενζέν προς την Ουάσιγκτον. Εξέφρασε την αντίθεσή του στο νέο πακέτο «βοήθειας» και κάλεσε τους ευρωπαίους ηγέτες να επικεντρωθούν στις διαπραγματεύσεις, αντί να διαθέτουν επιπλέον κεφάλαια που τροφοδοτούν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν παρέλειψε δε να τους πληροφορήσει ότι… «ο Πούτιν θέλει ειρήνη».
- Δεύτερο, ο Πούτιν (ξανα)βγήκε από την απομόνωση. Γι’ αυτό και πριν από τη συνάντηση δεν παρέλειψε να επισημάνει την ανάγκη για «μια νέα ισορροπία δυνάμεων και συμφερόντων», ενώ μετά τη συνάντηση επιτέθηκε στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ηγέτες.
- Τρίτο, η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ αναγνωρίστηκε από τις δύο ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη ως ισότιμη τρίτη δύναμη. Ο Σι παρουσίασε την Κίνα σαν παράγοντα διεθνούς σωφροσύνης, δηλώνοντας πριν από τη συνάντηση ότι ι τρεις χώρες οφείλουν να εγγυηθούν την «παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα».
Από εκεί και πέρα, όλα παρέμειναν ως έχουν. Ο διιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός για σφαίρες τοποθέτησης κεφαλαίων, σφαίρες πώλησης εμπορευμάτων και σφαίρες επιρροής παραμένει το ίδιο οξύς. Σε όλα τα επίπεδα. Οχι μόνο στο επίπεδο του οικονομικού πολέμου αλλά και στο επίπεδο του πολέμου με οπλικά συστήματα, όπως αποδεικνύεται στην αιμάσσουσα Ουκρανία.
* Τα περί «νέας Γιάλτας», που ακούστηκαν πριν από τη συνάντηση των τριών και σβήστηκαν από τον δημοσιολογικό χάρτη μετά, ήταν από τη μια προβοκάτσια και ανιστόρητη προσέγγιση, ενώ από την άλλη ήταν πλήρως αποσπασμένα από την πραγματικότητα.
Τα περί Γιάλτας, όπου οι Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ υποτίθεται ότι «μοίρασαν τον κόσμο», είναι μια προβοκάτσια που μετράει δεκαετίες ζωής. Οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών χωρών ευχαρίστως θα μοίραζαν τον κόσμο, όμως ο Στάλιν εκπροσωπούσε μια χώρα της πρώτης φάσης του κομμουνισμού. Ούτε κεφάλαια σκόπευε να εξαγάγει, ούτε σφαίρες επιρροής ήθελε να εξασφαλίσει. Και αυτό αποδεικνύεται και από τα έγγραφα της Γιάλτας (εκτός αν θεωρήσουμε ότι η περιβόητη… χαρτοπετσέτα του Τσόρτσιλ είναι έγγραφο) και από τις μεταπολεμικές εξελίξεις, που δεν είναι του παρόντος να καταγράψουμε αναλυτικά.
Στη Γιάλτα συναντήθηκαν οι εκπρόσωποι τριών κρατών που είχαν συμμαχία ενάντια στο ναζιστικό άξονα. Χάρη στην επιμονή της Σοβιετικής Ενωσης και προσωπικά του Ιωσήφ Στάλιν, εξασφαλίστηκε ο αφοπλισμός της ηττημένης Γερμανίας. Την οποία, βέβαια, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές άρχισαν να επανεξοπλίζουν, ενώ τοποθέτησαν σε καίρια πόστα του κράτους στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος. Παράλληλα, προσπαθούσαν να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις των κομμουνιστών και των συμμάχων τους στις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας, ώστε να εγκαθιδρύσουν φιλοδυτικές κυβερνήσεις. Για ποιο «μοίρασμα του κόσμου» γίνεται λόγος λοιπόν;
Τέλος, οι διαπραγματεύσεις της Γιάλτας κράτησαν μια εβδομάδα. Δίπλα στους τρεις ηγέτες κρατών εργάζονταν πολυπληθείς αντιπροσωπείας που διαπραγματεύονταν όλα τα ζητήματα, ώστε αυτά να παρουσιαστούν στους ηγέτες για την τελική έγκριση. Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ συμμετείχαν σε οχτώ τριμερείς συνόδους που κράτησαν ώρες η καθεμιά. Εγιναν επίσης κάμποσες διμερείς συναντήσεις, ενώ και οι τρεις ηγέτες παρέθεσαν επίσημα δείπνα, στα οποία πάντοτε γίνεται διαπραγματευτική κουβέντα. Είχαν καμιά σχέση μ’ αυτή τη διαδικασία τα 80 λεπτά της Σενζέν ανάμεσα σε Σι, Τραμπ και Πούτιν;
Μια προσεκτική ανάγνωση των σημερινών διεθνών εξελίξεων οδηγούσε εκ των προτέρων στο συμπέρασμα ότι δεν πηγαίναμε σε κάποια ρύθμιση σφαιρών επιρροής και σφαιρών τοποθέτησης κεφαλαίου και εξαγωγών εμπορευμάτων ανάμεσα στις τρεις ιμπεριαλιστικές χώρες. Και μόνο ο αποκλεισμός των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που παρότι βρίσκονται σε υποδεέστερη θέση κάθε άλλο παρά «του πεταματού» είναι, προμήνυε ότι δε θα είχαμε ρυθμίσεις ουσίας. Πώς θα μπορούσε, για παράδειγμα η Κίνα να «βάλει στον πάγο» τις ευρωπαϊκές αγορές;
Ούτε θα μπορούσαν ΗΠΑ και Ρωσία να «μοιράσουν» την Ουκρανία, παραμερίζοντας τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που έχουν κι αυτές «επενδύσει» σ’ αυτόν τον πόλεμο και ακόμα μπορούν και τον συντηρούν, έχοντας στην «τσέπη» τους και την περί τον Ζελένσκι ουκρανική κλίκα.
Kαι τι να πούμε για τον πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν, εταίρου της Ρωσίας και της Κίνας; Σι και Πούτιν ούτε που υπαινίχτηκαν κάτι γι’ αυτόν τον μονόπλευρο ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια σε ένα ανεξάρτητο κράτος με το οποίο έχουν στενές σχέσεις.
Τέλος, είναι γνωστά τα ανοιχτά μέτωπα του Ειρηνικού και της Νότιας Σινικής Θάλασσας και ο άγριος ανταγωνισμός αμερικάνων και κινέζων ιμπεριαλιστών στην περιοχή, χώρια το ζήτημα της Ταϊβάν. Καμία από τις δύο ιμπεριαλιστικές χώρες δεν έχει δείξει διάθεση να χάσει τα «κεκτημένα» της στην περιοχή, γι’ αυτό και το ζήτημα δεν τέθηκε καν στο στρογγυλό τραπέζι.
Ολα τα παραπάνω (και πολλά ακόμα που θα μπορούσαν να αναφερθούν σε μια εκτενέστερη ανάλυση) έδειχναν εκ των προτέρων πως στη Σενζέν δεν πηγαίναμε σε κάποια τριμερή συμφωνία μοιράσματος αγορών και σφαιρών επιρροής. Αυτό παραμένει ένα ανοιχτό ζήτημα του διιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και θα εξακολουθεί να τρέφει την κούρσα των εξοπλισμών και το ξέσπασμα πολέμων.








