Το υπουργείο Παιδείας αρνείται να καλύψει πλήρως όλες τις ανάγκες των σχολείων σε Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό, οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης συμπεριφέρονται γραφειοκρατικά και στην ουσία αδιάφορα, στέλνοντας τα κενά σε ΕΒΠ στο υπουργείο και στη συνέχεια παριστάνουν τον Πόντιο Πιλάτο, θεωρώντας ότι έκαναν το χρέος τους, και οι γονείς με παιδιά που έχουν τέτοια προβλήματα είναι σε απόγνωση.
Τέτοια είναι και η περίπτωση γονέα, που τυγχάνει να είναι ταυτόχρονα και εκπαιδευτικός. Επί τέσσερα χρόνια ΥΠΑΙΘΑ, Διεύθυνση Εκπαίδευσης τον εμπαίζουν, ποντάροντας στο φιλότιμό του. Το παιδί, με κινητική αναπηρία -ανάμεσα σε άλλα- με πιστοποιημένη πάθηση ΚΕΠΑ και με διάγνωση ΚΕΔΑΣΥ στερείται το Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό (ΕΒΠ) που δικαιούται, επειδή το υπουργείο Παιδείας δεν προχωρά στην αναγκαία πρόσληψη και ο γονιός-εκπαιδευτικός αναλαμβάνει να προσέχει το παιδί στο προαύλιο, υποκαθιστώντας το ΕΒΠ, σε βάρος του ρόλου του ως εκπαιδευτικού και των απαιτήσεων εξειδικευμένης υποστήριξης του παιδιού.
Φέτος, λοιπόν, συνεχίστηκε η ίδια ιστορία. Ο πατέρας-εκπαιδευτικός είχε προειδοποιήσει τη Διεύθυνση εγκαίρως και εγγράφως για όσα θα ακολουθούσαν. Μετά και την πετσοκομμένη Γ’ φάση προσλήψεων, παρέδωσε το παιδί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση σήμερα το πρωί, ζητώντας από την αρμόδια υπηρεσία να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη της.
Η υπηρεσία αντί να σωπάσει, προσπάθησε να βγάλει από πάνω της την ευθύνη, απειλώντας και εκφοβίζοντας τον πατέρα-εκπαιδευτικό με προσφυγή στον εισαγγελέα ανηλίκων!
Ακολούθησαν τηλεφωνήματα από αστυνομικό διοικητή μέσα από την Πρωτοβάθμια και απειλές περί προσαγωγής για παραμέληση ανηλίκου, ενώ το παιδί βρισκόταν μέσα στα γραφεία της Πρωτοβάθμιας και ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς!
Προκλητικές και τραγελαφικές ήταν οι καταστάσεις που ακολούθησαν, καθώς ο αστυνομικός με τις «συμβουλές»-απειλές του υποκαθιστούσε τον νομικό εκπρόσωπο του ΥΠΑΙΘΑ, παριστάνοντας τον… ειδικό και για θέματα ΕΒΠ (έψεξε τον πατέρα-εκπαιδευτικό που δεν απευθύνθηκε στον εισαγγελέα), ενώ οι παρόντες διευθύνοντες της Πρωτοβάθμιας ποιούσαν την νήσσαν.
Αυτή, λοιπόν, είναι η περίφημη κρατική μέριμνα: Αρνηση κάλυψης όλων των κενών σε ΕΒΠ για την ασφάλεια των μαθητών και από πάνω απειλές, εκβιασμοί και εκφοβισμός των γονιών που απαιτούν τα αυτονόητα. Και προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών στο σύλλογο διδασκόντων του σχολείου να αναλάβει πρόσθετες εφημερίες, καλύπτοντας τη συγκεκριμένη περίπτωση.
Η απάντηση των εκπαιδευτικών είναι μία και μοναδική: ΑΜΕΣΗ ΚΑΛΥΨΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΣΕ ΕΒΠ.
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο από την ιστοσελίδα freedom-toteach.gr
Oταν το κράτος απειλεί τον γονέα αντί να προστατεύει το παιδί ή αλλιώς το πετσόκομμα προσλήψεων του ΥΠΑΙΘΑ και οι κλασικές πρακτικές εκφοβισμού
Λάβαμε ένα κείμενο διαμαρτυρίας όπου δημοσιεύουμε την ουσία του με δικό μας τίτλο.
Eνα παιδί με κινητική αναπηρία -ανάμεσα σε άλλα- με πιστοποιημένη πάθηση ΚΕΠΑ και με διάγνωση ΚΕΔΑΣΥ στερείται το Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό (ΕΒΠ) που δικαιούται, επειδή το Υπουργείο Παιδείας δεν προχωρά στην αναγκαία πρόσληψη. Τόσο απλά. Και τόσο ντροπιαστικά.
Εδώ και τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Αιτήματα, ενημερώσεις, υποσχέσεις, προσωρινές διευθετήσεις, αναμονή για την Β’, Γ’ φάση, “φιλότιμο” και διαρκής μετακύλιση ευθυνών. Η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Κορινθίας παρακολουθεί και δρα ως Πόντιος Πιλάτος, ενώ η ουσιαστική υποχρέωση της Πολιτείας παραμένει ανεκπλήρωτη.
Από τον Σεπτέμβρη, ο πατέρας, που τυγχάνει να είναι και εκπαιδευτικός, ανέλαβε να προσέχει το παιδί στο προαύλιο, όπως και πέρυσι μέχρι την Β’ φάση, υποκαθιστώντας στην πράξη το ΕΒΠ. Ομως ο εκπαιδευτικός δεν είναι ΕΒΠ. Οι δύο ιδιότητες έχουν διαφορετικά καθήκοντα και αντικρουόμενες απαιτήσεις. Δεν γίνεται να ασκούνται τα εκπαιδευτικά καθήκοντα και ταυτόχρονα ο συνάδελφος να εγγυάται αποκλειστικά και αδιάλειπτα την ασφάλεια ενός παιδιού που χρειάζεται εξειδικευμένη υποστήριξη. Στο προαύλιο θα ζητήσουν κάτι οι μαθητές ή αναλόγως ένας γονέας στα κάγκελα του σχολείου και αναπόφευκτα ο ρόλος του εκπαιδευτικού προηγείται, και τα “καθήκοντα” ΕΒΠ ασκούνται πλημμελώς με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της μαθήτριας που κινδυνεύει έως και με ακρωτηριασμό σε ενδεχόμενο ατύχημα.

Ο πατέρας – εκπαιδευτικός είχε προειδοποιήσει εγκαίρως και εγγράφως για όσα θα ακολουθούσαν. Και όταν έφτασε η στιγμή να υλοποιήσει όσα είχε δηλώσει, έπειτα και την πετσοκομμένη Γ’ φάση προσλήψεων – παρέδωσε δηλαδή το παιδί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση σήμερα το πρωΐ, ζητώντας από την αρμόδια υπηρεσία να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη της.
Και ποια ήταν η απάντηση; Η Περιφερειακή Διεύθυνση που απευθύνθηκαν οι διευθύνοντες της πρωτοβάθμιας Κορινθίας φέρεται να υπέδειξε την προσφυγή στον εισαγγελέα ανηλίκων. Ακολούθησαν τηλεφωνήματα από αστυνομικό διοικητή μέσα από την Πρωτοβάθμια και απειλές περί προσαγωγής για παραμέληση ανηλίκου, ενώ το παιδί βρισκόταν μέσα στα γραφεία της Πρωτοβάθμιας και ανάμεσα σε συναδέλφους (sic!). Προφανώς ο πατέρας δεν ενέδωσε και παρέλαβε το παιδί του το μεσημέρι αφού προηγήθηκαν οι ανάλογες “αντιπαραθέσεις” με το όργανο που περίμενε εκεί και με τις λοιπές “διαφωνίες” με τους διευθύνοντες μέσα στην Πρωτοβάθμια. Είναι ασφαλής η μαθήτρια στο σχολείο της χωρίς το απαραίτητο Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό αλλά δεν είναι στην Υπηρεσία; Δεν γνωρίζουν οι γονείς ποιο είναι το φυσικό της περιβάλλον και γιατί αποσιωπάται η ουσία ενώ οι ιθύνοντες σπεύδουν μέμφοντες τον γονέα ρίχνοντας το φως αλλού;
Αλήθεια, αυτή είναι η κρατική μέριμνα; Να απειλείται ο γονέας που επί χρόνια διεκδικεί και από πέρυσι “έβαλε πλάτη” όπως και για άλλες περιπτώσεις για τα κενά της δημόσιας εκπαίδευσης; Ο αστυνομικός είναι νομικός εκπρόσωπος του υπουργείου για να παριστάνει τον “συμβουλάτορα” ή μήπως και εξουσιοδοτημένος υπερασπιστής της πολιτικής ηγεσίας εφόσον παίρνει θέση και για τα ΕΒΠ; Ρωτάμε γιατί τα αυτονόητα έχουν γίνει πια ζητούμενα. Η αστυνομία δεν μπορεί λοιπόν να χρησιμοποιείται ως εργαλείο εκφοβισμού για να συγκαλύπτεται η διοικητική ανεπάρκεια και το πετσόκομμα προσλήψεων του ΥΠΑΙΘΑ.
Και τώρα, οι διευθύνοντες της Πρωτοβάθμιας, αντί να απαιτήσουν την πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού ή να πράξουν τα δέοντα (υπάρχουν και οι παραιτήσεις όταν διακυβεύεται η ασφάλεια των μαθητών), πέρα λοιπόν από την παλαιο-πασοκτζίδικη νοοτροπία αναφορών/αιτημάτων, θα μεταφέρουν το πρόβλημα στον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου, προτείνοντας πρόσθετες εφημερίες επί τούτου; Δηλαδή, ακόμη μία φορά το κόστος της κρατικής ανεπάρκειας θα φορτωθεί στους εκπαιδευτικούς; Θεωρούμε αδύνατον με το ιστορικό που προηγείται και την σοβαρότητα της υπόθεσης να αναλάβουν να ξεπλύνουν την ευθύνη/ντροπή του ΥΠΑΙΘΑ οι εκπαιδευτικοί του σχολείου.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΠΕΤΣΟΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ
Το παιδί δεν είναι διοικητικό βάρος, ούτε αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ υπηρεσιών. Δεν ζητάμε χάρη. Δεν ζητάμε φιλανθρωπία. Δεν ζητάμε να επιστρατευτεί το φιλότιμο κανενός.
Απαιτούμε το αυτονόητο: την άμεση πρόσληψη Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού, όπως δικαιούται το παιδί και όπως δικαιούνται και οι υπόλοιποι μαθητές την Παράλληλη Στήριξή τους, την πλήρωση κενών, εκπαιδευτικούς για το ολοήμερο, κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους σε καθημερινή βάση στα σχολεία και όχι το εντέλλεσθαι που έρχεται.
Και κάτι τελευταίο: ο/η εισαγγελέας ανηλίκων δεν είναι το Υπουργείο Παιδείας. Η αστυνομία δεν είναι λύση εκπαιδευτικών ελλείψεων. Και η σιωπή/μετάθεση ευθυνών των αρμοδίων δεν είναι ουδετερότητα αλλά ούτε και προσχηματική ανισχυρότητα. Είναι πολιτική ευθύνη που και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να αποβεί μοιραία για την σωματική υγεία μιας μαθήτριας Β’ Δημοτικού.
Το παιδί χρειάζεται υποστήριξη, όχι απειλές κατά του γονέα και μεσοβέζικες λύσεις. Και η Πολιτεία οφείλει να λογοδοτήσει. Και ας μας πουν επίσημα επιτέλους – γιατί ανεπίσημα γνωρίζουμε – πόσοι εργαζόμενοι ΕΒΠ και Παράλληλης Στήριξης έχουν προσληφθεί στην ελληνική επικράτεια ή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Κορινθίας έπειτα από απόφαση/παρέμβαση εισαγγελέα;
Αλήθεια, υπάρχει ποινικό αδίκημα και αν ναι από ποιον ώστε να “προστρέξει” ο γονέας στην εισαγγελία ανηλίκων;








