Χτες, οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ ξαναδημοσίευσαν ένα βίντεο που έδειχνε πυραυλική επίθεση στις 29 Δεκέμβρη του 2023. Το αφιέρωσαν στη μνήμη του Μπάσελ Αλ-Αραζ, στην έβδομη επέτειο από το θάνατό του, ύστερα από σκληρή μάχη με τις ειδικές δυνάμεις του σιωνιστικού στρατού.
Τηλεοπτικό κανάλι έκανε πέρυσι μια έρευνα στους κεντρικούς δρόμους της Νάμπλους. Εδειχναν στους περαστικούς μια φωτογραφία και τους ρωτούσαν «ποιος είν’ αυτός;». Μικροί και μεγάλοι απαντούσαν: «Ο Μπάσελ Αλ-Αραζ, ο επαναστάτης διανοούμενος», προσθέτοντας λόγια σεβασμού και τιμής, όπως: «Αυτός είναι το πρότυπο της νεολαίας, η ασπίδα της Παλαιστίνης. Αυτός είναι ένας γίγαντας ανάμεσα στους γίγαντες της Παλαιστίνης». «Αυτός είναι ο επαναστάτης διανοούμενος από τον οποίο παραδειγματίστηκε το 99% των μαχητών της Φωλιάς των Λιονταριών».
Στις 7 Μάρτη συμπληρώθηκαν εφτά χρόνια από τoν ηρωικό θάνατο του παλαιστίνιου επαναστάτη διανοούμενου Μπάσελ Αλ-Αραζ, στην Αλ Μπίρεχ της Δυτικής Οχθης, ύστερα από πολιορκία και μάχη με τις σιωνιστικές δυνάμεις. Το προσωνύμιο «επαναστάτης διανοούμενος», που του απέδωσε ως τιμή η παλαιστινιακή νεολαία της Δυτικής Οχθης, περιγράφει με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά και το ρόλο αυτού του ανθρώπου.
Ο Μπάσελ Αλ-Αραζ ήταν ένας επαναστάτης, με γερή μόρφωση, γεμάτος θάρρος, που δεν απευθυνόταν από καθέδρας στις μάζες τις παλαιστινιακής νεολαίας για να τους «διδάξει την αλήθεια», αποκομμένος από αυτές, αλλά μέσα σ’ αυτές προσπαθούσε να ανυψώσει τη συνείδησή τους. Σπούδασε φαρμακοποιός, εργαζόταν ως φαρμακοποιός, αλλά είχε πέσει «με τα μούτρα» στη μελέτη της Ιστορίας και της φιλολογίας γύρω από την Αντίσταση. Ξεκίνησε ως αγωνιστής του μη βίαιου κινήματος και εξελίχτηκε, χωρίς να διστάσει ούτε λεπτό να στραφεί στον ένοπλο αγώνα, όταν έκρινε ότι οι συνθήκες ήταν κατάλληλες, πληρώνοντας αυτή την επιλογή του με τη ζωή του.
Στη Δυτική Οχθη δεν υπάρχει ούτε ένα Παλαιστίνιος, ανεξαρτήτως ηλικίας, που να μην αναγνωρίζει το πρόσωπό του και να μην ξέρει την ιστορία του, ενώ αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πολιτική συγκρότηση των νέων ένοπλων ομάδων της Αντίστασης, όπως η Φωλιά των Λιονταριών στη Νάμπλους, μετατρέποντας τη ζωή και το θάνατό του, σε μια πράξη αντίστασης στους Αμερικάνους, τους σιωνιστές και στα τσιράκια τους, τον Αμπάς και την Παλαιστινιακή Αρχή, στα χέρια της οποίας βίωσε φυλάκιση και βασανισμό μαζί με τους συντρόφους του.
Προσπαθώντας να πολεμήσει την αντίληψη θυματοποίησης του παλαιστινιακού λαού, που είναι αρκετά διαδεδομένη στο δυτικό φιλοπαιλαιστινιακό κίνημα και που μετατρέπει τον παλαιστινιακό λαό σε καρπαζοεισπράκτορα των σιωνιστών, παραβλέποντας εντελώς τη διαχρονική ένοπλη αντίσταση αυτού του λαού και τη δρώσα Παλαιστινιακή Αντίσταση, τόνιζε: «Ναι, είμαστε θύματα, αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ εκείνου που ενσταλάζει την εκδίκηση του θύματος εναντίον του βασανιστή του, εκείνου που ξυπνά την πληγωμένη μνήμη ως επαναστατική παλίρροια για τους καταπιεστές του και εκείνου που θέλει να γίνει θύμα για να αποδείξει ότι δεν είναι απειλή».
Ο Μπάσελ, θεωρούσε ότι η νέα παλαιστινιακή διανόηση, της οποίας αποτελούσε εξέχουσα μορφή, πρέπει να αναλάβει δραστικό ρόλο στην πολιτική συγκρότηση του παλαιστινιακού αγώνα. Ελεγε: «Θέλεις να γίνεις διανοούμενος; Τότε πρέπει να αντισταθείς. Διαφορετικά εσύ και η εκπαίδευσή σου είστε άχρηστοι».
Ηταν σφοδρός πολέμιος των Συμφωνιών του Οσλο και της Παλαιστινιακής Αρχής, στάση για την οποία είχε υποστεί πολύμηνες φυλακίσεις στα κελιά της ΠΑ, ενώ λίγο καιρό μετά την απελευθέρωσή του από την τελευταία του φυλάκιση πέρασε στην παρανομία, ξεκινώντας τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους σιωνιστές.
Ο Μπάσελ έλεγε για τον θρυλικό διοικητή των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ στη Δυτική Οχθη, Γιάχια Αγιάς, τον επονομαζόμενο «μηχανικό», λόγω των σπουδών του στο Πολυτεχνείο και του ταλέντου του στην κατασκευή όπλων και εκρηκτικών: «Τα όπλα είναι το στολίδι των μαχητών, αλλά εσύ Γιάχια, είσαι το στολίδι των όπλων. Είναι πολύ καλή η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας νέος Γιάχια Αγιάς στη Δυτική Οχθη. Γι’ αυτό, αφήστε τους ανταγωνιστές να ανταγωνιστούν».
Υπερβαίνοντας τα στενά όρια του ανθρώπινου βιολογικού κύκλου, έλεγε απευθυνόμενος στην παλαιστινιακή νεολαία: «Η αντίσταση είναι ευεργετική σε βάθος χρόνου. Ο,τι αντίτιμο και αν πληρώσεις στην αντίσταση, ακόμα και αν δεν το καρπωθείς στη ζωή σου, τα θετικά αποτελέσματα θα έρθουν αργότερα». «Η Παλαιστίνη είναι η πιο όμορφη κατά τη γνώμη μου, όχι με το πράσινο, το γαλάζιο, το κίτρινο, το κόκκινο, τις καλλιέργειες, την καλοσύνη και τη φύση της. Η ομορφιά της είναι ότι είναι αυτή που μου έδωσε την απάντησή στην αναζήτηση νοήματος, είναι αυτή που απάντησε στις υπαρξιακές μου ερωτήσεις, που δικαιώνει τις πράξεις μου και απευθύνεται στο διαρκές υπαρξιακό άγχος μου».
Διοργάνωσε τις περίφημες εκδρομές σε εδάφη της υπό κατοχή Παλαιστίνης, με τον τίτλο «Ταξίδια στην Ιστορία της Αντίστασης». Οργάνωσε κύκλο διαλέξεων για την «Ιστορία της Αντίστασης στην Παλαιστίνη», που έδινε χωρίς καμιά αμοιβή στο Πανεπιστήμιο του Λαού – Κύκλος Σουλεϊμάν Αλ-Χαλαμπί. Στόχος του ήταν να ξυπνήσει τις συνειδήσεις των νέων Παλαιστίνιων μέσω της γνώσης της ιστορίας τους, της Ιστορίας της Αντίστασης και όχι της λαογραφίας.
Ο Σαγιέντ Χασάν Νασράλα, ηγέτης της Χεζμπολά, είπε γι’ αυτόν: «Ο δρόμος του Μπάσελ Αλ-Αραζ είναι ο μόνος τρόπος για να απελευθερωθεί η Ιερουσαλήμ». Τα λόγια του Ζορζ Χαμπάς, ιδρυτή του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αποτυπώνουν μέσα σε λίγες λέξεις την ουσία της ύπαρξης του Αλ-Αραζ: «Ο μαχητής που δεν έχει πολιτική συνείδηση είναι σαν να στρέφει την κάννη στο στήθος του». Το ίδιο και τα λόγια του Αχμαντ Αλ-Τζάμπαρι, ηγετικού στελέχους της Χαμάς και υποδιοικητή των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ, που δολοφονήθηκε στη Γάζα το 2012 από τους σιωνιστές: «Το όπλο που δεν έχει ούτε επιστήμη ούτε πολιτισμό πίσω του σκοτώνει αλλά δεν απελευθερώνει». Αυτό είναι το ήθος της Παλαιστινιακής Αντίαστασης, κομμάτι της οποίας υπήρξε ο Μπάσελ Αλ-Αραζ.
Η μάνα του, τιμώντας την επαναστατική πορεία του γιού της, είπε μετά τη δολοφονία του: «Πρέπει να ζεί κανείς με τιμή και να πεθαίνει με τιμή». O πατέρας του χαιρέτισε στρατιωτικά τον νεκρό μαχητή στην κηδεία του, που παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι από ολόκληρη τη Δυτική Οχθη.
Σε μια συνέντευξή του, στην τέταρτη επέτειο του ηρωικού θανάτου του γιου του, ο πατέρας του Μπάσελ Αλ-Αραζ έδειχνε με καμάρι τα ακριβά κειμήλια που κρατούσε ο γιος του: ένα πλακάκι από το σπίτι του μάρτυρα Γασάν Καναφάνι στη Χάιφα (σπουδαίος παλαιστίνιος συγγραφέας και πολιτικός, ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, που δολοφονήθηκε από τη Μοσάντ το 1972 στη Βηρυττό). Ενα πλακάκι από το σπίτι της Λέιλα Χάλεντ στη Χάιφα (η μαχήτρια του Λαϊκού Μετώπου που τη γνώρισε όλος ο κόσμος από τις δύο αεροπειρατείες που υλοποίησε). Και τη χειρόγραφη πολιτική διαθήκη του Μπάσελ.
O ίδιος κρατάει ως πολύτιμο κειμήλιο το παπούτσι που φορούσε ο γιος του, όταν οι ρουφιάνοι της ΠΑ τον «έδωσαν» στους σιωνιστές και έπεσε μαχόμενος στην ύστατη μάχη του. «Αυτό το παπούτσι μου θυμίζει ότι πολέμησε μόνος», λέει. Οταν τον ρωτούν αν ο Μπάσελ είναι ζωντανός, απαντά: «Μετά το μαρτύριό του, ξέρω ότι περίπου 17 παιδιά βαφτίστηκαν Μπάσελ προς τιμή του. Ο μάρτυρας δεν πεθαίνει ποτέ. Ζει στο πνεύμα μας και σε κάθε στιγμή του αγώνα μας».
