O Oζ Αλμογκ, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα και ένας από τους πιο διακεκριμμένους μελετητές της «ισραηλινής ταυτότητας», εγκατέλειψε τη σιωνιστική οντότητα, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και καλεί τους Ισραηλινούς να κάνουν το ίδιο, γιατί το σιωνιστικό σχέδιο έχει φτάσει στο «τέλος» του, το Ισραήλ έχει φτάσει στο «σημείο χωρίς επιστροφή» και μια αλλαγή κυβέρνησης δεν θα είναι αρκετή για να αποκαταστήσει τις βαθιές κρίσεις του.
Οι δηλώσεις του 66χρονου Αλμογκ, του οποίου ο πατέρας υπηρέτησε ως διοικητής στο σιωνιστικό Πολεμικό Ναυτικό, έγιναν σε συνέντευξή του στoν σιωνιστικό ειδησεογραφικό ιστότοπο «Walla», από την Ελλάδα, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του «Μια γη που απουσιάζει: Μήπως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουμε το Ισραήλ;», στο οποίο θέτει το ζήτημα της μετανάστευσης από το Ισραήλ ως πολιτική και ηθική επιλογή και όχι ως προδοσία της πατρίδας, όπως την παρουσιάζει ο κυρίαρχος σιωνιστικός λόγος.
Πρόκειται για μια τάση, ασφαλώς εξαιρετικά μειοψηφική, που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στους κόλπους του «αριστερού» σιωνισμού και αντανακλά την αυξανόμενη ανησυχία σε ορισμένους σιωνιστικούς ακαδημαϊκούς κύκλους για το μέλλον του κράτους και της κοινωνίας.
Ο Αλμογκ πιστεύει ότι οι μετασχηματισμοί που έχει βιώσει η σιωνιστική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της εντεινόμενης πολιτικής και θρησκευτικής πόλωσης, της υποχώρησης της κοινωνικής αλληλεγγύης και των επιπτώσεων της επίθεσης της 7ης Οκτώβρη του 2023 και του πολέμου που ακολούθησε, έχουν αποκαλύψει μια κρίση που υπερβαίνει την κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου και επεκτείνεται στην ίδια τη δομή της κοινωνίας. Τονίζει ότι η αντικατάσταση της κυβέρνησης δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην αλλαγή πορείας, καθώς περιγράφει το Ισραήλ ως μια οντότητα που έχει εξελιχτεί σε «ημιφασιστική», εκφράζοντας την ανησυχία του για αυτό που θεωρεί θεμελιώδη μεταμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών της χώρας.
Ο Αλμογκ προειδοποιεί επίσης γι’ αυτό που περιγράφει ως ένα συνεχιζόμενο κύμα «σιωπηλής μετανάστευσης», στο πλαίσιο του οποίου Ισραηλινοί με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και εξειδικευμένες δεξιότητες εγκαταλείπουν τη χώρα. Επισήμανε ιδιαίτερα την αποχώρηση γιατρών, μηχανικών, επιστημόνων και επαγγελματιών του τεχνολογικού τομέα, υποστηρίζοντας ότι η απώλεια τέτοιου εργατικού δυναμικού θα μπορούσε να υπονομεύσει τις μακροπρόθεσμες οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές του Ισραήλ.
Ο Αλμογκ ασκεί έντονη κριτική στον Νετανιάχου, αλλά θεωρεί ότι η κρίση της οντότητας είναι βαθύτερη από το πρόσωπο του πρωθυπουργού και ότι η αντικατάστασή του δεν θα αλλάξει κατ’ ανάγκη τη γενική πορεία. Κατηγορεί τον Νετανιάχου ότι εκμεταλλεύεται τα αισθήματα φόβου, την πόλωση, παλιές δυσαρέσκειες και το θρησκευτικό και εθνικό εξτρεμισμό, μετατρέποντάς τα σε πολιτικά και κυβερνητικά εργαλεία. Ωστόσο, τονίζει ότι αυτές οι τάσεις υπήρχαν στην ισραηλινή κοινωνία πριν από την άνοδό του στην εξουσία.
Σύμφωνα με τον Αλμογκ, ο Νετανιάχου βασίζεται σε κοινωνικά και πολιτισμικά ρεύματα που έχουν εδραιωθεί εδώ και πολλά χρόνια και προσθέτει ότι η αλλαγή κυβέρνησης είναι πολύ ευκολότερη από την αλλαγή της ίδιας της κοινωνίας. Εφερε ως παράδειγμα έναν άνθρωπο που περιμένει ένα λεωφορείο το οποίο δεν έρχεται ποτέ, χρόνο με το χρόνο, από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από κρίση σε κρίση, μέχρι που σταματά να το περιμένει και αποφασίζει να πάει με τα πόδια. Περιέγραψε μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδέα της αναζήτησης ενός μέλλοντος έξω από τη σιωνιστική οντότητα, αφού δεν μπορείς πια να περιμένεις να φτάσει το λεωφορείο, να αλλάξουν οι πολιτικές συνθήκες.
Ο Αλμογκ αφιερώνει σημαντικό μέρος του βιβλίου του στην κριτική αυτού που περιγράφει ως κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ τμημάτων της ισραηλινής κοινωνίας, ιδιαίτερα όσον αφορά τη σχέση με την κοινότητα των Χαρεντίμ και το θρησκευτικο-εθνικιστικό ρεύμα με τον μεσσιανικό προσανατολισμό. Επικρίνει το υφιστάμενο κοινωνικό μοντέλο των Χαρεντίμ, το οποίο περιγράφει ως βασισμένο στην οικονομική και κοινωνική απομόνωση και στην εξάρτηση από την κρατική στήριξη, σε συνδυασμό με την απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία. Υποστηρίζει ότι αυτό το μοντέλο επιτείνει τα βάρη που επωμίζονται οι ομάδες οι οποίες καταβάλλουν το μεγαλύτερο μερίδιο των φόρων και εκπληρώνουν τη στρατιωτική τους θητεία.
Πιστεύει επίσης ότι τμήματα του θρησκευτικο-εθνικιστικού ρεύματος έχουν απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί σιωνισμού και έχουν στραφεί προς ένα μεσσιανικό όραμα που θέτει τον έλεγχο της γης και τους εποικισμούς στο επίκεντρο του πολιτικού σχεδίου, το οποίο, σύμφωνα με την κριτική του, τροφοδοτείται από βίαιες πρακτικές και αδιάλλακτες θρησκευτικές επιδιώξεις. Λέει ότι η κοσμική και φιλελεύθερη μεσαία τάξη έχει βρεθεί πολιορκημένη ανάμεσα σε αυτούς τους μετασχηματισμούς, παρά τον κεντρικό της ρόλο στην οικονομία, τον στρατό και τους επαγγελματικούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένων της τεχνολογίας, της ιατρικής και της επιστημονικής έρευνας.
Αλήθεια, είναι αυτές οι πρακτικές, οι πρακτικές της αρπαγής της παλαιστινιακής γης, της εθνοκάθαρσης, πλέον και της γενοκτονίας, πρακτικές μόνο των Χαρεντίμ και κάποιων λυσσασμένων εποίκων ή αποτελούν την πολιτική του σιωνιστικού μορφώματος από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, ανεξάρτητα από τις πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία; Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο σκοντάφτει ο «αριστερός» σιωνισμός και προτιμά να μην δώσει απάντηση.
Ο Αλμογκ καταγράφει αυτό που περιγράφει ως εξάπλωση του φαινομένου της «σιωπηλής μετανάστευσης», κατά το οποίο ορισμένοι Ισραηλινοί αρχίζουν να προετοιμάζουν εναλλακτικές επιλογές έξω από τη χώρα, χωρίς να ανακοινώνουν οριστική απόφαση να φύγουν. Αυτό το κάνουν αποκτώντας ξένα διαβατήρια, ανοίγοντας τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό, αναζητώντας σχολεία και κατοικίες και διερευνώντας το κόστος ζωής και τις υπηρεσίες υγείας σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Κύπρος. Συνδέει αυτό το φαινόμενο με τη διάβρωση της εμπιστοσύνης στο κοινωνικό συμβόλαιο και με την αίσθηση που επικρατεί σε τμήματα της μεσαίας τάξης ότι επωμίζονται αυξανόμενα οικονομικά και στρατιωτικά βάρη, ενώ διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα σε αυτά και τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που επικρίνουν.
Ο Αλμογκ σημειώνει ότι συμμετείχε στις διαδηλώσεις της οδού Καπλάν κατά των δικαστικών μεταρρυθμίσεων, αλλά πιστεύει ότι το κίνημα διαμαρτυρίας δεν πέτυχε τους στόχους του και ότι οι πιθανότητες να επιστρέψει το Ισραήλ σε αυτό που περιγράφει ως τον δρόμο του διαφωτισμού έχουν περιοριστεί, αν και δεν θεωρεί ότι έχουν εκλείψει εντελώς.
Ακολουθούσε ποτέ η σιωνιστική οντότητα το δρόμο του διαφωτισμού; Μόνο στα μυαλά κάποιων υποκριτών διανοούμενων του «αριστερού» σιωνισμού. Μάλιστα, όρος για τον σιωνιστικό «διαφωτισμό» υπήρξε πάντοτε, καθ’ όλη την ιστορική διαδρομή της οντότητας, η υποταγή των Παλαιστίνιων στην πραγματικότητα της κατοχής και της προσφυγιάς. Οποτε οι Παλαιστίνιοι αμφισβητούσαν την κατοχή και τον εξανδραποδισμό, ιδίως όποτε την αμφισβητούσαν ένοπλα, όπως έχουν δικαίωμα ακόμα και βάσει των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο σιωνιστικός «διαφωτισμός» ευθυγραμμιζόταν με το κατοχικό έγκλημα.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται από το προσωπικό παράδειγμα του ίδιου του Αλμογκ. Αποκάλυψε ότι προετοιμάζεται να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, έπειτα από χρόνια μετακινήσεων μεταξύ Τελ Αβίβ και Αθήνας. Εξήγησε ότι η μετακίνηση δεν ήταν εύκολη και συνοδεύεται από ένα οδυνηρό αίσθημα εγκατάλειψης της γλώσσας, του σπιτιού και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έζησε όλη του τη ζωή. Πρόσθεσε ότι η απόφασή του δεν σημαίνει πως έχει βρει μια ιδανική εναλλακτική κοινωνία, αλλά προέκυψε από τη συσσώρευση παραγόντων που τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η πραγματικότητά του στο Ισραήλ έχει αλλάξει ριζικά.
Τόνισε ότι η σύστασή του για εγκατάλειψη της χώρας απευθύνεται κυρίως στους φιλελεύθερους Ισραηλινούς, για λόγους που, όπως είπε, είναι πρωτίστως αξιακοί. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι δεν ζητά από όλους να λάβουν την ίδια απόφαση, αλλά παρουσιάζει τη δική του εκτίμηση της κατάστασης, αφήνοντας τον καθένα ελεύθερο να επιλέξει.
Ο «αριστερός» σιωνιστής επιβεβαιώνει μια ατάκα από θεατρικό του Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Οταν κάποιοι νίπτουν τας χείρας τους, συνήθως το κάνουν σε ματωμένους νιπτήρες». Ας φύγουμε εμείς οι φιλελεύθεροι, που έχουμε και τα φράγκα για να το κάνουμε και δε θ’ αφήσουμε δουλειές και επιχειρήσεις πίσω, και ας αφήσουμε το σιωνιστικό όχλο να συνεχίσει τη «δουλειά» με τον κλασικό στην ιστορία μας τρόπο. Τα δικά μας τα χέρια θα είναι καθαρά. Λερωμένα με αίμα θα είναι τα χέρια του σιωνιστικού όχλου. Και των παλαιστίνιων αντιστασιακών, βεβαίως-βεβαίως.
Πέρα από την υποκρισία του «αριστερού» σιωνισμού και ανεξάρτητα από το ότι οι απόψεις του Αλμογκ είναι προσωπικές και δοσμένες υπό το πρίσμα μιας ακαδημαϊκής ανάλυσης, εντούτοις δεν παύουν να αποκαλύπτουν ένα παράπλευρο φαινόμενο της κρίσης του σιωνισμού, εν μέσω της διεθνούς απομόνωσής του και της μετατροπής της οντότητας σε κράτος παρία.
Εν μέσω της πολιτικής και θρησκευτικής πόλωσης, των επιπτώσεων του πολέμου, της μειωμένης εμπιστοσύνης στους κρατικούς θεσμούς και των διαφωνιών σχετικά με την κατανομή των οικονομικών και στρατιωτικών βαρών, κάποιοι σιωνιστές ερευνητές και διανοούμενοι εκφράζουν ανησυχία για το μέλλον της οντότητας.
Αυτή η ανησυχία δε φτάνει, βέβαια, μέχρι την αναγνώριση των απαράγραπτων εθνικών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού. Ας σημειωθεί ότι οι διάφοροι «Αλμογκ» αισθάνονταν τρισευτυχισμένοι με το Οσλο, με τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού Μπαντουστάν σε τμήματα της Δυτικής Οχθης και σε ό,τι είχε απομείνει από την προ του 1967 Λωρίδα της Γάζας. Ο παλαιστινιακός λαός τούς χάλασε την ονείρωξη ενός σιωνιστικού… διαφωτισμού. Η Πρώτη και η Δεύτερη Ιντιφάντα και στη συνέχεια η δημιουργία μιας ρωμαλέας ένοπλης αντίστασης, με κέντρο της την ανυπότακτη Γάζα, διέλυσαν κάθε αυταπάτη περί αιωνιότητας του Οσλο.
Κάποιοι συνειδητοποιούν ότι αυτό δεν έχει μέλλον. Ο Αλμογκ τούς λέει να μην αισθάνονται τύψεις, αλλά αν μπορούν να «την κάνουν» και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα ή την Κύπρο.
Οταν απόψεις που δεν περιορίζονται στην κριτική της σιωναζιστικής κυβέρνησης του Νετανιάχου, του Μπεν Γκβιρ και του Σμότριτς, που δεν υπηρετούν το κυρίαρχο αυτή την περίοδο πολιτικό αίτημα «να φύγει ο Νετανιάχου», αλλά θέτουν ένα βαθύτερο ερώτημα σχετικά με τη φύση της ίδιας της σιωνιστικής κοινωνίας και την ικανότητά της να αποκαταστήσει την εσωτερική συναίνεση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η οντότητα, δημοσιεύονται σε ένα από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά portal της οντότητας, ασφαλώς λειτουργούν υπέρ της παλαιστινιακής υπόθεσης. Εξ αντικειμένου, ανεξάρτητα από την πρόθεση των φορέων αυτών των απόψεων.
Την ίδια στιγμή, όμως, δημιουργούν ένα μεγάλο κίνδυνο. Ενα κίνδυνο που δεν αφορά τον παλαιστινιακό λαό, που ξέρει τι εστί «αριστερός» σιωνισμός και που ξέρει ποια είναι τα εθνικά του αιτήματα, αλλά αφορά τις κοινωνίες στη Δύση και εν πολλοίς και τα κινήματα αλληλεγγύης. Ο κίνδυνος της ανάδειξης των «αριστερών» σιωνιστών σε σύμβολα. Της συμπαράταξης μαζί τους, ακόμα και μιας πολιτικής ουράς έναντι αυτών. Ξέρουμε καλά πως σε όλες τις δυτικές χώρες αναπτύχτηκαν ρεύματα που κατήγγειλαν τη γενοκτονία, καταγγέλλοντας την ίδια στιγμή και τα «εγκλήματα της Χαμάς», δηλαδή τον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό το έργο της καταγγελίας των «ακραίων» και από τις δυο πλευρές. Ιδιαίτερα μετά την έναρξη των «ειρηνευτικών» συνομιλιών μεταξύ PLO και σιωνιστικής οντότητας. Γι’ αυτό και η λυδία λίθος πρέπει να στηθεί στο πιο ορατό σημείο. Και όλοι οφείλουμε να κρίνουμε τους εαυτούς μας και οποιονδήποτε άλλο, τον κάθε Αλμογκ, επί τη βάσει συγκεκριμένων ερωτημάτων:
- Είμαστε υπέρ της ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ; Κράτους όπως όλα τα άλλα, όχι Μπαντουστάν.
- Είμαστε υπέρ της πλήρους εκδίωξης των εποίκων από την παλαιστινιακή γη;
- Είμαστε υπέρ της επιστροφής των παλαιστίνιων προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες, χωρίς κανένα περιορισμό, και της επιστροφής σ’ αυτούς των περιουσιών που οι σιωνιστές τους άρπαξαν βίαια;
- Είμαστε υπέρ του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού να διεκδικεί την εθνική του αποκατάσταση με όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανόμενου του ένοπλου αντικατοχικού-απελευθερωτικού αγώνα;
Κανένας δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτός στο κίνημα αλληλεγγύης, αν δεν απαντήσει θετικά σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Ας πλακώνονται όσο θέλουν μεταξύ τους οι σιωνιστές, θετικό είναι. Ομως ο «αριστερός» σιωνισμός δεν έχει καμιά θέση στο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Τυχόν πραγματιστική προσέγγιση σ’ αυτό το θέμα θα τη βρούμε μπροστά μας (όπως τη βρήκαν οι Παλαιστίνιοι μετά το Οσλο) και γι’ αυτό πρέπει να την απορρίψουμε από τώρα με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.








