Δύο χιλιάδες είκοσι έξι
ατέλειωτη νύχτα, αργεί να φέξει
Oπως οι χριστιανοί πήγαιναν και έχτιζαν εκκλησίες πάνω από όπου υπήρχε αρχαίος ναός, έτσι κι εκείνοι (τι ποιοι ρε;) πήγαν και έχτισαν την «ημέρα της Ευρώπης» πάνω στην 9η του Μάη, ημέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών.
Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις κάθε λίγο, όλο στο Άμπου Ντάμπι. Έχουμε την αίσθηση ότι παίζει ένα βιολί που -κατά τον Νασρεντίν Χότζα- ο ήχος του θα ακουστεί αργότερα…
Καλά το είπε ο Donald Trump, «φανταστικός ο τύπος»
για τον τοπάρχη της μικρής γαλάζιας μπανανίας
κι όλοι καταλαβαίνουμε τι είναι να σε λέει
ο Donald έτσι. Μα αυτός το έχει για καμάρι!
Μεγάλε, καλή η σκέψη μέτρων για τα πατίνια των ανήλικων, αλλά τι θα γίνει με τη ζωή-πατίνι των ενήλικων; Το ερώτημα δεν απευθύνεται σε σένα βέβαια, αφού -όπως είπε και η Lucy Parsons (μια παλιά παραφωνία της χώρας που σου απένειμε τα λαμπρά τενεκεδάκια)- «μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους».
Ενας στους τρεις έλληνες εργαζόμενους απασχολείται και τα σαββατοκύριακα, καταγράφοντας πανευρωπαϊκή πρωτιά, κατ’ εφαρμογή των κεκτημένων της πρωτομαγιάς του Σικάγο και άλλων αγώνων της εργατικής τάξης. Νίκη τους (κόντρα στην ήττα μας) στον αιώνα σου πες μας τι βλέπεις;
Και για να εξηγούμαστε, όπως δήλωσε ο ίδιος: Ο Χάρης Καστανίδης δεν παραιτήθηκε από το ΠαΣοΚ, αλλά από το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη.
Δεν έχει άδικο ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών να λέει ότι η «επιχείρηση ελευθερία» του Ντόναλντ μετατράπηκε σε «επιχείρηση αδιέξοδο». Μήπως έτσι δεν γίνεται σχεδόν πάντα στον… επιχειρηματικό κόσμο;
Τρία πουλάκια κάθονται κι ολοένα σιχτιρίζουν.
Το ‘να τηράει στην Πειραιώς, το άλλο στην Τρικούπη
το τρίτο το μακρύτερο ψάχνει πού να κοιτάξει
έρχεται Αλέξης στα ζερβά και στα δεξιά η ΜαρΚα.
Και όλα πικροκελαηδούν κι όλα μπινελικώνουν
πάλι ακούνε για εκλογές, πάλι για παραμύθια.
Η περί τον Γέρουν φιλολογία των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνει τη λαϊκή παροιμία ότι μαζί με τον βασιλικό Αλέξη, ποτίζεται και η γλάστρα Γιάνης.
Πώς θα αντέξουμε την απουσία της CIA’s από το δελτίο ειδήσεων του Σκάι; Οχι πως τη βλέπαμε, αλλά πώς θα αντέξουμε τέτοιο κενό; Οι άνθρωποι αυτοί («όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», ποιος Νίξον ρε;) «ήταν μία κάποια λύσις».
Η καθημερινή χαρά της στήλης: Να ακούει
τους σαλτιμπάγκους που πετάνε παπαριές αβέρτα
σούργελα, τσόκαρα, φελλούς, Νενέκους, αρλεκίνους
ένας να βρίζει, άλλος να γλείφει, άλλος να ‘ναι βραδύνους.
Νικολάκη, λυπόμαστε που θα σε στεναχωρήσουμε αλλά μεγαλύτερο συλλογικό τραύμα από το σινάφι σας δεν υπάρχει. Κι αν θέλεις ρώτα. Και μετά ανοίγουμε και τη συζήτηση αν είστε φιλικοί προς το (οποιοδήποτε) περιβάλλον, προς τη βιωσιμότητα και προς την πρόοδο.
«Rebrain Greece» ή μήπως rebrain Νίκη; Αντε και καλά μυαλά.
Η μετά τον CoViD-19 εποχή έφερε τον χανταϊό (hantavirus). Οστις προϋπήρχε και πάντα κατεύθυνε την πολιτική ζωή, αν σκεφτούμε ότι «hanta» στα ουγγρικά σημαίνει ανοησίες, ψέματα ή παραμύθια. Ασε δε που και το όνομα του πλοίου («Hondius») παραπέμπει στον ίδιο χώρο, αφού στα ολλανδικά σημαίνει αυτόν που εκτρέφει σκύλους…
Μέρα Μαγιού να μίσευες και να ξεκουμπιζόσουν
ακόμα πιο αγαπητός, μεγάλε, θα γινόσουν.
Υπάρχουν ακόμα κάποιες τελευταίες οάσεις ελπίδας και μνήμης: Στο χωριό Βανιβελαμπάτι στη νότια Ινδία και σε πείσμα των καιρών, οι κάτοικοι εξακολουθούν να δίνουν στα παιδιά τους τα ονόματα των Λένιν, Μαρξ, Στάλιν, Ενγκελς και άλλων.
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου πήρε σκύλο, ένα ροτβάιλερ, οπότε κομμένη η πλάκα.
Κοκκινοσκουφίτσα
