Ο Τραμπ βιάζεται και έβαλε τους δικούς του να ανακοινώσουν ότι επιτεύχτηκε συμφωνία με το Ιράν. Το Ιράν δεν βιάζεται και λέει πως καμιά συμφωνία δεν έχει επιτευχτεί ακόμα. Το βέβαιο είναι ότι «έσφιξαν τα γάλατα» και οδεύουμε προς μια συμφωνία, το ακριβές περιεχόμενο της οποίας δε γνωρίζουμε. «Εσφιξαν τα γάλατα» για τον Τραμπ και τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και όχι για το Ιράν, που ασφαλώς θέλει συμφωνία ειρήνευσης αλλά υπό τον όρο ότι θα είναι υπέρ των εθνικών του συμφερόντων και θα αντανακλά το συσχετισμό στο πεδίο του πολέμου. Οταν θα υπογραφεί συμφωνία, θα αντανακλά ακριβώς αυτό: τη νίκη του Ιράν σε έναν περιφερειακό πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον του οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σιωναζιστές του Τελ Αβίβ.
Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα άρθρο που οδηγείται στο ίδιο συμπέρασμα κάνοντας μια ανάλυση από καθαρά αστική οπτική. Χρησιμοποιώντας ακόμα και απιθανότητες, όπως ότι ο Νετανιάχου και ο αρχηγός της Μοσάντ παραμύθιασαν τον Τραμπ και τον έσυραν στην πολεμική επίθεση κατά του Ιράν. Ομως, ακόμα και υπ’ αυτήν την στενή αστικοδημοκρατική οπτική, κανένας αναλυτής που δεν είναι «στημένος» προπαγανδιστής δεν μπορεί να οδηγηθεί σε άλλο συμπέρασμα εκτός από το ότι το Ιράν νίκησε, οι αμερικανο-σιωνιστές ηττήθηκαν. Για να μην αδικήσουμε το άρθρο και το συγγραφέα του πρέπει να σημειώσουμε ότι παραθέτει πληθώρα στοιχείων και πηγών και σ’ αυτό κυρίως έγκειται η χρησιμότητά του.
Του Ντέιβιντ Χερστ *
ΠΗΓΗ: Middle East Eye
25 Μάη 2026
Κάθε μέρα φέρνει μια νέα τροπή στις βασανιστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Κάθε φορά που μια συμφωνία πάνω σε κάποιο σημείο πλησιάζει, ο Τραμπ σηκώνει το τηλέφωνο για να καλέσει τον συνένοχό του, τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου — και τότε ο Τραμπ υπαναχωρεί.
Αυτό ακριβώς συνέβη με δύο σημεία στα οποία οι ιρανοί διαπραγματευτές πίστευαν πως είχαν καταλήξει σε συμφωνία. Σύμφωνα με τον Χασάν Αχμαντιάν, αναλυτή ιρανικών υποθέσεων, τα δύο βασικά στοιχεία μιας εκεχειρίας 30-60 ημερών που προτείνεται ήταν ότι η ανακωχή θα κάλυπτε τον Λίβανο και ότι ορισμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία θα αποδεσμεύονταν.
Ομως, όσο βασανιστική κι αν είναι αυτή η πορεία, και ακόμη κι αν αυτή η συμφωνία αποτύχει και ο Τραμπ αποφασίσει να επιτεθεί στο Ιράν για τρίτη φορά, είναι ωμά ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ μόλις έχασαν ακόμα έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή — τον έκτο τους μέσα σε 25 χρόνια.
Το Ιράν κρατά όλα τα χαρτιά, κυρίως τα Στενά του Ορμούζ, αλλά και την αποτρεπτική ισχύ που έχουν πετύχει τα drones και οι πύραυλοί του απέναντι στους γείτονές του στον Κόλπο — και διαθέτει ακόμα περισσότερα χαρτιά που δεν έχει παίξει ακόμη, όπως το κλείσιμο των Στενών Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Τραμπ δεν έχει κανένα.
Αυτές οι διαδοχικές αποτυχίες των ΗΠΑ στο πρώτο τέταρτο αυτού του αιώνα, όταν η στρατιωτική τους ισχύς ήταν αδιαμφισβήτητη και κατείχαν μονοπώλιο στη χρήση της, αποτελούν πραγματικά επίτευγμα και θα έπρεπε να καταγραφούν στα χρονικά του πολέμου.
Επιτιθέμενος στο Ιράν, ο Τραμπ δεν επανέλαβε απλώς τα λάθη των προκατόχων του στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Υεμένη, τη Λιβύη και τη Συρία. Πρόσθεσε και μερικά δικά του, για καλό και για κακό.
Αν ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Ου. Μπους εισέβαλε στο Ιράκ βασιζόμενος σε ψευδείς πληροφορίες ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής, ο Τραμπ επιτέθηκε ομοίως στο Ιράν πάνω σε ψευδείς πληροφορίες.
Τουλάχιστον όμως ο αμφίβολης αξιοπιστίας φάκελος του Μπους είχε παρασχεθεί από τις ίδιες τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.
Οι ψευδείς πληροφορίες του Τραμπ κατασκευάστηκαν από τη Μοσάντ και καταναλώθηκαν αμάσητες από τον αμερικανό αρχιστράτηγο, ενάντια στις καλύτερες συμβουλές της ίδιας του της κοινότητας πληροφοριών.
Ο Νετανιάχου και ο επικεφαλής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, έπεισαν τον Τραμπ ότι το καθεστώς στην Τεχεράνη ήταν τόσο αδύναμο μετά την εξέγερση του Γενάρη, ώστε θα άντεχε το πολύ λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του.
Κανείς δεν υποστήριξε πιο έντονα από τον Νετανιάχου — του οποίου η φιλοδοξία ζωής φαινόταν πως επρόκειτο να πραγματοποιηθεί — ότι χρειαζόταν απλώς ένα τελευταίο σπρώξιμο. Και κανείς δεν είναι μεγαλύτερος χαμένος τώρα που ο πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του· γι’ αυτό προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να εμποδίσει τον Τραμπ να υπογράψει μνημόνιο συνεννόησης με το Ιράν.
Ομως, όταν αυτός ο πόλεμος τελειώσει πραγματικά, φαίνεται βέβαιο ότι θα έρθει και η τελική λογοδοσία και για τους δύο άνδρες.
Συσχετισμός δυνάμεων
Δεν είναι απλώς κακοί λούζερ. Η απειλή που συνιστά η Ισλαμική Δημοκρατία για τα περιφερειακά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι ουσιαστική.
Αποτελεί πολιτική τριών αμερικανικών κυβερνήσεων — της πρώτης θητείας Τραμπ, του Τζο Μπάιντεν και τώρα της δεύτερης θητείας Τραμπ — να οδηγήσουν τα σουνιτικά αραβικά κράτη στην εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ.
Η προτεινόμενη νέα τάξη έχει ονομαστεί με διάφορους τρόπους: συμμαχία Σουνιτών-Ισραήλ, αραβικό ΝΑΤΟ, Συμφωνίες του Αβραάμ — όμως το σχήμα της είναι ξεκάθαρο. Κάθε άλλο παρά εταιρική σχέση ίσων θα ήταν. Το Ισραήλ θα εγκαθιδρυόταν ως ο νέος περιφερειακός ηγεμόνας, το κέντρο μέσω του οποίου θα ρέουν όπλα, υψηλή τεχνολογία, δεδομένα και εμπόριο από ανατολή προς δύση.
Αυτή η συμμαχία είχε ουσιαστικά μόνο έναν αφοσιωμένο εταίρο: τον πρόεδρο των ΗΑΕ Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ. Μόνον αυτός διέκρινε τα οφέλη από τη σύνδεση των δύο «Μικρών Σπαρτών» μεταξύ τους, ώστε να σχηματίσουν μια αμοιβαία επωφελή αυτοκρατορία αεροδρομίων και λιμανιών, στρατηγικά διάσπαρτων γύρω από τον Περσικό Κόλπο, τον Κόλπο του Ομάν και την Ερυθρά Θάλασσα.
Η πλήρης παράδοση του Ιράν θα οδηγούσε είτε στην επιβολή ενός αδύναμου ανδρείκελου όπως ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του Σάχη, είτε σε εμφύλιο πόλεμο, είτε στον κατακερματισμό του Ιράν. Το Ισραήλ δεν το ένοιαζε. Ο κατακερματισμός και η μόνιμη αποδυνάμωση του Ιράκ και πλέον της Συρίας αποτελούν πάγια ισραηλινή πολιτική.
Υπάρχει ένας κοινός θρησκευτικός σκοπός στην επιδίωξη επανίδρυσης της υποτιθέμενης βιβλικής γης του Ισραήλ πάνω στο σημερινό χάρτη της Μέσης Ανατολής, όμως η πραγματιστική έκφραση αυτού από ολόκληρο το εβραϊκό κατεστημένο στο Τελ Αβίβ είναι ότι έχει αποφασίσει πως μπορεί να συνυπάρχει μόνο με γείτονες που είτε κατέχει είτε αποδυναμώνει μόνιμα.
Ενα συντετριμμένο Ιράν θα αποτελούσε τη στέψη του Τραμπ ως βασιλιά αυτής της νέας τάξης στη Μέση Ανατολή και το χρίσμα του περιφερειακού του σατράπη, του Νετανιάχου.
Μόνον αυτός θα είχε εξοντώσει το θηρίο που επίμονα αψηφούσε τη βούληση της Ουάσιγκτον να το συντρίψει επί 47 χρόνια.
Ευτυχώς, αυτή είναι πλέον μια φαντασίωση που υπάρχει μόνο στο μυαλό του Τραμπ. Η επιβίωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχει αλλάξει θεμελιωδώς την ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Από την περιφέρεια στο κέντρο
Αρκεί να δει κανείς ποιοι ηγούνται των διαπραγματεύσεων: το Πακιστάν και το Κατάρ. Από την αρχή της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης, το Πακιστάν βρισκόταν πάντοτε στην περιφέρεια της περιοχής. Εδειχνε συμπάθεια, όπως και άλλες μουσουλμανικές χώρες όπως η Ινδονησία ή η Μαλαισία, αλλά μέχρι εκεί.
Η καθοριστική μεταστροφή ήρθε στο αποκορύφωμα του πολέμου με το Ιράν, όταν οι μεγάλες αραβικές δυνάμεις — η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ — διαπίστωσαν ότι η αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα, για την οποία είχαν πληρώσει τόσο ακριβά, δεν μπορούσε να τις προστατεύσει. Ως αποτέλεσμα, στράφηκαν προς εξωτερικούς παίκτες με μεγάλους στρατούς και εδραιωμένη αεροπορική ισχύ: την Τουρκία και το Πακιστάν.
Ξαφνικά, ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού, στρατάρχης Σαγίντ Ασίμ Μουνίρ, αναδείχτηκε σε σημαντικό παίκτη — είτε με στολή είτε χωρίς.
Το Πακιστάν, μια ακόμα χώρα που ένας προηγούμενος αμερικανός πρόεδρος είχε απειλήσει ότι θα «βομβάρδιζε για να την οδηγήσει πίσω στη Λίθινη Εποχή» αν δεν συμμορφωνόταν με τον πόλεμο της Ουάσιγκτον κατά των Ταλιμπάν, είχε στο παρελθόν απορριφθεί υπερβολικά εύκολα ως μια υπερχρεωμένη, επιρρεπής στις καταστροφές και στόχος της τρομοκρατίας προβληματική χώρα της ινδικής υποηπείρου.
Είναι όμως πυρηνική δύναμη με εξελιγμένο πυραυλικό πρόγραμμα. Διατηρεί ισχυρές εμπορικές και στρατιωτικές σχέσεις με την Κίνα. Ως εκ τούτου, διαθέτει κινεζικής κατασκευής πυραύλους PL-15, ικανούς να καταρρίπτουν τα προηγμένα γαλλικής κατασκευής μαχητικά Rafale της Ινδίας.
Σημαντικά, η πρώτη αντίδραση του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ στην απροσδόκητη ανάδειξη του Πακιστάν ως διαπραγματευτή στον πόλεμο του Κόλπου ήταν να ζητήσει πίσω τα χρήματά του.
Τα ΗΑΕ είχαν δώσει στο Πακιστάν 2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2018, χρέος που ανανεωνόταν κάθε επόμενο έτος. Αυτή η παιδαριώδης κίνηση για αποπληρωμή απλώς σκλήρυνε την αποφασιστικότητα του γείτονά του να παγιώσει τη νέα αντισυμμαχία απέναντι στον Τραμπ και το Ισραήλ· η Σαουδική Αραβία έδωσε στο Πακιστάν τα κεφάλαια για να εξοφλήσει το Αμπού Ντάμπι.
Το Κατάρ αποτέλεσε μικρότερη έκπληξη ως βασικός διαπραγματευτής. Το Ισραήλ και το λόμπι του στην Ουάσιγκτον είχαν μάταια πιέσει να θυσιαστεί το κράτος του Κόλπου, όπως λίγο έλειψε να κάνει ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία όταν η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του επέβαλαν αποκλεισμό· όμως τα ίδια τα επιχειρηματικά συμφέροντα της οικογένειας του αμερικανού προέδρου τον σταμάτησαν.
Σε μία από τις αναρτήσεις που ανακοίνωνε την επικείμενη συμφωνία με το Ιράν, ο Τραμπ κατονόμασε τουλάχιστον τρεις Καταριανούς.
Αναδυόμενες συμμαχίες
Ομως τώρα έχουν αναδυθεί δύο διακριτές συμμαχίες. Η μία, που σφυρηλατήθηκε μέσα στη φωτιά της μάχης, περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν, την Τουρκία, το Κατάρ και το Ομάν. Θεωρείται ότι και το Κουβέιτ στρέφεται προς το Πακιστάν, ενώ η Αίγυπτος έχει υπερβολικά πολλά να φοβάται από τα σχέδια του Ισραήλ στη Γάζα.
Τα περισσότερα από αυτά τα κράτη είναι μέλη του «Συμβουλίου Ειρήνης» του Τραμπ, όμως αυτό σημαίνει ελάχιστα μετά τη νίκη του Ιράν. Ολα αντιτίθενται στις προσπάθειες του Ισραήλ να καταλάβει μόνιμα το μισό της Γάζας, το νότιο τμήμα του Λιβάνου και τα δύο τρίτα της Δυτικής Οχθης.
Ενα ακόμα σημάδι αυτής της αναδυόμενης συμμαχίας ήταν δήλωση των υπουργών Εξωτερικών τους, με την οποία καταδίκαζαν το άνοιγμα από το Ισραήλ πρεσβείας στην αποσχισθείσα περιοχή της Σομαλιλάνδης. Και ξέρετε ποια υπογραφή απουσίαζε χαρακτηριστικά; Των ΗΑΕ.
Η ανάδυση μιας ισχυρής στρατιωτικής και διπλωματικής συμμαχίας σουνιτικών μουσουλμανικών κρατών είναι ακριβώς αυτό που δεν ήθελαν το Ισραήλ και τα ΗΑΕ.
Η δική τους συμμαχία παραμένει ισχυρή και ολοένα πιο απροκάλυπτη. Εχουν πίσω τους την Ινδία και τις ΗΠΑ. Ομως αυτές οι χώρες βρίσκονται μακριά. Αν ξεσπάσει ειρήνη, το Αμπού Ντάμπι θα βρεθεί να κοιτάζει — έστω μεταφορικά — την κάννη του όπλου των δύο ισχυρότερων γειτόνων του: του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας.
Η τακτική των Εμιράτων να προσπαθήσουν να σύρουν τη Σαουδική Αραβία σε στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν απέτυχε. Το Ριάντ, πάνω-κάτω, κράτησε σταθερή στάση και διατήρησε τόσο τη σχέση του με το Ιράν όσο και την εκεχειρία του με τους Χούθι στην Υεμένη — παρότι ολοένα και περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι ορισμένοι από τους πυραύλους που αναχαιτίστηκαν πάνω από σαουδαραβικά πετρελαϊκά πεδία προήλθαν από τον νότο, δηλαδή από την Υεμένη, και όχι από το Ιράκ στα βόρεια ή το Ιράν στα ανατολικά.
Ενα πράγμα είναι βέβαιο. Παρότι η αναδυόμενη συμμαχία σουνιτικών κρατών δεν θα αυτοπροσδιορίζεται ως αντιϊσραηλινή, η ύπαρξή της σίγουρα δεν λειτουργεί προς όφελος του Ισραήλ.
Ο Τραμπ μπορεί να επιχειρήσει να πιέσει το Ριάντ να υπογράψει τις Συμφωνίες του Αβραάμ ως τίμημα για μια εκεχειρία με το Ιράν, όμως αυτό που θα εισπράξει θα είναι εκκωφαντική σιωπή. Προσπαθεί ξανά, στη νεότερη ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να αποσπάσει μια νίκη από τα σαγόνια της ήττας.
«Ισως είναι πιθανό ένας ή δύο να έχουν λόγους να μη το κάνουν, και αυτό θα γίνει αποδεκτό, αλλά οι περισσότεροι θα πρέπει να είναι έτοιμοι, πρόθυμοι και ικανοί να κάνουν αυτή τη Συμφωνία με το Ιράν ένα πολύ πιο Ιστορικό Γεγονός απ’ ό,τι διαφορετικά θα ήταν», σημείωσε ο Τραμπ στο Truth Social.
Ο αυταπατώμενος και ηττημένος πρόεδρος πρόσφερε ακόμη και συμμετοχή στο Ιράν: «Μιλώντας με πολλούς από τους Μεγάλους Ηγέτες που αναφέρθηκαν παραπάνω, θα ήταν τιμή τους, μόλις υπογραφεί το Εγγραφό μας, να έχουν την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ως μέρος των Συμφωνιών του Αβραάμ. Ουάου, αυτό πραγματικά θα ήταν κάτι ξεχωριστό!»
Ενδυνάμωση της αντίστασης
Εδώ, στον πλανήτη Γη, το Ιράν τοποθετείται ώστε να γίνει ένας ακόμη σημαντικός παίκτης στον Κόλπο. Εχει αποκαταστήσει ξανά την αποτρεπτική του ισχύ απέναντι σε όλους τους άλλους παραγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής και, συνεργαζόμενο με το Ομάν, δεν πρόκειται ποτέ ξανά να παραδώσει τον de facto έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.
Αυτό είναι γι’ αυτό πιο πολύτιμο ακόμη και από το απόθεμα υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει, το οποίο παρήγαγε μόνο αφότου ο Τραμπ αποχώρησε από τη συμφωνία για τα πυρηνικά που είχε διαπραγματευτεί με τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.
Τα χαρτιά του Ιράν εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη κι αν το Ισραήλ ή ο Τραμπ σαμποτάρουν τη συμφωνία-πλαίσιο για εκεχειρία που βρίσκεται ήδη υπό διαμόρφωση. Ναι, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου αφάνισαν την ιρανική αεροπορία και το ναυτικό, όπως έκανε το Ισραήλ και στη Συρία. Ομως δεν αφάνισαν την αεροναυτική ισχύ του Ιράν, η οποία εκφράζεται μέσω drones, πυραύλων, μικρών σκαφών και ναρκών θαλάσσης.
Τις τελευταίες ημέρες, δεν είναι τυχαίο ότι δεξαμενόπλοια περνούν από τα Στενά του Ορμούζ με προορισμό το Πακιστάν και την Κίνα. Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να ανοίγει και να κλείνει το Ορμούζ σαν βρύση.
Η νίκη του Ιράν ενδυνάμωσε επίσης τα κινήματα αντίστασης σε όλη την περιοχή. Η Χεζμπολά είχε θεωρηθεί τελειωμένη ως μάχιμη δύναμη, αφού η ηγεσία της αποδεκατίστηκε επανειλημμένα μέσω παγιδευμένων βομβητών και διαδοχικών επιθέσεων.
Ομως, με μια νέα γενιά μαχητών που έμαθαν βασικά μαθήματα αντικατασκοπείας — κανείς πλέον δεν απαντά στο τηλέφωνο αφότου η Χεζμπολά συνειδητοποίησε ότι οι εσωτερικές της επικοινωνίες είχαν υπονομευτεί θανάσιμα — και με ένα νέο όπλο, το FPV drone, υπερασπίζεται τον Λίβανο πολύ πιο αποτελεσματικά από την ίδια τη λιβανική κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε συνομιλίες με το Ισραήλ.
Το Ιράν έχει επίσης αλλάξει τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων. Ηταν οδυνηρό να βλέπει κανείς τον Τραμπ να συρρικνώνεται μπροστά σε έναν απόλυτα χαλαρό πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ενώ ο κινέζος ηγέτης αισθανόταν αρκετά σίγουρος ώστε να εκτοξεύσει ρητή απειλή να μην αγγίξουν την Ταϊβάν, ενώ ο Τραμπ στεκόταν δίπλα του.
Ο πολιτικός επιστήμονας Φράνσις Φουκουγιάμα σωστά παρατήρησε ότι πλέον είναι η σειρά των ΗΠΑ να θεωρούνται κράτος-ταραξίας, ενώ η Κίνα μετατρέπεται στη φωνή της σταθερότητας και σε ένα — αν όχι το — κέντρο των μελλοντικών διεθνών συμφωνιών. Η Κίνα υπήρξε η μόνη μεγάλη δύναμη που δεν πολέμησε σε πόλεμο τα τελευταία 25 χρόνια.
Η αντίσταση του Ιράν στην υποταγή μεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα προς τον αραβικό κόσμο. Και αυτό είναι το εξής: με αρκετή αποφασιστικότητα και αρκετά υψηλό όριο αντοχής στον πόνο, οι μεσαίες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής μπορούν να αντισταθούν στην αμερικανική και ισραηλινή αποικιακή κυριαρχία και να επικρατήσουν.
Ιστορική ήττα
Τι θα συμβεί αφού υπογραφεί μια συμφωνία-πλαίσιο;
Περιμένω ότι το Ισραήλ θα επαναλάβει τον βομβαρδισμό του Λιβάνου και της Γάζας με ανανεωμένη ένταση. Ο Νετανιάχου θα θελήσει να συνεχίσει την κατεδάφιση κάθε σπιτιού, χωριού και πόλης νότια του ποταμού Λιτάνι, ώστε να αποκρύψει όσο το δυνατόν περισσότερο το φιάσκο του στο Ιράν. Μπορεί ακόμη και να εξετάσει την πλήρη κατοχή της Γάζας επιδιώκοντας την αποστρατιωτικοποίηση της Χαμάς.
Ομως έτσι θα σκάβει τον ίδιο του τον πολιτικό τάφο, καθώς δεν υπάρχει καμία πιθανότητα το Ισραήλ να βγει από τους συνεχείς πολέμους του έχοντας επιτύχει κάποιον από τους στόχους του.
Το ίδιο θα κάνει και ο Τραμπ με την πολιορκία του της φτωχής Κούβας. Απλώς παρακολουθήστε πόσο γρήγορα αυτοί οι δύο άνδρες θα αλλάξουν θέμα μόλις ολοκληρωθεί μια συμφωνία με το Ιράν — γιατί δεν θα μπορούν να απαντήσουν στους επικριτές στο εσωτερικό των χωρών τους, οι οποίοι θα επιχειρήσουν να τους καταλογίσουν ευθύνες για τους τελευταίους τρεις μήνες ενός εξαιρετικά αντιδημοφιλούς πολέμου.
Αν η γενοκτονική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα έχασε την υποστήριξη μιας ολόκληρης γενιάς Αμερικανών Εβραίων, ο πόλεμός του κατά του Ιράν είχε παρόμοιο αποτέλεσμα σε μια μεγαλύτερη γενιά Ρεπουμπλικανών υποστηρικτών του Τραμπ. Στους κύκλους των Ρεπουμπλικανών Χριστιανών, η ιδέα ότι το Ισραήλ «κατέχει» τις ΗΠΑ εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς.
Ούτε ο Τραμπ ούτε ο Νετανιάχου μπορούν να κοιτάξουν τα έθνη τους στα μάτια και να ισχυριστούν ότι υπήρξαν οτιδήποτε άλλο πέρα από ηττημένοι από την Ισλαμική Δημοκρατία. Για ακόμα μία φορά.
Και αν ήμουν ο κυβερνήτης του Αμπού Ντάμπι, δεν θα αναρωτιόμουν για αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Θα αναρωτιόμουν: για πόσο ακόμη μπορώ να παραμείνω στην εξουσία;
