Χαρδαλιάς: «Προϋπόθεση είναι η ατομική ευθύνη. Η αξιοποίηση των νέων βαθμών ελευθερίας και η καλύτερη τήρηση των μέτρων ώστε να αποφευχθούν οι συγκεντρώσεις στα σπίτια, τα πάρτι, ο συγχρωτισμός σε διάφορους χώρους, που έχει κοστίσει μεγάλη διασπορά του ιού». Στα σπίτια και στις πλατείες κολλάει. Στα εργοστάσια και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσια και ιδιωτικά όχι. Γι’ αυτό και η ευθύνη είναι ατομική, όχι των καπιταλιστών και της κυβέρνησης!
Ούτε τα προσχήματα
Ο υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης συμμετέχει στις διασκέψεις της περιβόητης Επιστημονικής Επιτροπής! Ενας άνθρωπος που δεν έχει καμιά σχέση με την Ιατρική (νομικός είναι). Που δεν έχει καν διοικήσει πολιτικά το υπουργείο Υγείας, για να πει κανείς ότι έχει κάποια πολιτική εμπειρία στο αντικείμενο. Εχει, όμως, άλλη ιδιότητα. Είναι το δεξί χέρι του Μητσοτάκη. Συμμετέχει, λοιπόν, στις συσκέψεις της Επιτροπής για να τους περνάει τη γραμμή: «Αυτά θέλει ο πρωθυπουργός, αυτά να αποφασίσετε»! Κι αυτοί αποφασίζουν. Οχι ως επιστήμονες, αλλά ως κυβερνητικά οργανέτα. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει! Η εργαλειοποίηση της επιστήμης στην πιο χυδαία εκδοχή της.
Να πέσει φάπα
«Κυρίες και κύριοι, οι άνθρωποι της Υγείας και της Πολιτικής Προστασίας σάς φρόντισαν και σας φροντίζουν κάτω από εξαιρετικά κρίσιμες και πρωτόγνωρες υγειονομικές συνθήκες, για πάνω από έναν χρόνο τώρα υπό το βάρος μίας πανδημίας». Βασίλης Κικίλιας.
Εμείς τι πρέπει ν’ απαντήσουμε; Αφεριμ, βεζίρ Βασίλη! Επειδή, όμως, δεν είμαστε ραγιάδες κανενός σουλτάνου, αλλά (θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε) πολίτες ενός αστικού κράτους, έχουμε και το δικαίωμα της φάπας.
https://www.youtube.com/watch?v=CUT6MY2cp14
«Καραντινάκηδες πονάτε;»
Ή όταν ο παρτακισμός γίνεται λάβαρο. Ή αλλιώς ψεύτικες απαντήσεις σε ψεύτικα δίπολα. Γιατί όταν επί ένα χρόνο σου πιπιλάνε το μυαλό με την καραμέλα της ατομικής ευθύνης, όταν πια αντιληφθείς ότι σε κοροϊδεύουν (γιατί στα ΜΜΜ και τους χώρους δουλειάς γίνεται του κοροναϊού το κάγκελο), δε θα στραφείς κατά του… «πιπιλατζή», αλλά κατά όσων δε συμμερίζονται με τον ίδιο τρόπο τη δίψα σου για socializing και ποτάκια στου Ψυρρή.
Και γιατί όταν μια ολόκληρη ζωή διαπαιδαγωγείσαι με τις «αξίες» του ατομισμού, αντί της συλλογικοποίησης, της κοινωνικής και ταξικής συνειδητοποίησης, εννοείται πως το μόνο που θα σε νοιάξει είναι να πιεις τα ποτάκια σου με τους φίλους σου και να περάσεις καλά. Την ώρα που καίγεται το πελεκούδι…
Ας πει λοιπόν κάποιος στον συγκεκριμένο, ότι δε χωριζόμαστε σε «καραντινάκηδες» και «ανοιχτάκηδες», αλλά σε καταπιεζόμενους και καταπιεστές. Κι εν προκειμένω, σε κυβέρνηση εγκληματιών και σε εν δυνάμει θύματα της εγκληματικής πολιτικής τους.
ΥΓ. Σιγά ρε party-animal, 21.05 ήταν η ώρα, δεν πάρταρες και κάνα τριήμερο σερί
Συριζαϊκές… μανούρες
Ο πολλά βαρύς Πολάκης αυτή τη βδομάδα έκανε ένα από τα γνωστά του σόου στη Βουλή, που εκτός από την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ (λέγε με Πλεύρη), προκάλεσε και εσωκομματικές αντιδράσεις. Αφήνοντας στην άκρη τις ενστάσεις του Μπίστη και του Φίλη στα όσα είπε ο Πολάκης περί «παράταξης δωσιλογισμού και μαυραγοριτισμού», αναφερόμενος στην ΝΔ, μένουμε στην απάντηση του Κούλογλου, που τόσο ενοχλήθηκε!
«Αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει εκλογές, πρέπει να κάνει μια πολιτική που να μην απωθεί τους κεντρώους ψηφοφόρους. Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσιλόγων, ασφαλώς και όχι, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα-σύμμαχος του Κουφοντίνα, όπως επίσης παρουσιάστηκε το προηγούμενο διάστημα. Πρέπει να σοβαρευτούμε, γιατί η χώρα έχει πολύ μεγάλα, στρατηγικά προβλήματα».
Να δεχτούμε ότι ο κ. Κούλογλου, όταν λέει ότι «η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσιλόγων, ασφαλώς και όχι», ξεχνάει την ιστορία της ελληνικής Δεξιάς, όπως και τα αίσχη που διέπραξε ο –τότε «κεντρώος»- πατέρας Μητσοτάκης στην Κρήτη, πριν ακόμα από τη λήξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, προσπαθώντας να βάλει φρένο στην κυριαρχία του ΕΑΜ στα Χανιά. Γιατί όμως τόση πρεμούρα, ακόμα και τώρα που έχει τελειώσει η απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα, να βροντοφωνάξει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα-σύμμαχος του Κουφοντίνα»; Μήπως καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας δεν έφτυνε χολή, έχοντας καημό ότι η κυβέρνηση μετατρέπει τον Κουφοντίνα σε «πολιτικό παράγοντα»; Μήπως επί ΣΥΡΙΖΑ δεν κόπηκαν οι άδειες που δικαιούνταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας;;;
Σεβαστείτε τουλάχιστον την υγεία των μαλλιών μας
«Ξέρουμε ότι υπάρχει κόπωση και κούραση». Κικίλιας. Εντάξει, αυτός δεν ξέρει ότι κόπωση και κούραση είναι το ίδιο πράγμα. Δεν υπάρχει όμως κάποιος/α να του τα γράφει και να τα διαβάζει από το χαρτί, αντί να τα λέει από στήθους; Eπειδή τον είδαμε να κοιτάζει ένα χαρτί μπροστά του, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ότι οι λογογράφοι είναι το ίδιο αγράμματοι μ’ αυτόν ή ότι του τα γράφουν σωστά αλλά αυτός κάνει… δημιουργικές παρεκβάσεις.
- Φτιάξαμε το μαλλί, φτιάξαμε το νύχι, πάμε τώρα γερά με click away και click inside να φτιάξουμε τη γκαρνταρόμπα μας. Οποιος ζήσει έζησε, όποιος πεθάνει πέθανε. Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους. Αν δεν το καταλάβατε, αδέρφια, να σας το πούμε πιο αναλυτικά. Μας διαχειρίζονται σαν αντικείμενα. Μας στοιβάζουν στους χώρους δουλειάς και στα μέσα μαζικής μεταφοράς (δημόσια και ιδιωτικά, των επιχειρήσεων), μας κοροϊδεύουν με ψευτο-λοκντάουν και μετά δείχνουν… κατανόηση για την κούρασή μας και μας επιτρέπουν κομμωτήρια, νυχάδικα και ψώνια.
- «Ας βγούμε, λοιπόν, από τα σπίτια μας με μέτρα, ας εκτονωθούμε», είπε με θράσος ο Χαρδαλιάς. Και στο καπάκι, με ακόμα μεγαλύτερο θράσος: «Μακριά όμως από συνωστισμούς σε σπίτια και μικρούς χώρους που, ούτως ή άλλως, το γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά, ευνοούν την διασπορά και τη μετάδοση του ιού». Λες και η πλειοψηφία είναι κλεισμένη στα σπίτια. Λες και δε βρίσκεται, τουλάχιστον επί δεκάωρο καθημερινά, στοιβαγμένη στα μέσα μαζικής μεταφοράς και σε χώρους εργασίας. Λες και δεν είναι οι ίδιες οι στατιστικές τους που δείχνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των κρουσμάτων στις παραγωγικές ηλικίες, επιβεβαιώνοντας έτσι πού βρίσκονται τα μεγάλα εκκολαπτήρια του κοροναϊού, ποιοι είναι οι υπερμεταδότες του.
- Συγγνώμη, αλλά αν δεν έχει αστυνομική φρουρά επιπέδου πρωθυπουργού ο Μένιος ο Φουρθιώτης, ποιος θα έχει; Ο Ρουβάς; ‘Η μήπως η «διεθνούς φήμης σοπράνο» (δε γράφουμε το όνομά της γιατί θεωρείται πλέον αυτονόητο);
