Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση από την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz. Ο συντάκτης του, Jonathan Pollak, είναι ισραηλινός αναρχικός που συχνά συμμετέχει σε παλαιστινιακές διαδηλώσεις στη Δυτική Οχθη. Ηταν ένας από τους συνιδρυτές της ομάδας Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος και διετέλεσε νομικός συντονιστής της παλαιστινιακής οργάνωσης Επιτροπή Συντονισμού Λαϊκού Αγώνα. Φυλακίστηκε πολλές φορές για την υποστήριξή του στον παλαιστινιακό αγώνα τα τελευταία είκοσι χρόνια και πιο πρόσφατα στις αρχές του 2020. Αυτήν τη στιγμή καταζητείται από την αστυνομία επειδή αρνήθηκε να αναγνωρίσει το ισραηλινό νομικό σύστημα σε νομικές διαδικασίες που έχει κινήσει εναντίον του.
Το κείμενο του Πόλακ δίνει μια εικόνα για το περιεχόμενο των πρόσφατων διαδηλώσεων στο Ισραήλ ενάντια στον Νετανιάχου και το ρόλο της λεγόμενης σιωνιστικής Αριστεράς στις διαδηλώσεις αυτές, ως το αριστερό άλλοθι του «πλουραλιστικού-δημοκρατικού» προφίλ που θέλουν να συντηρούν οι σιωνιστές για το Ισραήλ. Οι απόψεις που εκφράζονται χτυπούν την προσπάθεια των σιωνιστών να εξισώσουν τον αντισιωνισμό με τον αντισημητισμό, με στόχο τη φίμωση οποιασδήποτε φωνής κριτικής στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.
Αυτές οι απόψεις, που δε βάζουν στο στόχαστρο τη μια ή την άλλη πλευρά του ισραηλινού κράτους, αλλά την ίδια την ύπαρξη της σιωνιστικής οντότητας, δε γράφτηκαν από κάποιο «φανατισμένο» Παλαιστίνιο, αλλά από έναν ισραηλινό πολίτη. Είναι αυτές οι απόψεις που τον έχουν βάλει στο κατασταλτικό στόχαστρο των σιωνιστών, που δεν περιορίζονται στη βάρβαρη καταστολή και τις τακτικές εθνοκάθαρσης σε βάρος του παλαιστινιακού λαού οι σιωνιστές, αλλά επιφυλάσσουν ανάλογη μεταχείριση στους «αντιφρονούντες», εκείνους δηλαδή που τολμούν να σηκώσουν ανάστημα μπροστά στα σιωνιστικά εγκλήματα, στη «μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», όπως αρέσκονται να αποκαλούν το Ισραήλ οι σιωνιστές και οι προστάτες τους.
Οι διαδηλώσεις ενάντια στον Νετανιάχου εξαφανίζουν τους Παλαιστίνιους
Οπως το 2011, όταν διαδηλώσεις που απαιτούσαν κοινωνική δικαιοσύνη σάρωναν το Ισραήλ, έτσι και τώρα, πολλοί στην Αριστερά βγήκαν στους δρόμους για την κατάσταση στο εσωτερικό. Οπως τότε έτσι και τώρα, η ισραηλινή Αριστερά εγκατέλειψε τους Παλαιστίνιους και παίρνει μέρος στην εξαφάνισή τους από το δημόσιο λόγο.
Ο λαός, για μια ακόμη φορά, ζητάει δικαιοσύνη όλων των ειδών και τα υπολείμματα της Αριστεράς, μέλη της κυρίαρχης ομάδας σε μια αποικιοκρατικού τύπου πραγματικότητα, υποκύπτουν στον πειρασμό να βρουν καταφύγιο στο ζεστό μπούστο του αριστερού λαϊκισμού (στμ. πολιτικό ρεύμα που εκπροσωπείται από αστικά κόμματα όπως οι Ποδέμος στην Ισπανία, ο Μαδούρο στη Βενεζουέλα, η Κίρχνερ στην Αργεντινή κ.α., ένας άλλος πολιτικός όρος για την παλαιάς κοπής σοσιαλδημοκρατία), ξεχνώντας ότι δεν είναι στη Νότια Αφρική ή στις ΗΠΑ μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.
Στο Ισραήλ οι άνθρωποι που απαιτούν πράγματα είναι Εβραίοι. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει αριστερός λαϊκισμός στο Ισραήλ, ο οποίος από τη φύση του είναι αποικιοκρατικός.
Οπως το 2011 έτσι και τώρα, οι αριστεροί παραδέχονται ότι η μπόχα της εβραϊκής ανωτερότητας της άσπρης και γαλάζιας σημαίας του Ισραήλ, που υψώνεται στις διαδηλώσεις, προκαλεί ναυτία, πολλοί όμως λένε: «Θα αναπνεύσουμε αργότερα». Και τότε, κομμάτια της ριζοσπαστικής αριστεράς, τυφλώθηκαν από τις ψευδαισθήσεις μιας ριζικής αλλαγής και φαντασιώθηκαν την ύπαρξη μιας επαναστατικής φλόγας που δεν πρέπει να πάει χαμένη.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, οι κινητοποιήσεις του 2011 ήταν μια σημαντική στιγμή για τη συνεχιζόμενη εξαφάνιση των Παλαιστίνιων από την επίσημη ισραηλινή πολιτική σφαίρα, από τον πολιτικό λόγο που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, ακόμα και από το λόγο που εκφράζουν κομμάτια της ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Προκειμένου να αναδείξουν πόσο διαφορετικές είναι οι τωρινές διαδηλώσεις σε σχέση με αυτές του 2011, αληθινοί αγωνιστές σημειώνουν την ύπαρξη συνθημάτων στις διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Εγιάντ Χαλάκ (στμ. Παλαιστίνιος με αυτισμό που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους ισραηλινούς μπάτσους πριν από μερικούς μήνες). Στην πραγματικότητα, αυτό το φαινόμενο είναι ένα επιτυχημένο παράδειγμα της σύγκλισης των άκρων (στμ. των πιο ριζοσπαστικών κομματιών) με τη μεγάλη μάζα και όχι το ανάποδο.
Στο πλαίσιο των διαδηλώσεων και του πολιτικού τους περιεχομένου, η κοινή άποψη είναι ότι η δολοφονία του Χαλάκ είχε ρατσιστικά κίνητρα. Το όνομά του σχεδόν πάντα αναφέρεται πριν ή μετά το όνομα του Σόλομον Τέκα, του Σιρέλ Χαμπούρα και του Γιεχούντα Μπιαγκντά (στμ. Ισραηλινοί με νοητική υστέρηση που δολοφονήθηκαν από τους μπάτσους).
Ολες αυτές οι δολοφονίες όντως είχαν ρατσιστικό κίνητρο. Ομως το να τις συνδυάζεις, ουσιαστικά οδηγεί στην αφομοίωση του παλαιστινιακού πλαισίου από το ισραηλινό.
Επιπλέον, η αναφορά στους αστυνομικούς των συνόρων ως αστυνομικούς και όχι ως στρατιώτες κρύβει επίσης το πλαίσιο στο οποίο εκτελέστηκε ο Χαλάκ.
Το να θεωρείς τον θάνατο του Χαλάκ ως άλλη μια υπόθεση αστυνομικής βαρβαρότητας και να διαδηλώνεις για το θάνατό του απαιτώντας να δικαστούν οι δολοφόνοι του, δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι το Ισραήλ είναι ένα κανονικό μέρος όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Οπως στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, έτσι και εδώ ξεχειλίζει η οργή για την αστυνομική βία. Ομως το Ισραήλ δεν είναι μια χώρα σαν όλες τις άλλες, που απλά έχει μια βίαιη και ρατσιστική αστυνομία.
Ο Χαλάκ, που ήταν αυτιστικός και αβοήθητος, πυροβολήθηκε πισώπλατα και αναμφισβήτητα είναι το τέλειο θύμα. Ακόμα και κομμάτια της ακροδεξιάς αντιμετωπίζουν το περιστατικό σαν τραγωδία. Ποια είναι όμως η αληθινή σημασία τού να χαρακτηριστεί η εκτέλεσή του ως περιστατικό αστυνομικής βίας;
Τι θα συνέβαινε αν δεν ήταν αυτιστικός; Τι θα συνέβαινε αν οι αστυνομικοί των συνόρων είχαν ενεργήσει σύμφωνα με τους κανόνες, τους κανονισμούς και τους νόμους που διέπουν τη δολοφονία του παλαιστινιακού λαού από τις στρατιωτικές δυνάμεις; Και τι θα συνέβαινε, αν είχε προτάξει όπλο στον αγώνα ενάντια στο αποικιοκρατικό καθεστώς, που αυτοί οι στρατιώτες της συνοριακής αστυνομίας επιβάλλουν με τη δύναμη των δικών τους όπλων;
Το Ισραήλ δεν είναι άλλη μια χώρα και ο αγώνας ενάντια σε αυτό δεν είναι απλώς ένας αγώνας για πολιτικά δικαιώματα. Ο Χαλάκ δεν ήταν απλά ένα πολίτης, αλλά ένας υπήκοος. Στο αποικιακό πλαίσιο, η αστυνόμευση δεν μπορεί να είναι καλύτερη ή όχι τόσο κακή. Στην ουσία του, το καθεστώς είναι μια εχθρική ξένη κατοχή και η αστυνόμευσή του είναι η αναγκαστικά βίαιη επιβολή αυτού του καθεστώτος.
Οι άνθρωποι δεν είναι ανόητοι και οι διαδηλωτές δεν είναι πρόβατα που περιμένουν να οδηγηθούν προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι διαδηλώσεις στις ισραηλινές πόλεις είναι διαδηλώσεις ενάντια στον Μπίμπι (στμ. Μπέντζαμιν Νετανιάχου) και δεν υπάρχει ριζοσπαστικό μπλοκ μέσα τους -ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο, θορυβώδες ή κυρίαρχο είναι- που θα μετατρέψει αυτές τις διαδηλώσεις σε κάτι άλλο από αυτό που είναι. Οπως αποδεικνύει το περιστατικό με τον Χαλάκ, οι πιθανότητες είναι ότι ο αριστερός λαϊκισμός θα παρεμποδίσει πραγματικά την πιθανότητα ειλικρινούς αντιμετώπισης αυτών των κρίσιμων ζητημάτων.
Ενώ οι διαδηλώσεις -εν μέρει- θρηνούν το εγγύς τέλος της δημοκρατίας, δεν υπάρχει δημοκρατικό καθεστώς στο Ισραήλ. Το σύστημα διακυβέρνησης εδώ κινείται στο φάσμα μεταξύ του απαρτχάιντ και της στρατιωτικής δικτατορίας, ανάλογα με το χρώμα της ταυτότητάς σου και την εθνικότητα που αναγράφεται σε αυτήν.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι κάτι νέο. Ετσι ήταν το Ισραήλ από την ημέρα που ιδρύθηκε και αυτοί ήταν οι στόχοι του σιωνιστικού κινήματος ακόμη και πριν από την ίδρυσή του. Η ρίζα του προβλήματος δεν είναι το 1967 και οι εποικισμοί, αλλά η οργάνωση Χασομέρ και ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν.
Πριν από λίγο καιρό, η επίσημη προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Οχθης απείλησε να γίνει ακόμα ένα ψεύτικο σημείο καμπής στην ιστορία αυτής της φανταστικής δημοκρατίας. Στον κόσμο της σιωνιστικής Αριστεράς αυτό το σημείο είναι πάντα ένας κινούμενος στόχος -ένα σημείο που είναι πάντα μπροστά μας- που αν το περάσουμε θα σημαίνει την ώρα να αρχίσουμε επιτέλους να αντιστεκόμαστε.
Αυτό φυσικά είναι μια ψεύτικη γραμμή στην άμμο, αλλά για λίγο. Οταν η προσάρτηση ήταν ακόμη στην ατζέντα, φάνηκε ότι μεγαλύτερες ομάδες -εκείνες που δεν είχαν ποτέ ονειρευτεί κάτι τέτοιο- άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι το Ισραήλ είναι ένα καθεστώς απαρτχάιντ πέραν πάσης αμφιβολίας. Η μαγική σκέψη για την επιρροή του Μπέντζαμιν Νετανιάχου επιτρέπει στους Ισραηλινούς να συνεχίζουν να επικεντρώνονται στα εσωτερικά ζητήματα της ισραηλινής κοινωνίας χωρίς να αφήνουν το ψεύτικο επαναστατικό ήθος που έχουν υιοθετήσει.
Συνθήματα κατά του απαρτχάιντ εμφανίζονται μερικές φορές στις διαδηλώσεις, αλλά μια τέτοια επισήμανση του Ισραήλ ως κράτους απαρτχάιντ πρέπει να έχει εκτεταμένες επιπτώσεις. Υπό το πρίσμα της επισήμανσης αυτής, οι αντίπαλοι του απαρτχάιντ πρέπει να χωρίσουν τους δρόμους τους με την ιδέα ενός αγώνα για τη φύση του Ισραήλ και να κινηθούν προς έναν αγώνα ενάντια στο ίδιο το Ισραήλ – όχι ενάντια στην κατοχή ή σε μια πλευρά της καταστολής, αλλά ενάντια στο ίδιο το καθεστώς, το οποίο είναι παράνομο.
Καθώς η άποψη ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ εξαπλώνεται σε κύκλους που μέχρι στιγμής ήταν επιφυλακτικοί, η ευθύνη για ανάληψη δράσης επεκτείνεται επίσης και αυτή η ευθύνη φέρει την υποχρέωση δράσης.
Η συνειδητοποίηση ότι ένα καθεστώς απαρτχάιντ λειτουργεί στο Ισραήλ δεν πρέπει να παραμένει μόνο θεωρητική. Σε μια αποικιοκρατική κατάσταση, η ομάδα που αγωνίζεται για την ελευθερία της είναι αυτή που διαμορφώνει τον αγώνα και τη λύση. Ο ρόλος των Εβραίων με ισραηλινή ιθαγένεια είναι να ενταχθούν στην παλαιστινιακή Αντίσταση, υπό την ηγεσία των Παλαιστίνιων, και να δράσουν κατά του απαρτχάιντ.
