είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Την Παρασκευή κλείνει τα 62 χρόνια του ο πολυχρονεμένος τσαμπουκαλεμένος σουλτάνος και πεπειραμένος σφαγέας. Χρόνια θολά.
Condom in ass. Ρε τι μου είπε ο σύντροφος!
Ημέρα θρήνου η περασμένη Πέμπτη, έχει απόλυτο δίκιο ο Καμμένος. Οχι όμως για το ελικόπτερο που έπεσε. Αλλά για τη συναίνεση της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης για εμπλοκή του βρώμικου ιμπεριαλιστικού μηχανισμού στο Αιγαίο κατά των προσφύγων. Που θα τους αντιμετωπίζει ως εισβολείς, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό. Εστω και κατά περίπτωση ή ανάλογα με τα νούμερα. ‘Η μήπως νομίζει κανείς ότι θα τους στρώνουν πατάκια μπάνιου και θα τους περιμένουν με μπουρνούζια και κοκτέιλς (cock tales, ιστορίες του put shoe) στην κουπαστή;
«Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους» (Lucy Parsons).
Την ώρα που η (κάθε) αστική κυβέρνηση δεν τολμάει να ζητήσει τα αμέτρητα «φέσια» από τα μεγάλα αφεντικά της, η καταγέλαστη «πρώτη φορά αριστερά» (μοιχέ Shaw), λίγο μετά τη γονυκλισία στην αμερικανική πρεσβεία και στα (κραταιά πια, καθεστώς) συντηρητικά τμήματα της έντρομης κοινωνίας για το κόψιμο της γνωστής θεατρικής παράστασης, έστειλε το πρωί της περασμένης Τρίτης συνεργείο της ΔΕΗ με συνοδεία αστυνομικής δύναμης και έκοψαν το ρεύμα στο θέατρο «Εμπρός» στου Ψυρρή!
Λίγο πιο εκεί, οι ποικιλόμορφοι bus κύνες που ζουν και μυζούν ανάμεσά μας πολλαπλασιαζόμενοι, ξαναχτύπησαν. Κάποιος από το σεκιουρητήριο του ηλεκτρικού, ζήτησε από μαύρο να πάρει τη βαλίτσα του και να φύγει από το βαγόνι. Αλωνίζουν ανενόχλητοι… «Του Αδόλφου τα εγγόνια, η σαβούρα του ντουνιά» που λένε και οι «Υπεραστικοί».
«Γκρεμίστε κάθε μορφή παρασιτισμού, τους ανίκανους πολιτικούς, τους αργόσχολους υπαλλήλους, τους αγιογδύτες κληρικούς, τους άνομους δικαστές, τους αδούλευτους αριστοκράτες, τους λερωμένους κονδυλοφόρους, τους πρωταθλητές της μίζας, τους γλείφτες της εξουσίας… Κάντε αυτή τη ρήξη και διά μιας θα απλοποιηθεί το πρόβλημα της μιζέριας. Απλοποίηση ανεπιθύμητη στην εξουσία» (Victor Hugo).
Ακούσατε, ακούσατε. Ο μέγας θίασος συνεχίζει τις μοναδικές, ανεπανάληπτες παραστάσεις του. Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας. Είναι η γλυκιά συμμορία, γλυκιά συ μωρία. Βγαλμένη από ταινίες όπως «Το πύο στην ομίχλη» και «Ορια: neck’s press». Είναι ο πάνω σκαμμένος, η γεροβαsilly, η θεά no. Είναι οι παπατζήδες, εδώ παπass – εκεί παπass, πού είναι ο παπass; Η αριστερά των παπάδων, της σταυροπροσκύνησης και της ευθύνης. Η αριστερά του «μένουμε Ευρώπη», του ευρώ και της οπής. Της θέασης των ευρώ (euro-vision) που έβαλε τον Διονύση (δύων εισί) Τσακνή να της βρει χιπ-χοπ τραγούδι. Η δική μας αριστερά, ειδική μας αριστερά, ηδύ κι η μάσα αριστερά, ήδη κιμάς αριστερά.
Και η λαϊκή μούσα αγρυπνεί, κάνοντας ό,τι κάνει κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του και το στέρεμα της έμπνευσής του: διασκευές.
Μαζεύεται πλήθος, πολύχρωμες φάτσες, εκεί που ο Κατρούγκαλος λέει. / Τους λέει τα δικά του και σαν τελειώσει, ο κόσμος γελάει ή κλαίει. / Δεν ξέρει να γράφει και όμως θαυμάσια δίνει στον κόσμο διαλέξεις. / Κατρούγκαλε, Κατρούγκαλε, κανείς μας (ή κανίς μας;) δεν ξέρει ποιος είσαι.
Κι ακόμα:
Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω, Αλέξη πες μου, Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι / (…) και η θάλασσα βρώμικη και σάπια, μετανάστες ξαναγύρισαν εδώ / τρομαγμένοι φεύγουν απ' τη Γερμανία, την καρδιά μου στους σταθμούς την τυραννώ.
Εγραψε κι άλλα. Οπως το «Φίλη Νίκο νταμ-νταμ», διασκεύασε την Τόσκα του Πουτσίνι και την puzza του Τοσκανίνι, το παιδικό «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό μουζάλα», το λαϊκό «μάρδα κι αράξαμε, ε-για μόλα», τόσα και τόσα ων ουκ έστι αριθμός. Κι έκλεισε μ' ένα ρέκβιεμ για τη γλώσσα, βασισμένο σε λιμπρέτο του Γιούκλιντες Τσάκα Λόττο. Αφού πρώτα αναγραμμάτισε το όνομα Αλέξης Τσίπρας και βρήκε έντρομη τα «σεξ Πλαστήρα» και «Αξία της λέπρας»… Mega's είσαι κύρη, ε;
Κοκκινοσκουφίτσα
