Μαθητές και μαθήτριες από τα Χανιά κρέμασαν 168 σχολικές τσάντες στην περίφραξη της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, στη μνήμη των νεκρών μαθητριών που σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς στο Μινάμπ του Ιράν. Ανάμεσα σε αντιπολεμικά συνθήματα κυριάρχησε το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Τα παιδιά μετέτρεψαν μια διαδήλωση σε μια από τις πιο δυνατές πολιτικές εικόνες των τελευταίων μηνών. Πολύ σημαντικός είναι και ο συμβολισμός, καθώς αυτό συμβαίνει στην Κρήτη που έχει εργαλειοποιηθεί απ’ την κυβέρνηση ως χώρος σε κατάσταση “κρίσης” με τις αυξανόμενες προσφυγικές ροές.
Σημαντική η δράση λοιπόν, γιατί στη Σούδα δεν κρεμάστηκαν απλώς 168 τσάντες. Κρεμάστηκε η ίδια η ενοχή (ή ντροπή) της «πολιτισμένης» Δύσης πάνω στα συρματοπλέγματα μιας βάσης που εδώ και δεκαετίες λειτουργεί ως κρίσιμος κόμβος πολέμου, ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και γεωπολιτικών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο.
168 τσάντες. 168 άδειες θέσεις μέσα σε σχολικές αίθουσες. 168 ζωές παιδιών που δε θα μεγαλώσουν ποτέ, γιατί κάποιοι αποφασίζουν ότι η «ασφάλεια», τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και οι στρατιωτικές συμμαχίες αξίζουν περισσότερο από τις ζωές των λαών.
Ισως αυτό να ήταν το πιο δυνατό στοιχείο της κινητοποίησης στα Χανιά: ότι το μήνυμα δεν ήρθε από μαϊντανούς πολιτικούς ή τηλεοπτικούς αναλυτές των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, αλλά από παιδιά. Παιδιά που αντιλαμβάνονται κάτι που οι κυβερνήσεις της ΕΕ κάνουν πως δεν βλέπουν. Οτι πίσω από κάθε «χειρουργικό χτύπημα», κάθε «στρατηγική επιχείρηση» και κάθε επίκληση της «γεωπολιτικής σταθερότητας», υπάρχουν νεκροί μαθητές, διαλυμένες οικογένειες και κοινωνίες βυθισμένες στο πένθος.
Η εικόνα των σακιδίων πάνω στην περίφραξη της βάσης ήταν μια εικόνα “κατηγορώ”. Απέναντι σε μια Ευρώπη που μιλά υποκριτικά για ανθρώπινα δικαιώματα ενώ εξοπλίζεται, στρατιωτικοποιεί τα σύνορα και μετατρέπει τη Μεσόγειο σε υγρό νεκροταφείο. Απέναντι και σε μια ελληνική κυβέρνηση που παρουσιάζει τη Σούδα ως «στρατηγικό πλεονέκτημα», λες και η μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο πολέμου μπορεί να είναι λόγος εθνικής υπερηφάνειας.
Το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» που ακούστηκε στη διαδήλωση δεν αφορά μόνο έναν λαό. Είναι κραυγή απέναντι σε μια παγκόσμια τάξη που αντιμετωπίζει ορισμένες ζωές ως αναλώσιμες. Είναι η άρνηση να συνηθίσουμε τον θάνατο παιδιών ως «παράπλευρη απώλεια».
Γιατί τελικά, όταν παιδιά αφήνουν τις σχολικές τους τσάντες πάνω σε στρατιωτικά συρματοπλέγματα, λένε κάτι πολύ πιο ώριμο και πολιτικά καθαρό από ολόκληρους υπουργικούς λόγους: ότι κανένας πόλεμος δεν είναι «μακριά» όταν σκοτώνονται παιδιά.
Με πληροφορίες από ZarpaNews
