Δεσπότης: Προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δεσπότης, που σημαίνει αφέντης, κύριος. Κατά την βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο αποτελούσε ανώτατο ηγεμονικό ή αυλικό τίτλο. Σημαίνει ακόμα τον ηγεμόνα, τον απόλυτο άρχοντα που ασκεί εξουσία με αυταρχικό τρόπο, τον καταπιεστή, τον τύραννο.
Αυτές είναι οι ιστορικές καταβολές του τίτλου με τον οποίο στην καθομιλουμένη προσφωνούνται οι επίσκοποι και μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Οχι τυχαία, ο λαός χρησιμοποιεί τον τίτλο με τη συγκεκριμένη ιστορική φόρτιση, καθώς είτε τρέμει είτε απεχθάνεται την απόλυτη εξουσία του ανώτατου ιερατείου.
Δυόμιση αιώνες μετά από τη Γαλλική Επανάσταση, που διαχώρισε την Εκκλησία από το κράτος, και δύο αιώνες μετά από την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το ελλαδικό αστικό Σύνταγμα εκδίδεται στο όνομα της αγίας τριάδας, το ιερατείο μισθοδοτείται από το δημόσιο και η Εκκλησία (δηλαδή το ιερατείο) εξακολουθεί να ασκεί σφιχτό εναγκαλισμό στο κράτος, μετατρέποντας σε καρικατούρες μια σειρά από αστικοδημοκρατικά δικαιώματα.
Το ιερατείο, πέρα από το τεράστιο δίκτυο καπιταλιστικών επιχειρήσεων που διαθέτει, πάντα με σφραγίδα «φιλανθρωπίας» (η οποία, πάντως, δεν εμπόδισε την ισχυρότερη απ’ αυτές τις ιερές επιχειρήσεις να εισπράττει άφθονο κρατικό χρήμα για να στέλνει σάπια κοτόπουλα σε κάποια χτυπημένη από την πείνα αφρικανική χώρα), διαθέτει μεγάλη κοινωνική επιρροή που τη μετατρέπει σε πολιτική δύναμη.
Η θρησκεία είναι το καλύτερο κοινωνικό αναλγητικό, μια δυνατή αλυσίδα με την οποία έχουν τυλίξει την εργαζόμενη κοινωνία, για να την κρατούν σκλάβα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η θρησκεία είναι όπως την περιέγραφε ο μέγας Καρλ Μαρξ στην «Κριτική της φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου του Χέγκελ», χωρίς καμιά διάθεση να υποτιμήσει τους πιστούς:
«Βέβαια, η θρησκεία είναι η αυτοσυνείδηση και η αυτοσυναίσθηση του ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει βρει τον εαυτό του ή που τον έχει ξαναχάσει. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μια αφηρημένη ουσία κουρνιασμένη κάπου έξω από τον κόσμο. O άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το Κράτος, η κοινωνία. Το Κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή, παράγουν τη θρησκεία, μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί αυτά τα ίδια είναι ένας κόσμος ανεστραμμένος. Η θρησκεία είναι η καθολική θεωρία του κόσμου τούτου, η εγκυκλοπαιδική του συνόψιση, η εκλαϊκευμένη λογική του, το σπιριτουαλιστικό του point d’ honneur, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του κύρωση, το μεγαλόπρεπο συμπλήρωμά του, το καθολικό θεμέλιο της παραμυθίας του και της δικαίωσής του. Είναι η φαντασμαγορική πραγμάτωση της ανθρώπινης ουσίας, γιατί η ανθρώπινη ουσία δεν έχει πραγματωθεί αληθινά. Πάλη λοιπόν ενάντια στη θρησκεία σημαίνει πάλη ενάντια στον κόσμο που πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.
Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.
Ξεπέρασμα της θρησκείας ως απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάστασή του σημαίνει απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της».
Στον «ανεστραμμένο κόσμο» που ζούμε, αυτοί που διαχειρίζονται τη θρησκεία στην ελλαδική μπανανία συγκεντρώνουν «αναγκαστικά» πολιτική δύναμη. Κι αυτοί που διαχειρίζονται ή φιλοδοξούν να διαχειριστούν την κυβερνητική εξουσία, εξίσου «αναγκαστικά», προσπαθούν να προσεταιριστούν τους διαχειριστές της θρησκείας για να πάρουν απ’ αυτούς πολιτική δύναμη.
Σ’ έναν κόσμο απόλυτα εμπορευματοποιημένο, τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται. Και για την τιμή ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Αυτό σημαίνει ότι στη σημερινή φάση, με έναν Μητσοτάκη να χάνει προς τ’ αριστερά και προς τα δεξιά, όπου (στα δεξιά) μόλις προστέθηκε ένα ακόμα «θεοσεβούμενο» κόμμα, η στήριξη των δεσποτάδων πιάνει καλή τιμή.
Το ντιλ έγινε και αποτυπώθηκε σε διάταξη νόμου: οι μισθοί των δεσποτάδων σχεδόν διπλασιάζονται.
Πόσα παίρνουν σήμερα οι δεσποτάδες;
- Ο αρχιδεσπότης παίρνει βασικό μισθό 2.740 ευρώ, συν έξοδα παράστασης 100 ευρώ, συν επίδομα διδακτορικού 75 ευρώ ή μεταπτυχιακού 45 ευρώ. Δηλαδή, από 2.840 μέχρι 2.915 ευρώ το μήνα.
- Ο κάθε δεσπότης παίρνει βασικό μισθό 2.350 ευρώ, συν έξοδα παράστασης 50 ευρώ, συν επίδομα διδακτορικού 75 ευρώ ή μεταπτυχιακού 45 ευρώ. Δηλαδή, από 2.400 μέχρι 2.475 ευρώ το μήνα.
Αμα βάλλετε τα «τυχερά» (ρωτήστε πόσα θέλει ένας δεσπότης για να παραστεί σε γάμο ή σε βαφτίσια), συν το «παγκάρι», μιλάμε για μισθάρες (χωρίς τα έσοδα από τις μπίζνες). Λογαριάστε και πως κατοικία, φαγητό, αυτοκίνητο, υπηρετικό προσωπικό τα πληρώνει η μητρόπολη.
Τι θα παίρνουν μόλις ψηφιστεί η ρύθμιση του Μητσοτάκη; Θα παίρνουν όλοι (αρχιδεσπότης και δεσποτάδες 4.671,90 ευρώ το μήνα. Αύξηση για τον αρχιδεσπότη 60,27%- 64,5% και για τους δεσποτάδες 88,8% – 94,65%!
Η ρύθμιση περιλαμβάνεται, στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με τίτλο «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις Δημοσίου, μέτρα αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, μισθολογικές και φορολογικές διατάξεις, ρυθμίσεις για τον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών, ρυθμίσεις για την Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων και βελτίωση του πλαισίου για τα παίγνια, ρυθμίσεις για την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. και λοιπές διατάξεις». Το νομοσχέδιο ανέβηκε στη Διαβούλευση την 1η Ιούνη και θα μείνει μέχρι τις 15 Ιούνη.
Το άρθρο 56 του πολυνομοσχέδιου προβλέπει:
Αρθρο 56
Αποδοχές Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος – Τροποποίηση άρθρου 145 ν. 4472/2017
Στο άρθρο 145 του ν. 4472/2017 (Α΄ 74), περί αποδοχών, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) η παρ. 1 αντικαθίσταται, β) η παρ. 3 καταργείται και το άρθρο 145 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 145
Αποδοχές
-
- Οι κάθε είδους μηνιαίες αποδοχές των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος καθορίζονται ως εξής:
α) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών ορίζονται στο ύψος του ενενήντα τοις εκατό (90%) του ορίου της παρ. 1 του άρθρου 28 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί ανωτάτων ορίων αποδοχών.
β) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές των Τιτουλάριων Επισκόπων και των Βοηθών Επισκόπων ορίζονται σε ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) των αποδοχών της περ. α).
-
- Πέρα από τις ανωτέρω αποδοχές δεν καταβάλλεται καμία άλλη παροχή.
Για να μην σας κουράζουμε με αριθμητικές πράξεις, οι μισθοί που προβλέπονται για όλους τους δεσποτάδες είναι αυτοί που αναφέραμε παραπάνω. Οι τιτουλάριοι (αυτοί έχουν το βαθμό του δεσπότη αλλά δεν έχουν αποκτήσει δεσποτάτο) θα παίρνουν το 70% του δεσποτικού μισθού.
Τι να πούμε τώρα; Να κάνουμε σύγκριση με τους μισθούς των γιατρών, των δασκάλων και καθηγητών, των εργατών καθαριότητας; Nα κάνουμε σύγκριση με τους μισθούς των εργατών του ιδιωτικού τομέα; Μία μόνο λέξη αρκεί, και θα μας βρει όλους και όλες σύμφωνους: πρόκληση.
Η περίοδος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να κάνει αυτό το προκλητικό δώρο στους χρυσοποίκιλτους δεσποτάδες δεν είναι τυχαία. Οπως σημειώσαμε παραπάνω, είναι η περίοδος που έχει ανάγκη τη βοήθειά τους. Ενεργοποιώντας το μηχανισμό που διαθέτουν (παπάδες, διάκους,πνευματικούς, ιεροκήρυκες, κατηχητικά, συσσίτια, γηροκομεία, «μαγαζιά» που κάνουν διάφορα μαθήματα σε κάθε εκκλησιά) και να πιάσουν τον κόσμο στο «πίτσι-πίτσι», στηρίζοντας την κυβέρνηση και τη ΝΔ.
Θα το κάνουν οι δεσποτάδες; Ο Μητσοτάκης ξέρει πως θα το κάνουν εν μέρει, γιατί έχουν «υποχρεώσεις» και σε άλλα κόμματα. Ποντάρει στο να μην τους βρει «απέναντι». Αλλωστε, τις μισθάρες τους δε θα τις πληρώσει αυτός ή το καταχρεωμένο κόμμα του. Από την άγρια φορολογική αφαίμαξη του ελληνικού λαού θα πληρωθούν.
ΥΓ. Σε μια παράλληλη εκδήλωση της ίδιας στόχευσης, ο Χαρδαλιάς, έχοντας δίπλα του μόνο τους στενούς του συνεργάτες, παρέθεσε «γεύμα εργασίας» στον αρχιδεσπότη Τζερώνυμο και δεσποτάδες-μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Οπως διαβάζουμε, ο Χαρδαλιάς επανέλαβε τη σταθερή βούληση της περιφέρειας να συνδράμει έμπρακτα, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, το έργο της Εκκλησίας στους 66 δήμους της Αττικής και στις κατά τόπους μητροπόλεις. Θέλει κι αυτός να ξαναεκλεγεί περιφερειάρχης.
