Ενας από τους αμερικανούς βουλευτές με επιρροή αποκάλυψε την Τρίτη ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει 39 αεροσκάφη από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών με το Ιράν στις 28 Φλεβάρη, επικαλούμενος δεδομένα από εξειδικευμένο αμυντικό έντυπο.
Κατά τη διάρκεια ακρόασης ειδικής επιτροπής της Γερουσίας, ο Δημοκρατικός Εντ Κέιζ ρώτησε αξιωματούχους του Πενταγώνου σχετικά με το συγκλονιστικό υλικό κόστος του πολέμου, σημειώνοντας ότι οι αναφερόμενες απώλειες είναι πιθανότατα υψηλότερες, δεδομένου ότι τα στοιχεία είναι σχεδόν ενός μηνός.
Τα μεγέθη, που δημοσιεύτηκαν αρχικά από την στρατιωτικής ύλης ιστοσελίδα The War Zone, λένε ότι, ενώ η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ πραγματοποίησε σχεδόν 13.000 εξόδους (πολεμικές αποστολές) κατά τη διάρκεια του πολέμου, το ποσοστό φθοράς ήταν σημαντικό.
Η έκθεση ισχυρίζεται ότι 39 αεροσκάφη καταστράφηκαν και άλλα 10 υπέστησαν σοβαρές ζημιές, συμπεριλαμβανομένης της υψηλού προφίλ απώλειας ενός Boeing E-3 Sentry και ενός μαχητικού αεροσκάφους F-35A Lightning II, το οποίο φέρεται να επλήγη ενώ επιχειρούσε εντός του ιρανικού εναέριου χώρου.
Οταν πιέστηκε να τοποθετηθεί για τον οικονομικό αντίκτυπο, ο Οικονομικός Διευθυντής του Πενταγώνου, Τζέι Χερστ (Jay Hurst), αρνήθηκε να δώσει άμεσα νούμερα, δηλώνοντας ότι απαιτείται μια «πλήρης διάγνωση» προτού εκτιμηθεί το «κόστος διατήρησης» (retention cost) του αεροπορικού στόλου.
Οι αποκαλύψεις της αμερικάνικης στρατιωτικής ιστοσελίδες αφορούν μόνο την αμερικάνικη αεροπορία. 30 αεροπλάνα κατεστραμμένα και άλλα 10 με σοβαρές ζημιές είναι εντυπωσιακός αριθμός, ειδικά αν τον συγκρίνουμε με τις επανειλημμένες δηλώσεις των Τραμπ και Χέγκσεθ ότι το Ιράν δεν έχει ούτε αεροπορία ούτε αεράμυνα, γιατί τις κατέστρεψαν ολοσχερώς οι αμερικανοί.
Στο κόστος του πολέμου πρέπει να προστεθούν οι τεράστιες ποσότητες “έξυπνων” πυραύλων (κυρίως Patriot), που χρησιμοποιήθηκαν για να αναχαιτίσουν τους ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και τα ιρανικά drones (χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, όπως γνωρίζουμε από το αποτέλεσμα), οι τεράστιες ποσότητες βομβών αέρος εδάφους που έριξαν τα αμερικάνικα πολεμικά αεροπλάνα, τα κατεστραμμένα από τα στοχευμένα χτυπήματα των Ιρανών συστήματα ραντάρ σε όλες τις χώρες του Κόλπου, τη σιωνιστική οντότητα και την Ιορδανία, τις εκτεταμένες κατεστροφές στις αμερικάνικες βάσεις στα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Ιορδανία και το Ισραήλ κτλ. κτλ.
Και βέβαια, υπάρχει το κόστος για την αμερικάνικη οικονομία από την αύξηση των τιμών των καυσίμων και το φαινόμενο ντόμινο που προκλήθηκε.
Μπορεί τα μονοπώλια του αμερικάνικου στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος να τρίβουν τα χέρια τους καθώς ο τζίρος τους θα αυξηθεί κατακόρυφα, μπορεί μια μερίδα των αμερικανών πετρελαιάδων, αυτών που συνδέονται με την εγχώρια παραγωγή, να είδαν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται, όμως οι αμερικάνικοι ενεργειακοί κολοσσοί που εκμεταλλεύονται τους υδρογονάνθρακες του Κόλπου είδαν τις παραγγελίες τους να μπλοκάρονται, ενώ και η υπόλοιπη αμερικάνικη οικονομία (βιομηχανία και μεταφορές κυρίως) είδε το ενεργειακό κόστος να εκτοξεύεται, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο φαινομένων κρίσης.
Ο δε “μέσος αμερικανός φορολογούμενος” (averange american taxpayer), αγαπημένη καραμέλα του αμερικάνικου πολιτικού προσωπικού και των αστικών μίντια, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι θα πληρώσει το μάρμαρο για έναν αποτυχημένο πόλεμο που από τις πρώτες κιόλας μέρες του έδειξε ότι θα εξελιχτεί σε Βατερλό διαρκείας για τον αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό στρατό. Oσο δε βλέπει την ιρανική ηγεσία να κρατά αγέρωχη και άκαμπτη στάση τόσο πιο πολύ πείθεται ότι το κόστος που θα πληρώσει θα είναι εξαιρετικά βαρύ.
