Είναι ν’ απορείς γιατί ο Νίκος Παππάς, γνωστός στο συριζαϊκό σύμπαν με το nickname «αρχιμανδρίτης», επέλεξε η δέχτηκε να εμφανιστεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του Χατζηνικολάου νωρίτερα σήμερα. Αυτός που μιλάει πιο γρήγορα από τη σκιά του σκεφτόταν κάμποσο χρόνο προτού απαντήσει σε κάθε ερώτηση, κόμπιαζε και έψαχνε μία-μία τις λέξεις για τις μη-απαντήσεις που έδινε. Προσπαθούσε να εμφανιστεί σαν θεσμικός συριζαίος, υπαινισσόμενος έμμεσα πως ο Φάμελος είναι στο κόλπο του Τσίπρα, αλλά αυτός (ο Παππάς)… δεν το πιστεύει. Ηταν σαν καρικατούρα ηθοποιού που προσπαθεί να μιμηθεί τον Μάρκο Αντώνιο στον περίφημο προς τους Ρωμαίους λόγο του, με τον οποίο «γύρισε» τις διαθέσεις του κόσμου, χωρίς να πει ούτε μια λέξη ενάντια στον Βρούτο και τους υπόλοιπους συνωμότες («Ιούλιος Καίσαρας» του Σέξπιρ).
Είχαν προηγηθεί δύο γεγονότα. Ο Φάμελλος διέγραψε τον Πολάκη από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και o Tσίπρας ανακοίνωσε ότι στις 26 Μάη θα κάνει εγκαίνια το κόμμα του.
Σύμφωνα με τον Φάμελλο και την παρέα του, ο διαγραφείς Πολλάκης δεν έχει δικαίωμα να συμμετέχει στην πολιτική γραμματεία, διότι έχασε την ιδιότητα του μέλους της κεντρικής επιτροπής, που την είχε ex officio, ως βουλευτής. Επομένως, ο Πολάκης είναι ένα απλό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που τα δικαιώματά του φτάνουν μέχρι την οργάνωση μελών στα Σφακιά. Σύμφωνα με τον Πολάκη, δεν χάνει τη θέση του στην πολιτική γραμματεία. Τι θα κάνει; Οταν ο Φάμελλος δεήσει να συγκαλέσει πολιτική γραμματεία, θα πάει εκεί και θα απαιτήσει με τσαμπουκά να συμμετάσχει; Λέτε να ξαναζήσουμε σκηνές απείρου κάλλους στα ενδότερα της Κουμουνδούρου;
Απ’ όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο ο «παλιός» Δημήτρης Χατζησωκράτης, που στο φραξιονισμό όσα ένσημα δεν έχουν όλοι οι άλλοι (ήταν πάντα στο «εσωτερικό», ακολούθησε τον Κουβέλη και επέστρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ όταν επέστρεψε και ο κυρ-Φώτης), είπε την πάσα αλήθεια: μέλλον υπάρχει μόνο στο κόμμα Τσίπρα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαλύεται, καταθέτει τον τίτλο του στον Αρειο Πάγο (για να μην μπορεί να τον χρησιμοποιήσει άλλος) και προσχωρεί στο κόμμα Τσίπρα, οπότε αυτοδίκαια και η κομματική περιουσία (κτίρια, μίντια κτλ.) περνάει στο κόμμα Τσίπρα.
Ας μην ψάχνουμε ιδεολογίες και τα συναφή, λοιπόν. Για τα λεφτά γίνονται όλα. Ο Πολάκης θέλει να πάρει τη σφραγίδα και την κομματική περιουσία και να συνεχίσει. Ο Παππάς θέλει να παζαρέψει το πέρασμά του στο κόμμα Τσίπρα, γι’ αυτό και… μετράει τ’ αστέρια. Οι άλλοι, που είναι και η πλειοψηφία, δεν είναι βλάκες για να δώσουν στον Πολάκη την περιουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και ο Φάμελος τον ξεφορτώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και μάλιστα σε χρόνο… ύποπτο.
Δεν είπε τίποτα καινούργιο ο Πολάκης. Τόσο καιρό τώρα ζητάει «να συγκληθούν τα όργανα» και ο Φάμελλος τον «γράφει». Το ότι τώρα πρόσθεσε και κάποιους υπαινιγμούς δεν αλλάζει τίποτα. Ο Φάμελλος έσπευσε να τον διαγράψει κι αμέσως μετά ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι δε θα περιμένει τον Θεριστή (ο Ιούνης είναι ο Θεριστής ή Θερτής) αλλά θα κάνει εγκαίνια προτού βγει ο Μάης, μια βδομάδα μετά τα εγκαίνια της Καρυστιανού.
Πρέπει να είναι κανείς αφελής για να πιστεύει ότι δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα στον Φάμελλο και τον Τσίπρα. ‘Η ότι ο Τσίπρας είναι… υπεράνω περιουσιακών στοιχείων. Μπορεί να μην έχει ανάγκη την «Αυγή» και το «Κόκκινο», γιατί έχει μαζί του ανοιχτά και απροκάλυπτα τα μίντια του Μελισσανίδη, ενώ αναμένει πιο ζωηρή στήριξη και από το Συγκρότημα Μαρινάκη και άλλους μιντιάρχες, όπως ο Κυριακού, μπορεί να μην εγκαταστήσει το κόμμα του στην Κουμουνδούρου (για να μην φαίνεται σαν συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ), όμως θα ήταν βλάκας ν’ αφήσει στον Πολάκη έναν έτοιμο μηχανισμό, για να τον χρησιμοποιήσει το μόρφωμά του, που θα συνεχίσει να το ονομάζει ΣΥΡΙΖΑ. Ενας ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Πολάκη είναι κάτι το διαφορετικό από ένα κόμμα Πολάκη που ξεκινάει από το μηδέν.
Οπως λένε οι πληροφορίες, ο Τσίπρας δε θα ξεκινήσει με νυν βουλευτές, αν αυτοί δεν παραδώσουν τις έδρες τους. Και αυτό συνεννοημένο το έχουν. Ποια αίσθηση του νέου θα έδινε, αν στο ξεκίνημα περιστοιχιζόταν μόνο από συριζαίους και νεαρίτες; Πρέπει να βγάλει μερικά νέα «πουλέν» στο τερέν. Σαν τον γιατρό Δρίτσα για παράδειγμα, που τ’ όνομά του το έδωσαν οι Τσιπραίοι για να «δουλεύει» μιντιακά, και ο οποίος μια χαρά μπορεί να το παίξει το παιχνίδι. Αναφερόμαστε ειδικά σ’ αυτό το όνομα, γιατί οι σημερινοί 40-45ρηδες τον θυμούνται ως συνδικαλιστή των ΕΑΑΚ (της πιο δεξιάς πτέρυγας των τότε ενιαίων ΕΑΑΚ), οπότε τώρα, ως γιατρός, θα έχει… ωριμάσει περαιτέρω, οπότε είναι έτοιμος για τη Βουλή. Είναι σίγουρο ότι θα έχουν βρει και μερικούς/ές άλλους/ες οι Τσιπραίοι, για να τους βγάλουν μπροστά και να προσφέρουν μια fake εικόνα ανανέωσης.
Κάπως έτσι δεν στελεχώθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ όπως τον ξέρουμε μετά το 2010-11, όταν ο Τσίπρας και οι συν αυτώ κατάφεραν να παροπλίσουν τον Αλαβάνο; Οι περισσότεροι/ες απ’ αυτούς/ές που έγιναν βουλευτές και υπουργοί τα επόμενα χρόνια ήταν φρέσκα φυντάνια. Οπότε δεν είναι δύσκολο να βρεθούν και μερικά φρέσκα φυντάνια σήμερα, δηλαδή στελεχάκια που δεν είχαν συμμετάσχει άμεσα στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2010-2019.
Και τα νυν υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝέΑρ; Θα τους μαζέψει κι αυτούς ο Τσίπρας (δεν τον συμφέρει να τους δει να κατεβαίνουν με τα υπάρχοντα σχήματα – ακόμα κι ένα 4% να του κόψουν είναι υπερπολύτιμο σήμερα), αλλά δε θέλει να τους βάλει στη μαρκίζα, ιδιαίτερα τώρα στο ξεκίνημα. Την ψυχολογία τους την ξέρει καλά: το μόνο που τους νοιάζει είναι να επανέλθουν ή να παραμείνουν ως βουλευτές και στελέχη ενός κόμματος εξουσίας. Αν επεδίωκαν απλά την καταγραφή τους ως ρεύμα, οι νεαρίτες θα ακολουθούσαν τον Γαβρίλο και τον Ευκλείδη και οι συριζαίοι θα προσπαθούσαν να κρατήσουν τη σφραγίδα και ό,τι περιουσία έχει το μαγαζί.
Επομένως, ξέροντας ότι δεν διαπραγματεύονται τίποτ’ άλλο πέρα από την προσωπική τους επιβίωση, ο Τσίπρας θα τους καψονάρει, ώστε να καταλάβουν ότι αυτός είναι ο απόλυτος κομματικός μονάρχης, ότι μόνο αυτός βάζει όρους και ότι δε σηκώνει φραξιονισμούς (τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, γιατί μετά αναπόφευκτα θα υπάρξουν φραξιονισμοί). Κι όταν θα έχουν κάνει όλους τους απαραίτητους τεμενάδες και θα έχουν δώσει όλες τις διαβεβαιώσεις (κατά το γνωστό ανέκδοτο με τον Παπανδρέου και τον Τσοχατζόπουλο: – Τι ώρα είναι, Ακη; – Ο,τι ώρα πεις εσύ, πρόεδρε), θα τους εντάξει στο κόμμα του, σύμφωνα με το οργανόγραμμα που θα έχει καταρτίσει ο ίδιος με τη στενή κλίκα που τον περιβάλλει).
Ο Τσίπρας έβαλε τα εγκαίνια λίγες μέρες μετά τα εγκαίνια της Καρυστιανού. Υπολογίζει ότι ο θόρυβος για τα εγκαίνια του κόμματος ΜαρΚα θα έχει ξεφουσκώσει, οπότε το event των δικών του εγκαινίων θα παίζει μόνο του στη μιντιακή πιάτσα, λίγο προτού ξεκινήσει η περίοδος των διακοπών.
Τα δυο κόμματα δεν έχουν ίδια ρητορική και σε άλλες εποχές δε θα κοίταζε το ένα τι κάνει το άλλο, όμως υπάρχει ο κοινός παρονομαστής: νέο. Αυτό το «νέο» συνοψίζεται στη φράση «να φύγει ο Μητσοτάκης». Εχουμε γράψει πολλές φορές ότι εδώ και αρκετά χρόνια οι ψηφοφόροι τοποθετούνται κυρίως αρνητικά απέναντι στην υπάρχουσα κυβέρνηση και δευτερευόντως υπέρ κάποιου από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η θετική επιλογή ενός από τα κόμματα της αντιπολίτευσης γίνεται με κριτήρια «κυβερνησιμότητας» (αυτό είναι κάτι παρόμοιο με το «ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός»).
Η Καρυστιανού, όπως γράφεται στα αστικά ΜΜΕ, έχει κλείσει για τη θέση του εκπρόσωπου Τύπου τον Θανάση Αυγερινό, του «ρωσικού κλίματος», για να το πούμε κομψά. Γράφονται και κάποια ονόματα του λεγόμενου «πατριωτικού τόξου». Από «μακεδονομάχους» μέχρι «τουρκοφάγους». Μιλάμε για ανθρώπους με διαφορετικές διαδρομές αλλά με κοινό παρονομαστή τον επιθετικό εθνικισμό και το φιλο-ρωσισμό. Μένει να δούμε τη στελέχωση του πολιτικού μορφώματος, ώστε να ψάξουμε τα ονόματα (δεν τους γνωρίζουμε και όλους).
Μένει μόνο ο Σαμαράς που εξακολουθεί να μαδάει τη μαργαρίτη (ή δείχνει ότι μαδάει τη μαργαρίτα, ενώ έχει πάρει τις αποφάσεις του). Αν αποφασίσει να φτιάξει κόμμα, θα πρέπει να «μιλήσει» και αυτός προτού αρχίσουν οι διακοπές. Ο Τσίπρας δεν φοβάται τίποτα από τον Σαμαρά, καθώς απευθύνεται στους «πετρίς-θρησκεία-οικογένεια». Ο Μητσοτάκης φοβάται, αλλά και η κοινοβουλευτική (Βελόπουλος, Νατσιός) και μη κοινοβουλευτική (Καρυστιανού, Λατινοπούλου) Ακροδεξιά. Αν ο Σαμαράς μαζέψει στελέχη και υποστήριξη από καπιταλιστικά και μιντιακά κέντρα, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στον Μητσοτάκη. Κι αν βοηθήσουν τα νούμερα, μπορεί να είναι ο καταλύτης για το σχηματισμό μιας ακόμα δεξιάς κυβέρνησης, χωρίς τον Μητσοτάκη.
Κλείνοντας θα ξαναθέσουμε το κρίσιμο ερώτημα: έχουν όλ’ αυτά κανένα κοινωνικό ενδιαφέρον; Κανένα απολύτως! Το πολύ να οδηγήσουν σε μια ακόμα εναλλαγή στη διαχείριση της αστικής κυβερνητικής εξουσίας. Με την οικονομική και κοινωνική πολιτική αυστηρά οριοθετημένη από το στενό κορσέ της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το Μεταμνημόνιο, αν το θυμάστε.
Η βεβαιότητα για μια ακόμα απλή εναλλαγή διαχειριστών πηγάζει από το γεγονός ότι όλες οι εξελίξεις γίνονται σε συνθήκες κοινωνικού κενού. Η γκρίνια των ανθρώπων της δουλειάς δεν έχει μεταφραστεί σε ταξικούς αγώνες για άμεσες διεκδικήσεις. Παραμένει γκρίνια που θα εκτονωθεί στην κάλπη. Η χαρά του καπιταλισμού.
