«Η στρατολόγηση εθελοντών στο Ιράκ να πολεμήσουν ενάντια στους Αμερικάνους δε μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί τρομοκρατική δραστηριότητα». Η παραπάνω φράση δεν προέρχεται από προκήρυξη υπερασπιστών της ιρακινής αντίστασης αλλά από την απόφαση του εφετείου του Μιλάνου, που αθώωσε την προηγούμενη βδομάδα τρεις Αφρικανούς που κατηγορούνταν ότι στρατολογούσαν μαχητές για επιθέσεις αυτοκτονίας στο Ιράκ και αντιμετώπιζαν ποινές φυλάκισης από 6 μέχρι 10 χρόνια. Οι τρεις Αφρικανοί είχαν αθωωθεί από άλλο ιταλικό δικαστήριο τον περασμένο Νοέμβρη, αλλά ασκήθηκε έφεση που οδήγησε τελικά στην εκ νέου αθώωσή τους.
Εκνευρισμένος ο Ιταλός υπουργός Δικαιοσύνης Ρομπέρτο Καστέλι ξέχασε τα περί «ανεξαρτησίας» της Δικαιοσύνης και δήλωσε ότι «νιώθει ντροπή, πικρία και αδυναμία», μόλις έμαθε την απόφαση που αποτέλεσε ένα ράπισμα στην «αντιτρομοκρατική» σταυροφορία. Μια απόφαση που αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε ότι η Ιταλία συμμετέχει στον πόλεμο του Ιράκ ως σύμμαχος των Αμερικάνων. Η απόφαση αυτή αποτυπώνει την ευρύτερη δυσαρέσκεια για τη συνέχιση ενός χαμένου πολέμου και αποδεικνύει ότι ακόμα και στα μετόπισθεν των ιμπεριαλιστικών κρατών μπορούν να υπάρξουν έστω κάποια μικρά ρήγματα που μπορούν να εκμεταλλευτούν όσοι αντιπαλεύουν την «αντιτρομοκρατική» υστερία.
