Xαβιέρ Μπαρδέμ χωρίς αναφορά στη Γάζα δε γίνεται. Ο ισπανός αστέρας του κινηματογράφου βρέθηκε στις Κάνες καθώς στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της γαλλικής πόλης, το διασημότερο στον κόσμο, συμμετέχει η νέα ταινία που πρωταγωνιστεί, Τhe Beloved. Η πλειοψηφία των κριτικών λέει ότι θα ήταν άδικο να φύγει ο Μπαρδέμ χωρίς βραβεί, καθώς χτίζει ένα ρόλο-κορύφωση στην ως τώρα καριέρα του, αλλά στη συνέντευξη Τύπου για την ταινία ο ηθοποιός περισσότερο μίλησε πολιτικά παρά καλλιτεχνικά .
Oταν τον ρώτησαν αν φοβάται ότι θα τον «μαυροπινακίσει» το Χόλιγουντ, εξαιτίας των επιθετικών δηλώσεών του κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, έδωσε μια απάντηση που – εκτός των άλλων – δείχνει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα.
«Ο φόβος υπάρχει πράγματι. Βέβαια, πρέπει να κάνεις αυτά που πρέπει, ακόμα κι αν νιώθεις λίγο φοβισμένος ή τρομαγμένος. Πρέπει να μπορείς να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να τον κοιτάζεις στα μάτια — κι αυτή είναι η δική μου περίπτωση. Η μητέρα μου με δίδαξε να είμαι όπως είμαι. Δεν υπάρχει σχέδιο Β, δεν υπάρχει εναλλακτική και αυτό συνεπάγεται συνέπειες, τις οποίες είμαι απολύτως έτοιμος να αναλάβω. Οσον αφορά αυτές τις συνέπειες, έχω ακούσει σχετικά, αλλά όπως είπα και χθες, δεν μπορώ να επιβεβαιώσω πράγματα ούτε να παρουσιάσω γεγονότα ή αποδείξεις. Υπάρχουν αυτές οι καταγγελίες.
Είχα πάρα πολλές προτάσεις στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στη Νότια Αμερική και στην Ισπανία και αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι στο επίπεδο των αφηγήσεων τα πράγματα αλλάζουν και ότι όλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν — χάρη στη νεότερη γενιά, που είναι πιο συνειδητοποιημένη — καταστάσεις που βιώνουμε αρκετά άμεσα μέσα από τα κινητά μας και άλλες οθόνες, ότι αυτό είναι απαράδεκτο. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Δεν μπορεί να υπάρχει καμιά δικαιολογία καμιά εξήγηση γι’ αυτή τη γενοκτονία.
Επομένως, νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο. Πιστεύω ότι όσοι συντάσσουν τις λεγόμενες μαύρες λίστες θα εκτεθούν στην πραγματικότητα, και θα είναι αυτοί που θα υποστούν τις λεγόμενες συνέπειες, τουλάχιστον σε δημόσιο και κοινωνικό επίπεδο. Και αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή».
Ο βραβευμένος με Οσκαρ ηθοποιός δε δίστασε να τα βάλει και με τα μίντια που ακολουθούν τη γραμμή «φταίνε και οι δυο πλευρές», τη γραμμή των ίσων αποστάσεων:
«Η γενοκτονία στη Γάζα ακόμα συνεχίζεται. Η γενοκτονία είναι γεγονός. Μπορείς να την πολεμήσεις, μπορείς να προσπαθήσεις να τη δικαιολογήσεις, όμως είναι γεγονός. Μπορείς να είσαι εναντίον της ή μπορείς να τη δικαιολογείς. Αν τη δικαιολογείς με τη σιωπή σου ή με τη στήριξή σου, τότε συμμετέχεις στη γενοκτονία. Αυτά είναι γεγονότα για μένα. Τώρα, μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με διαφορετικές δηλώσεις. Η δική μου δήλωση είναι αυτή. Είναι η δύναμη που μου δώσατε όλοι εσείς. Δεν έχω καμία άλλη δύναμη ούτε περισσότερη δύναμη από εσάς, παιδιά, πέρα από αυτήν, και τη χρησιμοποιώ με τον καλύτερο τρόπο που ξέρω. Γιατί πιστεύω πως όταν ενθαρρύνεις άλλους να μιλήσουν και να κάνουν τις δικές τους σκέψεις για σοβαρά πράγματα, γίνεται κινητοποίηση και η κινητοποίηση αλλάζει καταστάσεις. Αυτό νομίζω ακόμα και σήμερα. Κι αυτός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζω την πραγματικότητα. Ξέροντας ότι μπορώ να βοηθήσω πολύ ανθρώπινα, να ξεσηκώσω κάποια ανησυχία για κάτι που θεωρώ άδικο».
Συνέχισε αναφερόμενος στη Δυτική Σαχάρα, όπου γυρίστηκε το The Beloved:
«Για παράδειγμα, η Δυτική Σαχάρα, που είναι το θέμα της ταινίας που γύρισε ο σκηνοθέτης μου, όπου η Γαλλία και το Μαρόκο έχουν πολλά να πουν, σε κακό δρόμο, για τις φρικτές συνθήκες που αντιμετωπίζει ο λαός των Σαχράουϊ. Επομένως, αυτά τα πράγματα πρέπει να καταγγέλλονται, γιατί αυτά τα πράγματα είναι ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων και διεθνούς νομιμότητας. Οπότε, αυτή είναι η γνώμη μου».
Η συνέντευξη για την ταινία, που εξελίχτηκε σε πολιτικό μανιφέστο ενός καταχειροκροτούμενου Μπαρδέμ, είχε και μια βιτριολική αναφορά στους Τραμπ, Πούτιν και Νετανιάχου. Από τις γυναικοκτονίες το ξεκίνησε, στους αντιδραστικούς ηγέτες το πήγε:
«Νομίζω ότι ξεκινά από τις ρίζες μας. Αυτό που αποκαλείται τοξική αρρενωπότητα προέρχεται από την εκπαίδευση, την κακή εκπαίδευση που παίρνουμε εδώ και γενιές, της οποίας μέρος είμαι κι εγώ. Είμαι 57 ετών και προέρχομαι από μια πολύ μάτσο χώρα που ονομάζεται Ισπανία, όπου κατά μέσο όρο σκοτώνονται δύο γυναίκες το μήνα από πρώην συζύγους και πρώην φίλους, πράγμα που είναι φρικτό. Τέτοιος αριθμός γυναικών να δολοφονούνται. Είναι απίστευτο. Και κατά κάποιο τρόπο το κανονικοποιούμε. Είναι φρικτό, τρελό. Σκοτώνουμε γυναίκες γιατί κάποιοι άνδρες νομίζουν ότι τους ανήκουν, είναι περιουσιακό τους στοιχείο.
Λοιπόν, αυτό το πρόβλημα μεταφέρεται επίσης στον κύριο Τραμπ, τον κύριο Πούτιν, τον κύριο Νετανιάχου, τους άντρες με τα μεγάλα αρχίδια, που λένε την έχω μεγαλύτερη από εσάς και θα σας εξαφανίσω βομβαρδίζοντάς σας. Είναι συμπεριφορά αντρικής τοξικότητας, που προκαλεί χιλιάδες θανάτους ανθρώπων. Ετσι, πρέπει να το κουβεντιάσουμε αυτό και νομίζω ότι το κουβεντιάζουμε γιατί μας ανησυχεί περισσότερο. Ευτυχώς, γιατί πριν από 20 χρόνια ήταν κάτι που δεν του δίναμε προσοχή ως πρόβλημα. Και νομίζω πως η ταινία μιλάει γι’ αυτό και είναι καλό που στην ταινία υπάρχουν τρεις άνθρωποι που λένε όχι σε εφτά. Κι αυτοί οι τρεις είναι τρεις γυναίκες».
