Οι αιώνιοι αντίπαλοι είναι 1-1 στη σειρά των τελικών του πρωταθλήματος μπάσκετ, καθώς και οι δυο ομάδες κατάφεραν να επικρατήσουν στην έδρα τους. Από τους δυο πρώτους τελικούς τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε είναι τα εξής:
Πρώτο, ο τίτλος του πρωταθλητή θα κριθεί στους πέντε αγώνες, αφού πολύ δύσκολα μια από τις δυο ομάδες θα καταφέρει να κάνει το break στην αντίπαλη έδρα. Το ΣΕΦ και το ΟΑΚΑ θυμίζουν περισσότερο ρωμαϊκές αρένες και λιγότερο γήπεδα μπάσκετ.
Οσο και αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι παίχτες τέτοιας αγωνιστικής κλάσης, οι οποίοι διαθέτουν και πολύ μεγάλη εμπειρία από αγώνες δίχως αύριο, δεν επηρεάζονται από την αντίπαλη έδρα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε ότι δεν επηρεάζονται οι παίχτες, είναι σίγουρο ότι δεν ισχύει το ίδιο για τους διαιτητές. Ο τρόπος που σφύριζαν τα «κοράκια» στους δυο τελικούς ήταν διαφορετικός και καθόρισε το τελικό αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις. Πάμε για πέντε παιχνίδια και όποιος αντέξει, συνεπώς οι ερυθρόλευκοι έχουν τον πρώτο λόγο, αφού έχουν το πλεονέκτημα της έδρας.
Δεύτερο, η διαιτησία θα έχει κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της σειράς. Η «φιλοσοφία» με την οποία σφύριξαν οι διαιτητές στους δυο πρώτους αγώνες ήταν διαφορετική και καθόρισε το αποτέλεσμα.
Στον πρώτο αγώνα οι διαιτητές επέτρεψαν στον Ολυμπιακό να παίξει τη «σκληρή» άμυνα, που αποτελεί ένα σημαντικό «συστατικό» του παιχνιδιού του, ενώ αντίθετα ήταν πολύ πιο αυστηροί απέναντι στους πράσινους. Οι βολές ήταν 29-5 υπέρ των ερυθρόλευκων και αντικατοπτρίζουν απόλυτα το διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης των δυο ομάδων. Ο συγκεκριμένος αγώνας είχε δυο διαφορετικές όψεις, με τους ερυθρόλευκους να έχουν κυριαρχήσει στο πρώτο ημίχρονο, αποκτώντας μια μεγάλη διαφορά που έφτασε στους 17 πόντους. Οι πράσινο,ι που εκτός από την αποτελεσματικότητα των αντίπαλών τους είχαν να παλέψουν και με τη δική τους αστοχία (σε πολύ κακή βραδιά ο Χέις-Ντέιβις με 1 στα 13 σουτ), κατάφεραν να βρουν λύσεις στο 3ο δεκάλεπτο και να ξαναμπούν στο παιχνίδι. Αξιοποιώντας το χαλάρωμα των ερυθρόλευκων και των διαιτητών, αλλά και το απρόσμενο επιθετικό κρεσέντο του Μήτογλου με 4 στα 4 συνεχόμενα τρίποντα, κατάφεραν να περάσουν μπροστά στο σκορ με ένα πόντο, δίχως όμως να καταφέρουν να αντέξουν μέχρι το τέλος. Οι παίχτες του Ολυμπιακού βρήκαν την ψυχραιμία και έβαλαν σημαντικά σουτ, πήραν και βοήθεια από τα «κοράκια» και έφτασαν στη νίκη.
Στο δεύτερο αγώνα, οι ερυθρόλευκοι μπήκαν με κεκτημένη ταχύτητα από τον πρώτο αγώνα και καταφέραν να προηγηθούν με 11 πόντους, παγώνοντας το ΟΑΚΑ. Οι πράσινοι, μπροστά στον κίνδυνο της ήττας, ανασυντάχτηκαν στην άμυνα και με τον Χέις-Ντέιβις να βλέπει το καλάθι σαν βαρέλι πλησίασαν στον πόντο στο τέλος του ημιχρόνου, πάτησαν το γκάζι στην 3η περίοδο και έφτασαν σε μια μάλλον εύκολη νίκη. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι οι διαιτητές επέλεξαν να αφήσουν και τις δυο ομάδες να παίξουν «σκληρό» μπάσκετ και να μην σφυρίζουν όλες τις επαφές, γεγονός που επέτρεψε στους πράσινους να φέρουν το παιχνίδι στα μέτρα τους και να φτάσουν στη νίκη. «Αλλάξαν τα κόζα, άλλαξε και το αποτέλεσμα», που θα έλεγε και ο γνωστός και μη εξαιρετέος φίλος της στήλης, Μπάμπης.
Τρίτο, στη μάχη των προπονητών ο Αταμάν κέρδισε κατά κράτος τον Μπαρτζώκα. Πριν από τους δυο τελικούς η αγωνιστική εικόνα των ερυθρόλευκων και η κατάκτηση του τίτλου της Ευρωλίγκα τους έδιναν ένα πολύ σημαντικό προβάδισμα σε σχέση με τους πράσινους, που δεν είχαν καταφέρει να σταθεροποιήσουν την απόδοσή τους με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός του ευρωπαϊκού Final4. Η αίσθηση που υπήρχε στη συντριπτική πλειοψηφία των μπασκετίφιλων, ανεξάρτητα από την οπαδική τους προτίμηση, ήταν ότι ο Ολυμπιακός έχει τον πρώτο λόγο και θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. Πολλοί ήταν αυτοί που ποντάριζαν ότι οι ερυθρόλευκοι θα «σκουπίσουν» τους πράσινους «αλώνοντας» το ΟΑΚΑ.
Μετά τους δυο τελικούς τα δεδομένα έχουν αλλάξει και παρά το προβάδισμα του Ολυμπιακού, λόγω του ότι έχει το πλεονέκτημα της έδρας, δύσκολα μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος για το τελικό αποτέλεσμα. Ο τρόπος που αγωνίστηκαν οι πράσινοι στους δυο αγώνες δείχνει ότι έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα για τους τελικούς και ότι οι παίχτες του Παναθηναϊκού θα κάνουν τα πάντα για να κατακτήσουν τον τίτλο. Αντίθετα, οι ερυθρόλευκοι δείχνουν ότι μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας έχουν χάσει τη «διαύγειά» τους και δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν γι’ αυτούς.
Ο τρόπος που αγωνίστηκαν οι ερυθρόλευκοι στα δυο παιχνίδια ήταν αυτός που έπαιζαν όλη τη σεζόν. Οι πράσινοι δείχνουν ότι έχουν δουλέψει αρκετά για να αντιμετωπίσουν τα ατού των αντίπαλων τους, με τον Ναν λόγω της απουσίας του Σλούκα να έχει αναλάβει μεγαλύτερο βάρος στην οργάνωση του παιχνιδιού, αφήνοντας το σκοράρισμα στους συμπαίχτες του. Ειδικά στο πρώτο παιχνίδι στο ΣΕΦ, η αλλαγή στο αγωνιστικό πλάνο του Παναθηναϊκού θα οδηγούσε στο break αν ο Χέις-Ντέιβις ήταν στοιχειωδώς εύστοχος και τα «κοράκια» δεν σφύριζαν 100-0 τους ερυθρόλευκους. Ο Μπαρτζώκας δεν πήρε χαμπάρι την αλλαγή στον τρόπο που έπαιξαν οι πράσινοι και λίγο έλειψε να ζήσουμε μια επική ανατροπή. Αντίστοιχα ήταν τα δεδομένα και στο δεύτερο παιχνίδι, με τον Χέις-Ντέιβις να οδηγεί στη νίκη τους πράσινους, οι οποίοι πλέον μπορούν να ελπίζουν καθώς έχουν καταφέρει «να κοιτάξουν στα μάτια» τους αντίπαλούς τους και να τους έχουν μεταφέρει την πίεση και το άγχος.
Τέταρτο, οι απουσίες βασικών παιχτών είναι ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει ότι ο Αταμάν (ανεξάρτητα από τη μέχρι τώρα πορεία του στον πάγκο των πράσινων) έχει καταφέρει μέχρι στιγμής στους τελικούς να έχει πάρει την ταυτότητα του Μπαρτζώκα, Η απουσία του Ντόρσεϊ δείχνει να είναι πιο σημαντική για τους ερυθρόλευκους σε σχέση με τις απουσίες του Σλούκα και του Χουάντσο για τους πράσινους. Ο Μπαρτζώκας δεν έχει καταφέρει να βρει τη λύση για το «απρόβλεπτο» που πρόσθετε στους ερυθρόλευκους ο Ντόρσεϊ, ενώ ο Αταμάν φαίνεται ότι βρήκε λύση στην οργάνωση του παιχνιδιού, με το Ναν να κάνει ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς του Σλούκα, τον Χέις-Ντέιβις να αναλαμβάνει να σκοράρει και τους πόντους του Ναν, ενώ με διάφορα τρικ (Μήτογλου, Τολιόπουλος, Ρογκαβόπουλος) κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού κατάφερε να καλύψει την απουσία του Χουάντσο.
Πέμπτο, η «τοξικότητα» των διοικήσεων των δυο ομάδων διεκδικεί το ίδιο μερίδιο δημοσιότητας με αυτό που δικαιούνται οι παίχτες που αγωνίζονται. Στα «μουλωχτά» οι Αγγελοπουλαίοι, φόρα παρτίδα ο Γιαννακόπουλος, έχουν καταφέρει ΣΕΦ και ΟΑΚΑ να θυμίζουν αρένες και όχι γήπεδα. Μέχρι στιγμής οι καταστάσεις δεν έχουν ξεφύγει (βοήθησε το ότι οι ομάδες κέρδισαν το παιχνίδι στην έδρα τους και η νίκη λειτούργησε «κατασταλτικά» στις αντιδράσεις των οπαδών και των δυο), παρά το γεγονός ότι όλα είναι οριακά και αρκεί μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι και να γίνουν «όλα πουτάνα».
Περιττό να τονίσουμε ότι η κυβέρνηση και τα αρμόδια όργανα δεν έχουν διάθεση να παρέμβουν για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση και απλώς παρακολουθούν ελπίζοντας ότι η τύχη θα βοηθήσει και όλα θα πάνε καλά. Μετά τις δυσκολίες που έχει να διαχειριστεί ο Μητσοτάκης, εξαιτίας της «εμφύλιας» σύγκρουσης του Μαρινάκη με τον Δημητριάδη στον τελικό της Ευρωλίγκα, θα πρέπει να διαχειριστεί και την οργή των πράσινων οπαδών. Με ανακοίνωσή της η ΘΥΡΑ 13 καλεί τους οπαδούς του Παναθηναϊκού σε «ανένδοτο» για να φύγει από την εξουσία η ΝΔ. Οι οργανωμένοι οπαδικοί στρατοί, υπερασπιζόμενοι τους ιδιοκτήτες των ομάδων τους, βάλλουν εναντίον της κυβέρνησης που προσπαθεί να βλάψει την ομάδα τους. Είναι τόσο μεγάλη η ανικανότητα και η αλαζονεία του Μητσοτάκη που κατάφερε να συμφωνήσουν εναντίον του οι ερυθρόλευκοι και οι πράσινοι οπαδοί. Χρυσάφι πιάνει ο μπαγάσας και χώμα το κάνει.
Εν αναμονή των υπόλοιπων τουλάχιστον δυο τελικών, ευχόμεθα υγεία και μακροημέρευση και άλλο κακό να μην μας βρει.
Κος Πάπιας
ΥΓ1. Οσοι αμφισβητούν ότι τα «κοράκια» σφύριζαν υπέρ Ολυμπιακού και τον βοήθησαν να φτάσει στη νίκη στον πρώτο αγώνα, αρκεί να διαβάσουν τα σχόλια των ερυθρόλευκων οπαδών στις σχετικές συζητήσεις στις αθλητικές ιστοσελίδες. Το βασικό επιχείρημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ερυθρόλευκων οπαδών ήταν ότι ο Παναθηναϊκός δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται γιατί ήταν ο πρώτος διδάξας καθώς την εποχή Βασιλακόπουλου οι πράσινοι κατάφερναν να παίρνουν τίτλους γιατί είχαν την αβάντα των διαιτητών. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν να βρουν επιχειρήματα και να υπερασπιστούν τους διαιτητές. Σε απλά ελληνικά, «γύρισε ο τροχός και γαμάει ο Ολυμπιακός», καθώς ο Λιόλιος πήρε τη θέση του Βασιλακόπουλου στην προεδρία της ΕΟΚ και τον έλεγχο της παράγκας. Αρκετοί, μάλιστα, πικάρουν τους πράσινους οπαδούς, τονίζοντας την μεγάλη πίκρα που νιώθεις όταν η ομάδα σου χάνει από τη διαιτησία και πόσο δύσκολο είναι να το αποδεχτείς και να το χωνέψεις.
ΥΓ2. Η Ευρωλίγκα είναι μια «κλειστή» αθλητική καπιταλιστική επιχείρηση. Οι βασικοί κανόνες με τους οποίους λειτουργεί είναι η διασφάλιση του μέγιστου κέρδους, η διατήρηση των σημερινών «επενδυτών» και η προσέλκυση νέων. Αν εξετάσουμε τα δεδομένα υπό αυτό το πρίσμα, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η κατάκτηση του φετινού τίτλου από τον Ολυμπιακό ήταν η πιο φυσιολογική εξέλιξη. Τα τελευταία χρόνια οι ερυθρόλευκοι είναι μια από τις κορυφαίες ομάδες της διοργάνωσης και αυτό πιστοποιείται από την παρουσία τους σε πέντε συνεχόμενα Final4. Ιδιαίτερα τη φετινή αγωνιστική περίοδο ήταν η ομάδα με το πιο πλήρες ρόστερ και οι ιδιοκτήτες της έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στο περσινό Final4 δεν είχαν καταφέρει να κατακτήσουν τον τίτλο γιατί έκαναν σημαντική λάθη, τόσο στη ψυχολογική προετοιμασία τους όσο και στην αγωνιστική διαχείριση των αγώνων.
Αξιολογώντας την αγωνιστική παρουσία της ομάδας και το μέγεθος της χρηματικής «επένδυσης» που έχουν κάνει οι ερυθρόλευκοι, οι διοικούντες και οι μάνατζερ της Ευρωλίγκας έκριναν ότι δικαιούνται ένα τίτλο. Φρόντισαν λοιπόν να τους προσφέρουν και τις απαραίτητες εξωαγωνιστικές αβάντες για να καταφέρουν να τον κατακτήσουν. Είναι κοινό μυστικό ότι διαχρονικά οι ομάδες που «επενδύουν», έχουν τις κατάλληλες βοήθειες από τη διοίκηση της Ευρωλίγκα για να πάρουν τον τίτλο, προκειμένου να παραμείνουν «ζεστοί» οι ιδιοκτήτες των ομάδων και να συνεχίσουν να χώνουν φράγκα. Οπότε, ακόμη και αν έχουν δίκιο οι ανταγωνιστές των ερυθρόλευκων, θα πρέπει να σταματήσουν την «κλάψα» περί «κλοπής», αφενός γιατί έτσι παίζεται το παιχνίδι και αφετέρου γιατί στο παρελθόν και αυτοί είχαν αξιοποιήσει αντίστοιχες αβάντες για να φτάσουν οι ομάδες του στην κατάκτηση της Ευρωλίγκα.
Ας τονίσουμε για μια ακόμη φορά το αυτονόητο, γιατί η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης. Σε μια διοργάνωση στην οποία συμμετέχουν και ανταγωνίζονται 20 καπιταλιστικές αθλητικές επιχειρήσεις, η διασφάλιση των κερδών της διοργάνωσης είναι πάνω απ’ όλα και κυρίως πάνω από το ευ αγωνίζεσθαι και την ισονομία εντός του αγωνιστικού χώρου. Κατά συνέπεια, όποιος τα χώνει περισσότερο και διαρκώς, αυξάνει τις πιθανότητες να γίνει ο πρωταθλητής.
