Ο εκπαραθυρωθείς πρόεδρος Οζγκιούρ Οζέλ και 91 από τους 135 βουλευτές του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (Cumhuriyet Halk Partisi-CHP) αποχώρησαν και ίδρυσαν το Νέο Κόμμα (Yeni Parti-YP), μετά τη δικαστική απόφαση που επανέφερε στο CHP τον ηττηθέντα στο συνέδριο πρώην πρόεδρο Κεμάλ Κιλιντζάρογλου.
Ετσι, στις επόμενες εκλογές, τις ψήφους των εκλογέων θα διεκδικήσουν δύο κεμαλικά κόμματα, με προοπτική ο Ερντογάν και το Kόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (Adalet ve Kalkınma Partisi – ΑΚΡ) να καταγάγουν μια άνετη εκλογική νίκη.
Ο Οζέλ και η πλειοψηφία των βουλευτών και των κομματικών στελεχών του CHP έκριναν ότι αν προσπαθούσαν να πάρουν το κόμμα με δικαστικές διαδικασίες, θα έμπλεκαν σε έναν μακρόχρονο και δαπανηρό δικαστικό αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα. Μπορεί και βέβαιη ήττα, αν σκεφτούμε ότι ο δικαστικός μηχανισμός είναι αυτός που επανέφερε τον Κιλιντζάρογλου στην κομματική ηγεσία, οπότε «χαλαρά» θα μπορούσε να απορρίψει την προσφυγή του Οζέλ. Επέλεξαν, λοιπόν, τη λύση της δημιουργίας του ΥΡ, ώστε να ασχοληθούν αποκλειστικά με την οργάνωση της προεκλογικής εκστρατείας αντί να τρέχουν στα δικαστήρια και να κρέμονται από τις αποφάσεις τους.
Το ΥΡ έγινε αμέσως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά η διόλου ευκαταφρόνητη κρατική επιχορήγηση και τα περιουσιακά στοιχεία του CHP (ακίνητα σχεδόν σε κάθε μεγάλη τουρκική πόλη και το περίπου 28% του μετοχικού κεφάλαιου της τουρκικής Τράπεζας Εργασίας – Iş Bankası) παραμένουν στα χέρια του Κιλιντσάρογλου που έχει τη σφραγίδα του CHP, ενώ η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του κόμματος, που δημιούργησε το ΥΡ θα πρέπει να βρει λεφτά και να στήσει έναν κομματικό μηχανισμό σε όλη την Τουρκία, έργο καθόλου εύκολο.
Αυτό είναι το ένα επίπεδο που κινήθηκε ο Ερντογάν. Χωρίς ο ίδιος και ο μηχανισμός του να κάνουν οτιδήποτε φανερά, εκμεταλλεύτηκε τη μωροφιλοδοξία του Κιλιντσάρογλου και κατάφερε να διασπάσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βασικό αντίπαλό του καθ’ όλη την υπερεικοσαετή περίοδο που βρίσκεται στην εξουσία.
Το δεύτερο επίπεδο είναι οι συλλήψεις με κατηγορίες για διαφθορά δημάρχων που είχαν εκλεγεί με το CHP κατά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Μετά και τις τελευταίες συλλήψεις υπό κατηγορία βρίσκονται εφτά δήμαρχοι μητροπολιτικών δήμων και 29 δήμαρχοι πόλεων. Από αυτούς έχουν ήδη προφυλακιστεί πέντε και 25, αντίστοιχα. Οι 14 προέρχονται από την περιφέρεια της Ισταμπούλ.
Η πιο ηχηρή σύλληψη και προφυλάκιση είναι αυτή της δημάρχου Ουσκουντάρ (Σκούταρι) Σινέμ Ντεντέτας. Η Ντεντέτας ήταν στενή συνεργάτιδα του Εκρέμ Ιμάμογλου και έχει ένα προφίλ μοντέρνας τεχνοκράτισσας. Κατάφερε να κερδίσει τον δήμο του Ουσκουντάρ, μιας πόλης που αποτελούσε προπύργιο του πολιτικού Ισλάμ. Η νίκη αυτή χρησιμοποιούνταν από το CHP ως απόδειξη του ότι ο εκσυγχρονισμός του κόμματος μπορεί να κερδίσει τις ψήφους ακόμα και σε περιοχές με συντηρητικών αντιλήψεων πληθυσμό.
Η Ντεντέτας δήλωσε ότι την έκλεισαν στη φυλακή επειδή δεν αποδέχτηκε πρόταση που της έκαναν να παρατήσει το CHP και να προσχωρήσει στο κυβερνών ΑΚΡ, αλλά δεν παρουσίασε καμιά απόδειξη για τον ισχυρισμό της. Προφανώς, οι ερντογανικοί ξέρουν να μην αφήνουν σημάδια.
Μόνο έναν δήμαρχος της αντιπολίτευσης δεν έχει πειράξει ο Ερντογάν, τον Μανσούρ Γιαβάς της Αγκυρας. Κι όχι μόνο δεν τον έχει πειράξει, αλλά στις 9 Σεπτέμβρη συναντήθηκε μαζί του, γεγονός που έγινε πρώτη είδηση στα τουρκικά αστικά ΜΜΕ.
Ο Μανσούρ Γιαβάς είναι ο δημοφιλέστερος πολιτικός της αντιπολίτευσης και οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν να κερδίζει τον Ερντογάν σε προεδρικές εκλογές. Στη διάσπαση του CHP αυτός παρέμεινε αμέτοχος. Δεν πήγε ούτε με τον Οζέλ ούτε με τον Κιλιντσάρογλου. Δεν καταδίκασε καν τη δικαστική απόφαση με την οποία καθαιρέθηκε ο εκλεγμένος Οζέλ από την ηγεσία του κόμματος, ως παρέμβαση στο αυτοδιοίκητο ενός πολιτικού κόμματος. Παρέμεινε «απλό μέλος» του CHP χωρίς να δώσει «όρκο πίστης» στον διορισμένο με δικαστική απόφαση Κιλιντσάρογλου. Γι’ αυτό και κυκλοφόρησε ότι ο Ερντογάν μπήκε σε παζάρι με τον Οζέλ: «ή παραμένεις στον δήμο και δεν κατεβαίνεις για υποψήφιος πρόεδρος ή πας κι εσύ να κάνεις παρέα στον Εκρέμογλου και την Ντεντέτας στη φυλακή. Εδώ τα έχω τα στοιχεία σε βάρος σου και πήγαινε μετά να κάνεις καλά τους εισαγγελείς και τους δικαστές».
Μην βιαστείτε να πείτε ότι ο Ερντογάν έχει συνταγματικό κώλυμα για τρίτη θητεία. Το κώλυμα αίρεται, αν η Εθνοσυνέλευση αποφασίσει πρόωρες εκλογές στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του προέδρου. Τις πρόωρες εκλογές πρέπει να αποφασίσει η Εθνοσυνέλευση, όχι ο πρόεδρος. Και μια τέτοια απόφαση μπορεί να παρθεί μόνο με αυξημένη πλειοψηφία των τριών πέμπτων του συνόλου των βουλευτών. Απαιτούνται δηλαδή 360 ψήφοι στην 600μελή τουρκική Εθνοσυνέλευση. Ο συνασπισμός του ΑΚΡ με το ακροδεξιό MHP του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, το Κόμμα Ελεύθερης Αιτίας (HÜDA PAR) και το Δημοκρατικό Αριστερό Κόμμα (DSP) έχει 331 έδρες.
Επομένως, ο Ερντογάν «πάει» για 29 ψήφους, ώστε η Εθνοσυνέλευση να αποφασίσει την αυτοδιάλυσή της, να γίνουν πρόωρες εκλογές και ο ίδιος να μπορεί να διεκδικήσει τρίτη πενταετή θητεία. Το γεγονός ότι οι συνεργάτες του ανακοίνωσαν ότι θα είναι υποψήφιος για τρίτη θητεία δείχνει ότι έχει μεγάλες πιθανότητες (αν όχι βεβαιότητα) ότι θα βρει αυτές τις 29 ψήφους.
Πέρα από το «ψάρεμα» στη διασπασμένη κεμαλική αντιπολίτευση, η μεγάλη δεξαμενή για τον Ερντογάν είναι το φιλο-κουρδικό Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (DEM / πρώην HDP) με τις 56 έδρες του. Μετά τη συμφωνία με τον Οτζαλάν και το ΡΚΚ, ο Ερντογάν έχει γερά χαρτιά στα χέρια του. Και μόνο η μεταφορά του Οτζαλάν από τη φυλακή του Ιμραλί σε κατ’ οίκον περιορισμό θα αρκούσε για να πάρει την πλειοψηφία των ψήφων από τους/τις βουλευτές DEM και να φτιάξει την πλειοψηφία που θέλει, χωρίς να λογαριάζουμε «αγορές» από μικρότερα κόμματα όπως το Καλό Κόμμα (İYİ Party) με τις 27 έδρες και την κοινοβουλευτική ομάδα Νέος Δρόμος (Yeni Yol) με τις 20 έδρες (κοινοβουλευτικός συνασπισμός τριών μικρών κομμάτων για να πιάσουν το όριο των 20 εδρών που απαιτούνται για τη δημιουργία κοινοβουλευτικής ομάδας) και τους περίπου 15 ανεξάρτητους.
