Η τέχνη στα πολύ μεγάλα της. 47 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ο σπουδαίος Ρότζερ Γουότερς ανα-δημιουργεί το εμβληματικό Comfortably Numb των Pink Floyd και έχοντας στο πλευρό του την Παλαιστίνια Μονα Μιάρι μάς χαρίζει μια ηχηρή καταγγελία του πολέμου γενοκτονίας των σιωναζιστών στη Λωρίδα της Γάζας και ταυτόχρονα μια ωδή στο σουμούντ, στην ακλόνητη στάση του παλαιστινιακού λαού και στη βεβαιότητά του ότι θα κατακτήσει τη λευτεριά του, όσες θυσίες κι αν χρειαστεί να κάνει.
Ο Γουότερς συμμερίζεται αυτή τη βεβαιότητα. Οι εικόνες από τη μεγάλη πορεία της επιστροφής των εκτοπισμένων Παλαιστίνιων της Γάζας πλημμυρίζουν την οθόνη. Και τα τελευταία λόγια του τραγουδιού με τη συγκλονιστική φωνή της Μόνα Μιάρι (στα αραβικά) λένε: Η Παλαιστίνη θα λευτερωθεί / Λεύτεροι θα μείνουμε / Ακόμα κι αν εξοριστούμε από τη γη στον ουρανό. / Πεπρωμένο μας, η πατρίδα μας / Η Παλαιστίνη.
Eκτός από τον Γουότερς και την Μιάρι, που μοιράζονται τη δημιουργία και το τραγούδι, νέι παίζει ο τζαζίστας Γκίντεον Φορμπς και κρουστά ο παλαιστίνιος (από τη Βηθλεέμ) περκασιονίστας Αλμπερ Μπασέλ, εγκατεστημένος στη Νέα Υόρκη, ενώ στα φωνητικά συμμετέχει η Αραβική Χορωδία Νέας Υόρκης, που έχει δημιουργήσει και διευθύνει η Μόνα Μιάρι.
Για όσους/ες δεν είναι εξοικειωμένοι με την αγγλική γλώσσα, μεταφράσαμε τους στίχους. Στοιχισμένα αριστερά είναι αυτά που τραγουδά ο Γουότερς, στοιχισμένα δεξιά (και με πλάγια γραφή) αυτά που τραγουδά η Μιάρι και με κεντρική στοίχιση αυτά που τραγουδούν μαζί.
ΒΟΛΙΚΑ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ
ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΟ
Γεια.
Είναι κανείς εκεί μέσα;
Κούνα απλά το κεφάλι αν μ’ ακούς.
Είναι κανείς στο σπίτι;
Ελα τώρα.
Ακουσα πως δεν είσαι καλά.
Μπορώ να απαλύνω τον πόνο. Να σε ξανασηκώσω στα πόδια σου.
Χαλάρωσε.
Χρειάζομαι μερικές πληροφορίες πρώτα.
Μόνο τα βασικά.
Μπορείς να μου δείξεις πού πονάς;
Μετά απ’ όλα όσα έγιναν
Οταν τίποτα δεν έμεινε
Ολες οι λέξεις έχουν σβήσει
Τι θέλεις και ρωτάς;
Για όλα όσα χάθηκαν
Σπίτι… αχ, αγαπημένο σπίτι
H νύχτα πέφτει σιωπηλά και καταρρέει
Αχ, αγαπημένο σπίτι… Πες του.
To κλαδί της ελιάς
Που κυνηγάει τ’ αστέρια
Μια ανοιχτή πληγή
Που κραυγάζει για λευτεριά.
Από τη Νέα Υόρκη τον πόνο σου νιώθω.
Πέρα απ΄’ τη θάλασσα τον πόνο σου νιώθω.
Εκείνο το μακρινό πλοίο
Στον ορίζοντα
Φωνάζει
Σε σένα και σε μένα.
Οταν ήμουν νέα τη λευτεριά ονειρεύτηκα.
Η ελπίδα πυρπολεί το είναι μου.
Σαν τις ρίζες που ξεπετάγονται από τα ερείπια
Το μέλλον μας χαράζουμε.
Το φως μας θα σπάσει το σκοτάδι
Μιας νέας αυγής είμαστε η υπόσχεση.
Ποτέ δε θα γίνουμε βολικά αναίσθητοι
Ποτέ δεν μάθαμε
Για τη Νάκμπα.
Ημουν μόλις πέντε χρονών το ’48.
Δεν ξέραμε
Τι συνέβαινε εκεί πέρα.
Μου ραγίζει την καρδιά. Αργησα τόσο να καταλάβω.
Μας άγγιξες όλους με το κάλεσμά σου.
Τώρα στεκόμαστε εδώ
Στην πύλη.
Παρακαλώ, συνέχισε να γράφεις, άσε το μελάνι να στεγνώσει.
Πες τους, πώς η πολιορκία
Την ανάσα έκλεψε απ’ τις ζωές μας.
Τα σπίτια μας γκρέμισε.
Μερικοί ζουν αλλά τόσοι πολλοί πέθαναν..
Η γη περιμένει… η επιστροφή μας δικαίωμα είναι.
Ηρθε η ώρα για μια νέα αρχή.
Ηρθε η ώρα να χαραχτεί μια νέα γραμμή στην άμμο.
Ωρα να ξεκινήσουμε απ’ την αρχή. Να γυρίσουμε στο 1948.
Προτού οι έποικοι κλέψουν τη γη.
Οταν το κλειδί της γιαγιάς ξεκλείδωνε την πόρτα.
Και όλοι τιμούσαν την ελιά.
Και κάθε ανθρώπινη ζωή ήταν ιερή. Κάθε μια.
Κάθε κόρη, κάθε γιος.
Με ίσα ανθρώπινα δικαιώματα
Για όλους.
Ομορφα που ‘ναι τα περιστέρια της πατρίδας.
Μάνα έλα να με βρεις.
Νανούρισμα είν’ αυτό;
Τ’ όνομα του παιδιού σου είναι;
Σ’ ακούω μέσα από τα ερείπια.
Τον πόνο σου μπορώ να νιώσω.
Μάνα έλα να με βρεις
Αγκάλιασέ με… στον ουρανό αγκάλιασέ με.
Σ’ ακούω κάθε πρωί.
Να προσεύχεσαι με τη μητέρα σου.
Η ακλόνητη επιμονή σου
Με καλεί από μακριά.
Ακούω την προσευχή μιας μητέρας
Tην πατρίδα σού εμπιστεύομαι
πέρα απ’ τη μανιασμένη θάλασσα.
Με το χώμα και τα δέντρα της.
Ακούω ένα αγγελούδι
Την καρδιά σου κρατάω
να φωνάζει «μαμά».
Και προσεύχομαι το δειλινό.
Η Παλαιστίνη θα λευτερωθεί.
Λεύτεροι θα μείνουμε
Ωκεανούς θα διέσχιζα μια ελιά για να σώσω.
Ακόμα κι αν εξοριστούμε από τη γη στον ουρανό.
Με ίσα δικαιώματα για όλους, από το ποτάμι ως τη θάλασσα
Πεπρωμένο μας, η πατρίδα μας
Αυτή είναι η γη μας
Η Παλαιστίνη.
Κοριτσάκι σε καταυλισμό εκτοπισμένων: Θ’ ανατείλει ξανά ο ήλιος;
