Τη στιγμή που ο ισραηλινός στρατός πραγματοποιούσε εφόδους σε σπίτια της μεγαλύτερης πόλης της Δυτικής Οχθης (της Ναμπλούς) και εκτελούσε έναν μαχητή της Τζιχάντ στην πόλη της Γάζας (επίθεση από ισραηλινό μαχητικό), ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπας και ο πρωθυπουργός της χούντας του Σαλάμ Φαγιάντ (πρόκειται για έναν… λαοφιλή πολιτικό, που το κόμμα του, ονόματι «Τρίτος Δρόμος», με επικεφαλής τη Χανάν Ασράουι, δεν κατάφερε να φτάσει ούτε το 2.5% στις προηγούμενες εκλογές) στρογγυλοκάθονταν στο τραπέζι των συνομιλιών του Σαρμ Ελ Σέιχ, μαζί με τους ηγέτες του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, με μόνο στόχο το πώς θα ενισχυθεί το πραξικόπημα του Αμπάς στη Δυτική Οχθη.
♦ Ζητιανεύοντας ψίχουλα
Για μια ακόμη φορά, ο Αμπάς δεν πήρε από τους Σιωνιστές τίποτα περισσότερο. Μόνο χρήμα για να ενισχύσει τους πραιτοριανούς του και πολιτική στήριξη της δικτατορικής εξουσίας του. Οι Σιωνιστές αποφάσισαν να επιστρέψουν μόνο τα μισά απ’ τα 600.000 δολάρια που το Ισραήλ παρακρατεί παράνομα από την Παλαιστινιακή Αρχή εδώ κι ένα χρόνο. Λεφτά που το Ισραήλ συλλέγει από φόρους και δασμούς, για λογαριασμό της Παλαιστινιακής Αρχής, σύμφωνα με τις παλαιότερες συμφωνίες του Οσλο, αλλά δεν τα έχει αποδώσει μέχρι σήμερα, εκβιάζοντας τις κυβερνήσεις που συμμετείχε η Χαμάς ώστε να υποταχτούν πλήρως στις απαιτήσεις του. Τώρα οι Σιωνιστές αποφάσισαν να επιστρέψουν τα μισά στον Αμπάς για να ενισχύσει τις δυνάμεις ασφαλείας του και να εξαφανίσει πλήρως τη Χαμάς από τη Δυτική Οχθη.
Στην παράκληση του Αμπάς να απελευθερωθεί ο φυλακισμένος ηγέτης της Φατάχ, Μαρουάν Μπαργκούτι, οι Σιωνιστές απάντησαν ότι θα εξετάσουν την απελευθέρωση… 250 μελών της Φατάχ (από τους χιλιάδες που σαπίζουν στις ισραηλινές φυλακές), οι οποίοι όμως «δεν θα έχουν τα χέρια τους βαμμένα με αίμα». Δηλαδή, ούτε λόγος να γίνεται για τον Μπαργκούτι που έχει καταδικαστεί σε πέντε φορές ισόβια ως «εγκέφαλος της τρομοκρατίας». Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν ακόμα και να χαλαρώσουν τον στρατιωτικό κλοιό και να μειώσουν τα μπλόκα στη Δυτική Οχθη, με το αιτιολογικό ότι φοβούνται για επανάληψη κύματος επιθέσεων αυτοκτονίας!
Το μόνο ζήτημα που δήλωσαν ότι θα το εξετάσουν και μάλλον θα συμφωνήσουν (πέρα από τα χρήματα στον Αμπάς) είναι η μεταφορά στη Δυτική Οχθη των 1.000-2.000 μαχητών της ταξιαρχίας Μπαντρ, που σήμερα δρα στην Ιορδανία, προς ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής της χούντας του Αμπάς. Αυτό φέρεται να το ζήτησε ο Αμπάς από τους Σιωνιστές, αν και ορισμένοι συνεργάτες του το διέψευσαν την επομένη (προφανώς για ξεκάρφωμα).
♦ Στρατιωτικός νόμος
Μπορεί οι Σιωνιστές να δίνουν ψίχουλα, ο δικτάτορας Αμπάς όμως δουλεύει στο φουλ τις μηχανές της καταστολής στη Δυτική Οχθη. Με δύο προεδρικά διατάγματα, που υπογράφηκαν την Τρίτη και την Τετάρτη, ο Αμπάς απαγόρευσε αρχικά την κατοχή όπλων και εκρηκτικών χωρίς άδεια και διέταξε στη συνέχεια τον πλήρη αφοπλισμό όλων των παλαιστινιακών ένοπλων οργανώσεων που δεν ανήκουν στις κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας. «Ολα τα είδη πολιτοφυλακών και στρατιωτικών ομάδων απαγορεύονται, ανεξάρτητα από το σε ποιόν ανήκουν», ανέφερε πηγή από το προεδρικό γραφείο την Τετάρτη, πράγμα που σημαίνει ότι η καμπάνα δε χτυπά μόνο για τους μαχητές των άλλων οργανώσεων (Χαμάς, Τζιχάντ. Λαϊκό και Δημοκρατικό Μέτωπο), αλλά και για τους μαχητές της ίδιας της Φατάχ (Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ Ακσα) που δεν εντάσσονται στις κατασταλτικές δυνάμεις της χούντας του Αμπάς.
Το διάταγμα δεν ανέφερε πώς θα εφαρμοστεί αυτό, είναι όμως ενδεικτικό για το που βαδίζει ο Αμπάς. Θα είναι όμως πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί αυτή η πρόκληση, τη στιγμή που οι Σιωνιστές αλωνίζουν στη Δυτική Οχθη αρνούμενοι κατηγορηματικά να ξηλώσουν έστω και ένα μπλόκο. Πέρα όμως από τον αφοπλισμό των μαχητών, που θα πάρει καιρό για να γίνει πράξη, ο Αμπάς έχει εξαπολύσει πογκρόμ ενάντια σε όσους έχουν σχέσεις με τη Χαμάς στη Δυτική Οχθη, βάζοντας τους πραιτοριανούς του να μπουκάρουν σε σπίτια και ιδρύματα υποστηρικτών της Χαμάς, να συλλαμβάνουν ανθρώπους και να καταστρέφουν ό,τι μπορούν, σε μια προσπάθεια να «καθαρίσουν» τη Δυτική Οχθη απ’ τους συμπαθούντες της Χαμάς.
Ταυτόχρονα, ακύρωσε όλα τα ταξιδιωτικά έγγραφα που έχουν βγει στη Λωρίδα της Γάζας, σε μια ακόμα πράξη διχοτόμησης και επίδειξης αμφισβήτησης της παλαιστινιακής κυβέρνησης που έχει έδρα στη Γάζα. Ολα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που στη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα ακόμα και με την εβραϊκή εφημερίδα «Χααρέτζ» (23/6/07), που επικαλείται ισραηλινές πηγές «ασφαλείας» (διάβαζε Μοσάντ και Σιν Μπετ), δεν υφίστανται διώξεις των στελεχών της Φατάχ από τη Χαμάς. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι από τους 60 Παλαιστίνιους που οι Σιωνιστές επιχείρησαν να μεταφέρουν από τη Γάζα στην Αίγυπτο (όλοι στελέχη της Φατάχ) οι μισοί αρνήθηκαν και ζήτησαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
♦ Αδιέξοδο τούνελ
Μπορεί ο Αμπάς να εμφανίζεται σαν απόλυτος μονάρχης, έχοντας την αμέριστη υποστήριξη ΗΠΑ, ΕΕ και Ισραήλ (με σαφώς διαχωρισμένη τη στάση της Ρωσίας, που μίλησε για επιστροφή στην ενότητα και εφαρμογή της συμφωνίας της Μέκκα), στο βάθος του τούνελ που έχει επιλέξει να μπει, όμως, δεν υπάρχει διέξοδος. Αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά το υποστηρίζουν ακόμα και αναλυτές από καλά ενημερωμένα αστικά έντυπα, όπως ο «Γκάρντιαν» που σε σχετικό άρθρο του στις 26 Ιούνη αναφέρει:
«Υπάρχει μια αντίφαση στον πυρήνα μιας πολιτικής – που υποστηρίζεται τόσο από τη Δύση όσο και από το Ισραήλ – που σχεδιάστηκε για να στηρίξει τον Παλαιστίνιο πρόεδρο με ταυτόχρονη απομόνωση της Χαμάς. Ενα παλαιστινιακό κράτος μπορεί να ιδρυθεί μόνο μέσω της ενότητας του Παλαιστινιακού λαού, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να επιτευχθεί αυτή η ενότητα είναι η απομόνωση του ισλαμικού κινήματος που κέρδισε μέσω δημοκρατικών εκλογών. Ισχυρίζονται ότι ο κ. Αμπάς θα μπορούσε να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως ισχυρότερος άνδρας. Ομως, θα πρέπει μια μέρα να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τη Χαμάς, που τώρα κυβερνά πάνω από 1.4 εκ. Παλαιστίνιους. Ο κ. Αμπάς θα πρέπει είτε να προκηρύξει νέες εκλογές, που δεν έχει καμιά εγγύηση ότι θα τις κερδίσει (ακόμα και αν εξασφαλίσει τη συμφωνία της Χαμάς να γίνουν στη Γάζα) ή θα πρέπει να συμφωνήσει σε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, το παρόν αδιέξοδο μόνο καθυστερεί το αναπόφευκτο».
