Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Εξακολουθώ να κλαίω τις νύχτες και να μην κοιμάμαι. Τσοπάνηδες μετράνε προβατάκια, μικρομαγαζάτορες μετράνε χρέη, εργαζόμενοι μετράνε απώλειες, πρωθυπουργοί μετράνε επικυρίαρχους και προϊσταμένους τους κι εγώ μετράω πόσα θα πάνε πάλι σε τράπεζες και πόσα σε στόματα καρχαριών και κητών της κοινωνικής αφρισμένης θάλασσας. Κι όλη μέρα διαβάζω αναλύσεις –σοβαρές και αστείες– και βλέπω πίνακες με στοιχεία, ντοκιμαντέρ και βιντεάκια…
Η σημερινή μέρα έχει αφήσει τα σημάδια της στη Θεσσαλονίκη, στην επανάληψή της μέσα στα χρόνια. Το 1936, η μεγάλη απεργία των εργατών καταλήγει σε συγκρούσεις με την αστυνομία, αφήνοντας πίσω της δώδεκα νεκρούς και 282 τραυματίες. Το 1948 δολοφονείται ο αμερικανός δημοσιογράφος George Polk και τέλος το 1971, μέσα στην πυρετώδη δουλειά των στρατοδικείων, περνούν από δίκη πέντε ακόμα μαρξιστές-λενινιστές φοιτητές.
Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από το γνωστό βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» του Περικλή Κοροβέση, για να κάνει οποιοσδήποτε τις δέουσες συγκρίσεις μεταξύ της δικτατορίας και της «καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ»: «Γιατί έχεις τόσα πολλά βιβλία; Τι χρησιμεύει αυτό το μεγάλο μολύβι; Γιατί δεν έχει το δωμάτιο λάμπα κρεμασμένη στη μέση και έχεις μόνο αμπαζούρ;» (…) «Βεβαίως και την έχουνε (τη δύναμη). Τι νομίζεις πως είναι τα στρατοδικεία; Δικαστήρια σκοπιμότητας είναι. Κάνουνε ό,τι τους λέμε, είναι το γραφείο δημοσίων σχέσεων της Ασφάλειας. Πώς να στο πω, είναι δικιά μας υπηρεσία» (…) Κοινός στόχος όλων των σχολών και των βασανιστών ήτανε τα νέα παιδιά, που ανήκαν στη μεγάλη ανώνυμη μάζα (…) Είναι αυτοί κι εμείς. Εμείς, ποιοι εμείς; Δεν ξέρεις. Ξέρεις ένα πράγμα, σίγουρο, καθαρό. Οχι, μ’ αυτούς δεν υπάρχει γέφυρα. Ανήκουμε σ’ άλλο πολιτισμό».
Φαίνεται πως από τώρα άρχισαν οι αιτήσεις προς τον άγιο Βασίλη, λόγω αυξημένης ζήτησης φέτος. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε την τιμωρία των υπεύθυνων για την κρίση κι ένα κράτος ευνομίας. Εγώ ζήτησα μια Barbie για να παίζω γιατί ήμουν καλό κορίτσι φέτος, ένας χοντρός που ήξερα μα δεν βλέπω πια ζήτησε ένα playstation με πενήντα πίστες formula 1 και ο καλός μας δήμαρχος ζήτησε να μην συνενωθεί η Τραχανοπλαγιά με τους πέρα κάμπους. Ολοι κάτι ζητάνε…
Το σκηνικό γύρω παραμένει ενδιαφέρον. Μέλη του ΠΑΜΕ κατέλαβαν την Ακρόπολη, χωρίς ωστόσο να κερδίσουν κάποια δέσμευση για μη πώλησή της στο μέλλον, ενώ καθηγητές τα έκαναν μπάχαλο στο τηλεοπτικό σπίτι του λαού, εκείνο που όλοι υποχρεωτικά πληρώνουμε (ακόμη κι εμείς που δεν έχουμε τηλεόραση) για να έχουμε προγράμματα ταχείας ή αργής πλύσης εγκεφάλου (κατά το «πλύση στομάχου»). Και σε βάρος ενός άμοιρου τετράχρονου, να σχηματοποιείται δραματικά αυτό που συμβαίνει καθ’ άπασα την επικράτεια: «έφαγε» στο κεφάλι μια τηλεόραση…
Την ίδια ώρα, οι οχετοί της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης φέρνουν διαρκώς νέα λύματα ειδήσεων κι εξελίξεων. Πέρα από το γεγονός του μήνα (αναφέρομαι στην καθυστέρηση του δεύτερου dvd της Τζούλιας, κάτι που μάλλον θα έχει ως συνέπεια να την προλάβει η ανταγωνίστριά της), οι ειδήσεις που ενδιαφέρουν το κυνωνικό σώμα τρέχουν ιλιγγιωδώς σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους (τύπου Εγνατία). Εκεί όπου δεν υπάρχει όριο ταχύτητας, παρά μόνο κάμερες για την ασφάλειά μας… Η αυτοαποκαλούμενη αντιτρομοκρατική κατέγραψε –κατά τα φαινόμενα– άλλη μια επιτυχία, ενώ η φερόμενη ως αξιωματική αντιπολίτευση φαίνεται να τάσσεται υπέρ των μέτρων Σ.Κα.Σ.Ε. (Στήριξης Καπιταλιστών – Συστηματικής Εξαπάτησης).
«Χάρη στην έμφυτα ανταγωνιστική φύση της, η αστική κοινωνία όχι μόνο στρέφει τους ανθρώπους τον ένα ενάντια στον άλλο, αλλά κι ολόκληρη την ανθρωπότητα ενάντια στον φυσικό κόσμο. Η αντίληψη ότι ο άνθρωπος πρέπει να κυριαρχήσει πάνω στο περιβάλλον, προέρχεται άμεσα από την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο. Ο εκφυλισμός του περιβάλλοντος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον εκφυλισμό της υπάρχουσας κοινωνικής δομής. Οι ανάγκες κατασκευάζονται από τα ΜΜΕ για να δημιουργήσουν μια ζήτηση για ολότελα άχρηστα εμπορεύματα, που το καθένα έχει σχεδιαστεί προσεκτικά για να φθαρεί μετά από μια προκαθορισμένη χρονική περίοδο. Η λεηλασία του ανθρώπινου πνεύματος από την αγορά μπορεί να παραλληλιστεί με τη λεηλασία του πλανήτη από το κεφάλαιο. Η ιδιοκτητική κοινωνία, η κυριαρχία, η ιεραρχία και το κράτος, σ’ όλες τους τις μορφές είναι εντελώς ασυμβίβαστες με την επιβίωση της βιόσφαιρας. Η οικολογική δράση ή είναι επαναστατική δράση ή δεν είναι απολύτως τίποτα» (Murray Bookchin – «Η οικολογία και η επαναστατική σκέψη»).
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
