Οι στρατηγοί του Χίτλερ είχαν εφεύρει την τακτική του blitz krieg, του πολέμου-αστραπή, προκειμένου να αιφνιδιάζουν τον αντίπαλο και να τον κατακτούν χωρίς αυτός να μπορέσει να προβάλει αντίσταση. Στις μέρες μας, γνωρίσαμε τις επενδύσεις fast track, που σε ελεύθερη απόδοση θα λεγόταν «μπάτε σκύλοι αλέστε». Τώρα, πάμε και για fast track συμφωνία πάνω στη νέα δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο-2 που θα τη συνοδεύει. Εχουμε μεν «πόλεμο», όπως επαναλαμβάνει καθημερινά σχεδόν ο Βενιζέλος, όμως η συγκυβέρνηση δεν θέλει να χρησιμοποιήσει απεχθείς όρους που παραπέμπουν στους ναζί, γι’ αυτό και προτιμά τον όρο «επείγουσες διαδικασίες».
Οπως ανακοίνωσε ο Βενιζέλος, σε δυο-τρεις μέρες πρέπει όλα να έχουν τελειώσει. Το μεν PSI το διαπραγματεύεται εν κρυπτώ και παραβύστω η τρόικα (με «μπροστινούς» τους Παπαδήμο-Βενιζέλο) με τους εκπροσώπους των ομολογιούχων Νταλάρα και Λεμιέρ, οι δε βασικοί άξονες του Μνημόνιου-2 θα πρέπει μέχρι την Κυριακή να αποκρυσταλλωθούν. Υπουργοί και εκπρόσωποι των κομμάτων της συγκυβέρνησης μέχρι σήμερα Σάββατο θα πρέπει να έχουν συζητήσει τα πάντα: ασφαλιστικό, εργασιακό, δημοσιονομικό, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Η τρόικα, λένε, έδωσε ήδη ένα κείμενο με τους βασικούς όρους της.
Αυτή τη συμφωνία θα την πάρει μετά ο Βενιζέλος για να πάει στις 30 Γενάρη στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και να «δέσει» τη νέα δανειακή σύμβαση. Μα το «ελληνικό» δεν είναι στην ατζέντα της συνόδου, όπως μόλις την περασμένη Τετάρτη έλεγε ο Βενιζέλος. Τι σημασία έχει; Την Πέμπτη το ξανασκέφτηκαν και είδαν πως βολεύει καλύτερα αυτό το σκηνικό «κρισιμότητας» των περιστάσεων.
Βολεύει όχι μόνο τον Παπαδήμο και τον Βενιζέλο. Βολεύει και τον Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη, που καμώνονται τους σκληρούς υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων. Τι να κάνουμε –θα πουν στους οπαδούς τους– να τα τινάξουμε όλα στον αέρα και να οδηγήσουμε τη χώρα στη χρεοκοπία; Θ’ αφήσουν δε και πάλι υποσχέσεις –ιδιαίτερα ο Σαμαράς– ότι μετά τις εκλογές θα προσπαθήσουν να πείσουν τους τροϊκανούς για την αναπτυξιακή πνοή που πρέπει ν’ αποκτήσει η ελληνική οικονομία. Γι’ αυτό και θα ζητήσουν πλατιά εκλογική στήριξη, ώστε να έχουν τη δύναμη να επαναδιαπραγματευθούν. Να επαναδιαπραγματευθούν τι; Αυτό που θα έχουν προσυπογράψει ως εταίροι της συγκυβέρνησης!
Και από την άλλη πλευρά; Θα περισσέψουν και πάλι οι καταγγελίες. Θα ‘χουμε, βέβαια, και μια ακόμη 24ωρη απεργία. Για τις 9 του Φλεβάρη μιλούν ήδη οι δυνάμεις του Περισσού και του ΣΥΡΙΖΑ. Αναγκαστικά θα συμφωνήσουν και η ΠΑΣΚΕ με τη ΔΑΚΕ. Τι έχουν να χάσουν, άλλωστε; Μια χαρά εκτονωτικά λειτουργούν αυτές οι απεργίες. Ενα 24ωρο, μια συγκέντρωση, μια πορεία και τέρμα τα δίφραγκα. Μετά, θα ‘χουν όλο τον καιρό να εστιαστούν όλοι στις εκλογές και στις πολιτικάντικες καντρίλιες οι οποίες δεν μας αφήνουν να πλήξουμε καθόλου.
Πρόκειται για φαύλο κύκλο. Ετσι, όμως, λειτουργού-σε πάντοτε η αστική δημοκρατία. Απλά, η κρίση και η σφοδρότητα της επίθεσης έχει μπλέξει κάπως την κατάσταση και το πολιτικό σύστημα παθαίνει αρρυθμίες. Και πάλι, όμως, μια χαρά τα βγάζει πέρα, αν αναλογιστούμε ότι μέσα σε μια διετία έχει καταφέρει να ξηλώσει κατακτήσεις δεκαετιών και να βάλει τις βάσεις για μια νέα, πιο σφοδρή επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, που θα ολοκληρώσει και θα «τσιμεντάρει» την κινεζοποίηση».
Π.Γ.
