Επειδή ξέρουμε καλά τι καθάρματα κατοικοεδρεύουν στα ψηλά κλιμάκια των αστικών Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, επειδή ξέρουμε την πλήρη απουσία οποιασδήποτε ενσυναίσθησης που χαρακτηρίζει αυτά τα καθάρματα, επειδή ξέρουμε πολύ καλά τον τρόπο που σκέπτονται και σχεδιάζουν τη βρόμικη δουλειά τους, είμαστε σίγουροι πως μετά το πρώτο σοκ (αυθόρμητη ανθρώπινη αντίδραση, μόλις γίνεται γνωστό ότι εφτά νέοι άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα), λειτούργησαν τα αντανακλασικά προστασίας του συστήματος, που σ’ αυτούς είναι εξαιρετικά οξυμένα.
Σε χρόνο ρεκόρ αποφάσισαν ότι το αυτοκινητιστικό δυστύχημα σ’ έναν επαρχιακό δρόμο της Ρουμανίας, με εφτά νεκρούς και τρεις τραυματίες, μπορεί να εξισωθεί με την έκρηξη και πυρκαγιά στο εργοστάσιο της βιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, με πέντε νεκρές εργάτριες και εφτά τραυματίες. Στόχος; Να καλλιεργηθεί αίσθημα κοινού θρήνου και να κατασιγαστεί η οργή για το καπιταλιστικό έγκλημα στα Τρίκαλα.
Να είστε σίγουροι ότι αυτά τα παχύδερμα δε δίνουν δεκάρα ούτε για τις πέντε ζωές των εργατριών ούτε για τις εφτά ζωές των οπαδών του ΠΑΟΚ. Πόσες φορές δεν τους έχουμε ακούσει να μιλούν για τις «εξωφρενικές απαιτήσεις των συνδικαλιστών» (που δεν υπάρχουν κιόλας!), που «διώχνουν τις επιχειρήσεις από την Ελλάδα»; Πόσες φορές δεν τους έχουμε ακούσει να αποκαλούν «λαϊκισμό» κάθε αναφορά σε καπιταλιστικά εγκλήματα; Οσο για τους οπαδούς των ομάδων, «χούλιγκαν» τους ανεβάζουν, «αλήτες» τους κατεβάζουν. Σιγά μην τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος.
Κήρυξαν, όμως, «εθνικό πένθος». Αυτή ήταν η γραμμή: να παίζουν ταυτόχρονα τα δύο περιστατικά και να γίνεται λόγος για «δύο μαύρες μέρες για το έθνος». Κατέκλυσαν τη μιντιακή πιάτσα με «τόνους» συναισθήματος (υποκριτικού από τη μεριά τους, αλλά με τη βεβαιότητα ότι θα πιάσει στον κόσμο), ώστε να μην υπάρχει χώρος για τη λογική.
Οι έμπειροι διευθύνοντες τα αστικά μίντια έβαλαν τη γραμμή, πιάνοντας από το πέτο τους κυβερνώντες που είχαν μείνει αποσβολωμένοι μετά το έγκλημα στα Τρίκαλα. «Αυτή είναι η ευκαιρία σας», τους φώναξαν, «εκμεταλλευτείτε την». Οι κυβερνώντες ανταποκρίθηκαν. Ο πρόεδρος της Βουλής, για παράδειγμα, ανακοίνωσε ότι αύριο (Πέμπτη) η Βουλή θα κρατήσει ενός λεπτού σιγή για να τιμήσει τις νεκρές και τους νεκρούς στα Τρίκαλα και την Τιμισοάρα!
Τόσα πολύνεκρα τροχαία γίνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Δεν αναφερόμαστε στα τροχαία με εκδρομικά πούλμαν αλλά σ’ εκείνα που εμπλέκονται ιδιωτικά αυτοκίνητα. Εχουν ξεκληριστεί ολόκληρες οικογένειες σε τέτοια τροχαία. Εχουν χάσει τις ζωές τους νέοι και ηλικιωμένοι, έγκυοι γυναίκες, παιδιά, ακόμα και βρέφη. Θυμάστε να έγιναν ποτέ μνημόσυνα με ενός λεπτού σιγή στη Βουλή;
Αντίθετα, θυμόμαστε πολύ καλά ότι αυτοί που σήμερα κηρύσσουν υποκριτικά «εθνικό πένθος», μετά από κάθε πολύνεκρο τροχαίο άδρατταν την ευκαιρία για να μιλήσουν για την «ευθύνη των οδηγών», την «υπερβολική ταχύτητα», την «οδήγηση υπό κούραση ή υπό την επήρρεια αλκοόλ», την «παραβίαση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς». Το έκαναν αυτό με ιδιαίτερη ζέση την περίοδο που ο μοναδικός αυτοκινητόδρομος της Ελλάδας, ο περιβόητος; ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Εύζωνοι) ήταν σαν το δρόμο της Τιμισοάρα, χωρίς διαχωριστική νησίδα, και οι μετωπικές ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Τώρα, έχουν εστιάσει στους επαρχιακούς δρόμους και στους δρόμους μέσα στις πόλεις, όπου επίσης γίνονται θανατηφόρα τροχαία, αρκετές φορές και πολύνεκρα. Και βέβαια, μιλούν πάντοτε για την ατομική ευθύνη των οδηγών. Εστησαν ολόκληρη καμπάνια για τον νέο ΚΟΚ πάνω στην ατομική ευθύνη. Οχι πως δεν υπάρχει ατομική ευθύνη (σχεδόν όλοι και όλες οδηγούμε και ξέρουμε), όμως ο ΚΟΚ τους είναι ένας μηχανισμός είσπραξης χαρατσιών και όχι ένα εργαλείο καλλιέργειας μιας πολιτισμένης οδηγικής κουλτούρας.
Για το δυστύχημα στην Τιμισοάρα, όμως, τα ξέχασαν όλ’ αυτά. Αν δεν είχαν την ανάγκη να το βάλουν στον ίδιο παρονομαστή με το έγκλημα στα Τρίκαλα, θα εξέφραζαν τη θλίψη τους για το θάνατο των εφτά νέων ανθρώπων, ενώ παράλληλα θα μιλούσαν για την απρόσεκτη οδηγική συμπεριφορά που οδήγησε στο θάνατό τους. Γιατί υπάρχει το βίντεο της θανατηφόρας σύγκρουσης, στο οποίο βλέπουμε ένα δρόμο καρμανιόλα, με πυκνή κίνηση φορτηγών και ΙΧ και στις δυο κατευθύνσεις, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση και χωρίς ούτε μια μικρή ΛΕΑ. Βλέπουμε το βανάκι των παιδιών να έχει προσπεράσει ένα φορτηγό, στη συνέχεια να κόβει ελάχιστα δεξιά και μετά να κόβει πάλι αριστερά και να καρφώνεται σχεδόν μετωπικά πάνω σε φορτηγό που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, ο οδηγός του οποίου δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
Το συμπέρασμα που βγάζει όποιος έχει οδηγική εμπειρία είναι πως ο οδηγός του βαν έκανε συνεχείς προσπεράσεις σ’ αυτόν το δρόμο καρμανιόλα. Μετά την πρώτη προσπέραση και αφού απλά ίσιαξε λίγο το τιμόνι, κινείται για να βγει στο αντίθετο ρεύμα για να ξεκινήσει την επόμενη προσπέραση και δεν έχει δει το κόκκινο φορτηγό που έρχεται αντίθετα. Μα είναι δυνατόν να μην το έχει δει, όταν ο δρόμος είναι ευθεία και τίποτα δεν του κόβει την ορατότητα; Ολα είναι δυνατά υπό προϋποθέσεις. Πόσες φορές δεν μας έχει τύχει να οδηγούμε και τα μάτια μας να κλείνουν, είτε από κούραση μετά από οδήγηση ωρών είτε επειδή φάγαμε πριν από λίγο; Και πόσο επικίνδυνο είναι να οδηγείς σε δρόμο καρμανιόλα, με μεγάλη κίνηση, και μέσα στο αυτοκίνητο να γίνεται χαβαλές; Δεν ξέρουμε τι γινόταν μέσα στο αυτοκίνητο των δέκα παιδιών, απλά απαντάμε στο «μα είναι δυνατόν;».
Ακούγεται σήμερα, ότι ένας από τους τραυματίες είπε σε έλληνα γιατρό στην Τιμισοάρα πως μπλόκαρε το τιμόνι. Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για πληροφορία ή για ράδιο αρβύλα, ξέρουμε όμως ότι τα συστήματα αυτοδιεύθυνσης που έχουν τα καινούργια αυτοκίνητα μπλοκάρουν το τιμόνι όταν υπάρχει διπλή γραμμή και το όχημα την παραβιάζει. Στο σημείο του δυστυχήματος η γραμμή είναι μονή διακεκομμένη. Δεν υπάρχει περίπτωση να έπαθε εμπλοκή το σύστημα αυτοδιεύθυνσης; Θεωρητικά ναι. Δεν ξέρουμε, όμως, τι ακριβώς συνέβη και δεν είμαστε εμείς που θα παραστήσουμε τους πραγματογνώμονες από μακριά.
Είναι ασφαλώς λυπηρό να σκοτώνονται εφτά νέοι άνθρωποι σε τροχαίο. Το ότι ήταν οπαδοί του ΠΑΟΚ δεν τους κάνει ξεχωριστούς σε σχέση με άλλα θύματα τροχαίων δυστυχημάτων. Κι εμάς δεν μας αρέσει να «πουλάμε» ευαισθησία, επειδή τα παιδιά που σκοτώθηκαν ανήκουν σε ένα σχετικά μεγάλο κοινωνικό υποσύνολο.
Ομως, είναι άλλο πράγμα ένα τροχαίο, σε ένα δρόμο καρμανιόλα, που μάλιστα δεν προκλήθηκε από άλλο αυτοκίνητο αλλά από το αυτοκίνητο των θυμάτων, και άλλο να πηγαίνεις για ένα μεροκάματο πείνας, για να ζήσεις την οικογένειά σου, και να επιστρέφεις καρβουνιασμένη, επειδή η καπιταλιστική εργοδοσία δε δίνει δεκάρα για την ασφάλειά σου (που θεωρείται στοιχείο κόστους), αλλά ενδιαφέρεται μόνο για τα κέρδη της.
Οχι, δεν εξισώνονται τα δύο περιστατικά. Δεν μπορούν να τοποθετηθούν στον ίδιο παρονομαστή, επειδή και στα δύο υπάρχουν θάνατοι. Το ένα είναι τροχαίο δυστύχημα, το άλλο είναι καπιταλιστικό έγκλημα. Αυτοί που τα εξισώνουν, θρηνώντας υποκριτικά, είναι επαγγελματίες προπαγανδιστές του συστήματος, που μοναδικό τους μέλημα είναι να διαχύσουν μέσα σε ένα γενικό θρήνο την αναγκαία οργή για το καπιταλιστικό έγκλημα.
Να μην τους το επιτρέψουμε.
Π.Γ.,
