Για πολλοστή φορά ακούστηκε από αρμόδια χείλη μια φράση που έχει γίνει πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια: «Το ασφαλιστικό μας σύστημα προσθέτει βάρη και παρέχει χαμηλές συντάξεις στους περισσότερους και φτωχότερους και μοιράζει προνόμια στους λίγους και ευπορότερους». Αυτή τη φορά ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Σ. Τσιτουρίδης που επανέλαβε τον κοινό τόπο όλων των αστών πολιτικών (συνέντευξη στο «Βήμα της Κυριακής»).
Από την εποχή που ο Α. Παπανδρέου πρωτοεκστόμισε τον όρο «ρετιρέ», οι εργαζόμενοι στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα δείχνονται με το δάχτυλο σαν ένα είδος κατάρας που φταίει για όσα τραβούν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Καθηλώνονται τα μεροκάματα στον ιδιωτικό τομέα; Φταίνε τα «ρετιρέ» που παίρνουν «παχυλούς μισθούς». Είναι στην πείνα το 80% των συνταξιούχων του ΙΚΑ; Φταίνε τα «ρετιρέ» που παίρνουν «παχυλές συντάξεις». Λες και είναι οι εργαζόμενοι σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ που καταλήστεψαν τα αποθεματικά του ΙΚΑ, λες και είναι αυτοί που εισφοροδιαφεύγουν και εισφοροκλέβουν, λες και είναι αυτοί που κάνουν κρατική κοινωνική πολιτική σε βάρος του ΙΚΑ.
Αν προσπαθήσουμε να συμπυκνώσουμε το ασφαλιστικό σύστημα που επικρατούσε σε Δημόσιο-ΔΕΚΟ σε λίγες λέξεις, θα λέγαμε: εξασφάλιση σύνταξης (κύριας και επικουρικής) στο ύψος του καταληκτικού μισθού πριν την έξοδο στη σύνταξη. Λέμε «επικρατούσε», γιατί μετά τις ανατροπές της κυβέρνησης Μητσοτάκη αυτό έχει αλλάξει, σε βάρος των εργαζόμενων που βγαίνουν έκτοτε στη σύνταξη αλλά και των ήδη τότε συνταξιούχων.
Πρόκειται για το ιδεατό συνταξιοδοτικό σύστημα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Να βγαίνεις στη σύνταξη και να μην ανατρέπονται βίαια οι όροι της ζωής σου. Να μπορείς να εξασφαλίζεις το ίδιο επίπεδο διαβίωσης. Ποιος εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα δεν θα το ήθελε αυτό;
Και όμως, καταβάλλεται προσπάθεια να πειστούν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα πως εχθρός τους είναι οι συνάδελφοί τους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Να πειστούν πως πρέπει να κινηθούν και οι ίδιοι με σκοπό όχι να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο συνταξιοδοτικών παροχών, αλλά να γκρεμίσουν τους συναδέλφους τους από το ψηλότερο βάθρο στο οποίο βρίσκονται. Να συνδράμουν την επιχείρηση «εξίσωση προς τα κάτω», λες και οι διάφοροι συνταξιοδοτικοί κλάδοι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και ό,τι αφαιρεθεί από Δημόσιο-ΔΕΚΟ θα περάσει στους ασφαλισμένους του ΙΚΑ.
Οταν, όμως, γκρεμίζεις το ταβάνι, δε μένει άθικτο το πάτωμα. Τα μπάζα θα πέσουν πάνω του και θα του αλλάξουν τον αδόξαστο. Θα γεμίσει τρύπες. Και καθώς το ασφαλιστικό σύστημα θα καταντήσει σαν την καλύβα του καραγκιόζη, οι πασάδες θα παρακολουθούν ικανοποιημένοι από το σαράι τους υπηκόους να καταξεσκίζονται μεταξύ τους, αντί να γίνουν μια γροθιά και να εκπορθήσουν το σαράι.
Είναι εκπληκτικό, αλλά είναι πραγματικό. Οταν γίνεται συζήτηση για το ασφαλιστικό σύστημα, η κεφαλαιοκρατία και τα υπερκέρδη της μένουν απέξω. Το κράτος, οι διαχειριστές του, η ρεμούλα και η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μένουν απέξω. Αυτοί θα έπρεπε να είναι ο στόχος των εργαζόμενων. Με ορόσημο (σε πρώτη φάση) τα ισχύοντα σε Δημόσιο-ΔΕΚΟ.
Π.Γ.
