Ο αρθρογράφος της Χααρέτζ Ρουβίκ Ρόζενταλ υποστηρίζει ότι ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα έχει βαθύνει το μίσος, έχει κανονικοποιήσει τον εξτρεμισμό και έχει προκαλέσει βαθιά ζημιά στην ισραηλινή κοινωνία.
Βασικά συμπεράσματα
- Ο Ρόζενταλ υποστηρίζει ότι η σημαντικότερη νίκη του Σινουάρ έγκειται στον μετασχηματισμό της ισραηλινής κοινωνίας, με ζημιά που, όπως προβλέπει, θα διαρκέσει γενιές.
- Περιγράφει μια κοινωνία που προσδιορίζεται όλο και περισσότερο από το μίσος, στην οποία οι υποστηρικτές του αναγκαστικού εκτοπισμού και οι εξτρεμιστές που προηγουμένως βρίσκονταν στο περιθώριο έχουν ενταχθεί στο κυρίαρχο ρεύμα.
- Ο αρθρογράφος προειδοποιεί ότι η διεθνής απομόνωση, το αυξανόμενο χρέος και η στρατιωτικοποίηση απειλούν το μέλλον του Ισραήλ, τις δημόσιες υπηρεσίες και τις περιφερειακές του σχέσεις.
Ο αρθρογράφος της Χααρέτζ Ρουβίκ Ρόζενταλ υποστήριξε σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτώβρη ότι οι ισχυρισμοί περί ισραηλινής νίκης επί της Χαμάς παραβλέπουν έναν βαθύτερο μετασχηματισμό: την εξάπλωση του μίσους, του εξτρεμισμού και της βίας σε ολόκληρη την ισραηλινή κοινωνία.
Γράφοντας με τον τίτλο «Αυτή δεν είναι απλά ολοκληρωτική νίκη. Ο Γιάχια Σινουάρ νίκησε την ισραηλινή κοινωνία», ο Ρόζενταλ υποστήριξε ότι οι συνέπειες εκτείνονται πολύ πέρα από το στρατιωτικό πεδίο της μάχης.
Ξεκίνησε με μια δημοσκόπηση του Καναλιού 13, στην οποία, σύμφωνα με την περιγραφή του, το 37% των ερωτηθέντων πίστευε ότι το Ισραήλ είχε νικήσει τη Χαμάς. Αντιπαρέβαλε τις έντονες τηλεοπτικές συζητήσεις σχετικά με την ασφάλεια, την πολιτική, τις τακτικές και τη στρατηγική με τη σχετική απουσία συζήτησης για το τι έχει γίνει η ισραηλινή κοινωνία μετά την 7η Οκτώβρη του 2023.
«Ο Γιάχια Σινουάρ νίκησε, νίκησε την ισραηλινή κοινωνία, και όχι για έναν χρόνο ή για τα επόμενα τρία χρόνια, αλλά για γενιές», έγραψε ο Ρόζενταλ.
Κατά την εκτίμησή του, οι εντάσεις που ήταν ήδη βαθιά ριζωμένες σε μια κοινωνία διχασμένη τόσο στο εσωτερικό της όσο και απέναντι στον ευρύτερο κόσμο έχουν ενταθεί.
«Εξαιτίας του, η ισραηλινή κοινωνία μετατράπηκε σε τέρας», έγραψε.
Ο Ρόζενταλ περιέγραψε μια μετάβαση από μια κοινωνία που περιλάμβανε βαθιά εχθρότητα προς τους ξένους σε μια κοινωνία που προσδιορίζεται όλο και περισσότερο από το ίδιο το μίσος. «Μετατραπήκαμε ξαφνικά από μια κοινωνία που έκρυβε μέσα της τους σπόρους ενός βαθύτατου μίσους απέναντι σε όποιον δεν ανήκει σε εμάς, σε μια κοινωνία που καθορίζεται από το μίσος, ένα μίσος που κλιμακώνεται κατά κύματα».
Αυτό το μίσος, υποστήριξε, στρέφεται εναντίον των Αράβων επειδή είναι Αραβες, εναντίον των χωρών που γυρίζουν την πλάτη τους στο Ισραήλ και εναντίον οποιουδήποτε σκέφτεται διαφορετικά. Υποστήριξε ότι τα συμφιλιωτικά δημόσια μηνύματα δεν μπορούν να ανατρέψουν μια διαδικασία που τροφοδοτείται από τη δικαστική αναμόρφωση της κυβέρνησης και εντάθηκε μετά την 7η Οκτώβρη.
Ο εξτρεμισμός γίνεται το κυρίαρχο ρεύμα
Ο Ρόζενταλ υποστήριξε ότι πρόσωπα και θέσεις που κάποτε περιορίζονταν στο πολιτικό περιθώριο έχουν γίνει αποδεκτά χαρακτηριστικά της δημόσιας ζωής του Ισραήλ.
Επικαλέστηκε έναν ανώνυμο ραβίνο, ο οποίος ζητούσε με ενθουσιασμό να μη μείνει κανένα σπίτι στη Γάζα άθικτο. Αντί να οδηγηθεί ξανά στην αφάνεια, έγραψε ο Ρόζενταλ, ο ραβίνος έγινε πρόσωπο αναφοράς που εξυμνούν οι πολιτικοί προπαγανδιστές.
Αναφέρθηκε επίσης στον Μοσέ Φέγκλιν και τον Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ως παραδείγματα κανονικοποίησης της εξτρεμιστικής πολιτικής, ενώ περιέγραψε τον Οφερ Βίντερ ως μια εμπρηστική προσωπικότητα που έχει αναδειχτεί σε δημοφιλή ηγέτη.
Η κριτική του επεκτάθηκε και στους υποστηρικτές του βίαιου εκτοπισμού των Παλαιστινίων. «Οι υποστηρικτές της μεταφοράς πληθυσμών δεν αρκούνται πλέον σε μία ή δύο έδρες, όπως στην περίπτωση του Ρεχαβάμ Ζεέβι», έγραψε ο Ρόζενταλ. «Αυτοί είναι το κέντρο».
Περιέγραψε μια μικρή ομάδα νέων, που προηγουμένως βρίσκονταν στο περιθώριο, ως τη νέα αιχμή του δόρατος της κατοχής και της εκδίωξης, η οποία δρα εν μέσω αδύναμων, σε μεγάλο βαθμό προσχηματικών καταδικών, καθώς και ενός στρατού και μιας αστυνομίας που απέχουν από την επέμβαση.
Απευθυνόμενος απευθείας στον Σινουάρ, ο Ρόζενταλ έγραψε: «Μας έχεις μετατρέψει σε ανόητους, σκληρούς και εκδικητικούς ανθρώπους δημόσια, ως τρόπο ζωής».
Φυσικά, το άρθρο άσκησε επίσης δριμεία κριτική στον ίδιο τον Σινουάρ. Ο Ρόζενταλ, ως συνεπής σιωνιστής, χαρακτήρισε το σχέδιο του Σινουάρ αλαζονικό και δολοφονικό, τον κατηγόρησε για την καταστροφή της Γάζας και το θάνατο δεκάδων χιλιάδων Παλαιστίνιων και υποστήριξε ότι η τακτική ευστροφία δεν πρέπει να συγχέεται με τη σοφία.
Ο κεντρικός ισχυρισμός του ήταν ότι, παρά την αποτυχία – όπως ο ίδιος ο αρθρογράφος θεωρεί – του σχεδίου του Σινουάρ, ο ηγέτης της Χαμάς έχει προκαλέσει διαρκή ζημιά στα κοινωνικά θεμέλια και την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ.
Ο Ρόζενταλ υποστήριξε ότι η αιχμαλωσία εκατοντάδων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, έχει διαλύσει την ισραηλινή κοινωνία, ενώ οι ενέργειες του Ισραήλ έχουν εντείνει τη διεθνή του απομόνωση.
Απέδωσε επίσης στις συνέπειες του πολέμου την αύξηση της ταύτισης των νέων στις δυτικές χώρες με την Παλαιστίνη, καθώς και τη μείωση της υποστήριξης προς το Ισραήλ ακόμη και στις ΗΠΑ.
«Ο Σινουάρ κατάφερε να πλήξει τις υποδομές της εθνικής μας ασφάλειας, στο ευάλωτο σημείο μας, εκεί όπου τα πυροβόλα και τα αεροσκάφη δεν έχουν καμία σημασία. Διέλυσε το κράτος με εκατοντάδες ομήρους που κράτησε στις σήραγγες, ζωντανούς και νεκρούς».
«Ο Σινουάρ μάς οδήγησε σε πράξεις που μας έκαναν να μοιάζουμε, στα μάτια του κόσμου, με σκυλί που πάσχει από ψώρα, ενώ μετέτρεψε εκατομμύρια κακομαθημένα παιδιά του δυτικού κόσμου σε Παλαιστίνιους που προσκολλώνται στην ταυτότητά τους και φορούν κουφία».
«Σούπερ-Σπάρτη»
Ο Ρόζενταλ συνέδεσε αυτές τις κοινωνικές αλλαγές με το οικονομικό και θεσμικό κόστος της προσπάθειας του Ισραήλ να νικήσει τον Σινουάρ.
Υποστήριξε ότι ο πόλεμος έχει επιβαρύνει τις μελλοντικές γενιές με εθνικό χρέος που μετριέται σε τρισεκατομμύρια σέκελ και έχει ωθήσει το Ισραήλ προς ένα μέλλον ολοένα και περισσότερο στρατιωτικοποιημένο. «Ενώ προσπαθούσαμε να νικήσουμε τον Σινουάρ, βρεθήκαμε με χρέη ύψους τρισεκατομμυρίων σέκελ, τα οποία θα επιβαρύνουν τις επόμενες γενιές».
Επικαλούμενος την αναφορά του Μπενιαμίν Νετανιάχου στην «Σούπερ-Σπάρτη», ο Ρόζενταλ περιέγραψε την προοπτική ενός κράτους οργανωμένου γύρω από τη στρατιωτική ισχύ, σε βάρος της πολιτικής ζωής. «Σούπερ-Σπάρτη. Ενα στρατιωτικό κράτος», έγραψε.
Σε αυτό το μέλλον, προειδοποίησε, η εκπαίδευση και η υγειονομική περίθαλψη θα υποβαθμιστούν, ενώ η μαζική αναχώρηση ειδικευμένων ανθρώπων θα αποδυναμώσει περαιτέρω τη χώρα.
Ο Ρόζενταλ έθεσε επίσης το ενδεχόμενο κατάρρευσης των ειρηνευτικών συμφωνιών του Ισραήλ με την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Υπέδειξε ότι ο στόχος του Σινουάρ να υπονομεύσει τις Συμφωνίες του Αβραάμ φαίνεται να έχει προχωρήσει, παρουσιάζοντας αυτό το γεγονός ως μέρος της ευρύτερης εκτίμησής του για τις πολιτικές συνέπειες του πολέμου.
«Ο Σινουάρ ήθελε να εξαλείψει τις Συμφωνίες του Αβραάμ, θέτοντας αυτόν τον στόχο μεταξύ των πολεμικών του επιδιώξεων, και φαίνεται ότι πράγματι το πέτυχε».
Το άρθρο ολοκληρώθηκε με μια πικρή προειδοποίηση: ότι η ισραηλινή κοινωνία υιοθετεί ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηριστικά που ο Ρόζενταλ αποδίδει στον εχθρό της.
«Σταδιακά γινόμαστε σαν εσένα», έγραψε απευθυνόμενος στον Σινουάρ. «Γεμάτοι μίσος, βίαιοι, απελπισμένοι, και ούτε αυτή τη φορά θα μάθουμε τίποτα».
(The Palestine Chronicle, Haaretz, Israeli Media)
O Δρ. Ρουβίκ (Ρεουβέν) Ρόζενταλ δεν είναι κάνας «τυχαίος». Διακεκριμένος γλωσσολόγος και συγγραφέας περισσότερων από 30 βιβλίων, είναι ειδικός στα Σύγχρονα Εβραϊκά και ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας “The Language Arena”. Το έργο του περιλαμβάνει λεξικά, παιδικά βιβλία, μελέτες και δοκίμια, ενώ έχει βραβευτεί με το βραβείο Σοκόλοφ (σιωνιστικό βραβείο για τη δημοσιογραφία).
Είναι προφανώς ένας «έξυπνος σιωνιστής». Απ’ αυτούς που διαβάζουν σωστά την Ιστορία και έχουν αντιληφτεί ότι μετά από οχτώ δεκαετίες σιωναζιστικής βίας οι Παλαιστίνιοι δεν εξαλείφτηκαν ούτε υποτάχτηκαν και επομένως πρέπει να βρεθεί μια τακτική α’λα Οσλο, μπας και «ησυχάσουν». Γι’ αυτό μισεί βαθιά τον Γιάχια Σινουάρ, χωρίς να έχει κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί ότι αυτός νίκησε τακτικά και στρατηγικά και πως ο χρόνος λειτουργεί υπέρ των Παλαιστίνιων.
Ο Ρουβίκ Ρόζενταλ μάς επιτρέπει να εμβαθύνουμε στην ουσία του λεγόμενου «αριστερού σιωνισμού», που από άποψη στρατηγικής δεν διαφέρει σε τίποτα από το σιωναζισμό. «Σταδιακά γινόμαστε σαν εσένα. Γεμάτοι μίσος, βίαιοι, απελπισμένοι, και ούτε αυτή τη φορά θα μάθουμε τίποτα», γράφει στην κατακλείδα του άρθρου του, απευθυνόμενος – όχι τυχαία – σε πρώτο πρόσωπο στον ηρωικώς πεσόντα Γιάχια αλ-Σινουάρ. Οχι τυχαία, γιατί ο Ρόζενταλ ξέρει πολύ καλά ότι ο Σινουάρ δεν είναι ένα πρόσωπο, ένας πολιτικός ηγέτης, αλλά είναι το σύμβολο ολόκληρης της Παλαιστινιακής Αντίστασης και – ακόμα πιο σημαντικό – το σύμβολο του λίκνου αυτής της Αντίστασης, του αδούλωτου παλαιστινιακού λαού.
Ο βρομερός αυτός σιωνιστής ζωγραφίζει έναν Σινουάρ σαν τα μούτρα του, αναποδογυρίζοντας με γκεμπελίστικη μαεστρία την ιστορική πραγματικότητα. Ο Σινουάρ είναι «γεμάτος μίσος, βίαιος και απελπισμένος», ενώ η σιωνιστική κοινωνία ήταν το αντίθετο και μόνο μετά την 7η Οκτώβρη άρχισε σταδιακά να γίνεται σαν τον Σινουάρ. Η σιωνιστική κοινωνία και το σιωνιστικό κράτος ήταν γεμάτα αγάπη, ειρήνη και αισιοδοξία και εξαιτίας του Σινουάρ μετατρέπονται στο αντίθετό τους, αυτό ισχυρίζεται ο Ρόζενταλ!
Εχεις αρπάξει με την ωμή βία τη γη ενός λαού, τον έχεις εκτοπίσει σε κάθε γωνιά της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής, αλλά και μέσα στην ιστορική Παλαιστίνη, αναγκάζοντάς τον να ζει σε προσφυγικούς καταυλισμούς στη Δυτική Οχθη, τη Λωρίδα της Γάζας, τον Λίβανο, τη Συρία, εξακολουθείς να εποικίζεις συνεχώς τη λίγη παλαιστινιακή γη που απέμεινε στους Παλαιστίνιους, αποπατείς πάνω στους ιερούς του τόπους, δολοφονείς, βασανίζεις, φυλακίζεις, καταδικάζεις σε πείνα και στερήσεις τη Γάζα κλπ. κλπ,, κι όλα αυτά ασταμάτητα επί οχτώ δεκαετίες, αλλά παρά ταύτα είσαι φορέας… της αγάπης, της ειρήνης και της αισιοδοξίας! Και… αρχίζεις να μετατρέπεσαι στο αντίθετο, εξαιτίας του Σινουάρ!
Ο Σινουάρ ή καλύτερα οι Σινουάρ, οι παλαιστίνιοι αντιστασιακοί, δεν είναι γεμάτοι μίσος, είναι γεμάτοι αγάπη για την πατρίδα τους, το λαό τους, τη λευτεριά και την ανεξαρτησία. Δεν είναι απελπισμένοι αλλά επίμονα αισιόδοξοι. Ο απελπισμένος παραιτείται και υποτάσσεται, ο αισιόδοξος συνεχίζει να παλεύει. Οι παλαιστίνιοι αντιστασιακοί δεν είναι φύσει βίαιοι. Ασκούν απελευθερωτική βία, στο μέτρο που αντιστοιχεί στην επίτευξη του δίκαιου σκοπού τους, της αποτίναξης του κατοχικού ζυγού και της απελευθέρωσης της πατρίδας τους.
Δεν υπάρχει τίποτα το πρωτότυπο στις απόψεις και τη συμπεριφορά των παλαιστίνιων αντιστασιακών. Από τις ζούγκλες του Βιετνάμ και της Καμπότζης μέχρι την έρημο της Δυτικής Σαχάρας, από την υπό ναζιστική κατοχή Ευρώπη μέχρι τις πόλεις και την ύπαιθρο της Αλγερίας, από τα βουνά του Αφγανιστάν μέχρι την ακτογραμμή της Υεμένης, από τη Σιέρα Μαέστρα της Κούβας μέχρι τη Φαλούτζα του Ιράκ κτλ. κτλ., η Ιστορία έχει καταγράψει τις ίδιες πεποιθήσεις και την ίδια αντιστασιακή συμπεριφορά, παρά τις ιδιομορφίες κάθε επαναστατικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, το διαφορετικό χρόνο και τόπο.
Ο «αριστερός» σιωνιστής αγαπάει τους Παλαιστίνιους μόνο όταν συμπεριφέρονται ως δούλοι. Οταν σηκώνουν το κεφάλι και διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν και τους τα στέρησαν με τη βία, μισεί τους Παλαιστίνιους. Το μίσος του κατά αυτής της σπουδαίας προσωπικότητας της παλαιστινιακής ιστορίας, του Γιάχια αλ-Σινουάρ, είναι μίσος κατά του αντιστεκόμενου παλαιστινιακού λαού.
