Αυτή τη φορά, τα γκάλοπ των αμερικάνικων εταιριών έπεσαν μέσα. Και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων, πέρασαν καθαρά στα χέρια των Δημοκρατικών. Κι αν η αλλαγή πλειοψηφίας στη Βουλή θεωρούνταν «ευκολάκι», η αλλαγή της πλειοψηφίας στη Γερουσία (για την οποία το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό ευρείας περιφέρειας) αποδείχτηκε εξίσου εύκολη, κι ας θεωρούνταν αμφίρροπη από τους γκαλοπατζήδες.
Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν 7 έδρες στη Γερουσία και έπεσαν στις 42. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν 5 έδρες και με 2 που πήραν «ανεξάρτητοι» έφτασαν τις 53. Απομένουν 5 έδρες. Ακόμα κι αν οι Ρεπουμπλικανοί τις κερδίσουν όλες, την πλειοψηφία την έχουν ήδη χάσει. Οι Δημοκρατικοί έχουν πλειοψηφία 51/100, ακόμα και χωρίς τους «ανεξάρτητους».
Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί έφτασαν ήδη στην πλειοψηφία, έχοντας αποσπάσει περισσότερες από 20 έδρες από τους Ρεπουμπλικανούς. Εχουν ήδη 220 έδρες (για την πλειοψηφία απαιτούνται 218), με καταμετρημένες τις 347 από τις 435 εκλογικές περιφέρειες. Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικανοί έχουν ήδη χάσει 25 έδρες και μέχρι στιγμής έχουν περιοριστεί στις 127. Μιλάμε για εκλογικό Βατερλό.
Πέρα από τους απόλυτους αριθμούς, σημασία έχουν και τα ποιοτικά στοιχεία. Ταμπούρια των Ρεπουμπλικανών, όπου εξέλεγαν τους γερουσιαστές εδώ και δεκαετίες, πέρασαν για πρώτη φορά στους Δημοκρατικούς: Τέξας, Κάνσας και Νότια Καρολίνα. Στη δε Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί απέσπασαν έδρες από τους Ρεπουμπλικανούς σε προπύργιά τους όπως η Βόρεια Καρολίνα, η Ιντιάνα και το Οχάιο, ενώ αναμένεται να αλλάξει ο χάρτης ακόμα και στη Φλόριντα.
Για παράδειγμα, στην Ιντιάνα, όπου ο Τραμπ είχε κερδίσει το 2024 με διαφορά 17 ποσοστιαίων μονάδων, ο Δημοκρατικός Τζέι Ντι Φορντ απέσπασε μια έδρα για τη Βουλή, νικώντας την υποστηριζόμενη από τον Τραμπ Ρεπουμπλικανή εν ενεργεία βουλευτή Βικτόρια Σπαρτζ.
Στο φουλ ρεπουμπλικανικό Κάνσας, ο Ανταμ Χάμιλτον εξελέγη γερουσιαστής, δίνοντας τη νίκη στους Δημοκρατικούς για πρώτη φορά μετά από 94 χρόνια!
Στην επίσης φουλ ρεπουμπλικανική Νότια Καρολίνα, η Ανι Αντριους νίκησε τη Ρεπουμπλικανή γερουσιαστή Νταρλίν Γκράχαμ, δίνοντας τη νίκη στους Δημοκρατικούς για πρώτη φορά μετά από περισσότερο από δύο δεκαετίες!
Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί διατήρησαν έδρες που εμφανίζονταν ως αμφίρροπες και στις οποίες οι Ρεπουμπλικανοί είχαν ρίξει μεγάλο βάρος. Ενδεικτικά, ο Τζον Οσοφ επανεξελέγη γερουσιαστής στη Τζόρτζια, επικρατώντας του Μάικ Κόλινς, και ο Κρις Πάπας διατήρησε τη γερουσιαστική έδρα του Νιου Χάμσαϊρ για τους Δημοκρατικούς (ως τώρα την είχε η Δημοκρατική Τζιν Σαχίν), νικώντας τον Τζον Σουνούνου. Ετσι, ο Κρις Πάπας γίνεται «ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος άντρας που εκλέγεται στη Γερουσία των ΗΠΑ», όπως σημειώνει το CNN. Η «αντρίλα» που πούλησαν ο Τραμπ και ο Σουνούνου ηττήθηκαν κατά κράτος.
Το Βατερλό του πορτοκαλομαλλιά φασίστα σηματοδοτήθηκε ιδιαίτερα στις εκλογές για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν και το Τέξας.
- Στο Μίσιγκαν, ο αιγυπτιακής καταγωγής Δημοκρατικός Αμπντούλ ελ-Σαγιέντ κέρδισε τον Ρεπουμπλικανό Μάικ Ρότζερς για τη θέση του γερουσιαστή. Ο ίδιος ο Τραμπ ανέλαβε τη μάχη ενάντια στον Ελ-Σαγιέντ. Και τι δεν έχει γράψει και τι δεν έχει πει. Μέχρι και «τρομοκράτη της Χαμάς» τον αποκάλεσε, ανακοινώνοντας ότι θα απαιτήσει να τοποθετηθεί μηχάνημα ανίχνευσης όπλων και εκρηκτικών για τους γερουσιαστές, ώστε να προστατευτεί η Γερουσία από τον… τρομοκράτη Ελ-Σαγιέντ!
Μόλις την παραμονή των εκλογών έγραψε στο Truth Social: «Ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ Μισεί τους Εβραίους και Μισεί τους Μαύρους. Μην αισθάνεστε άσχημα, αυτός Μισεί και τους Λευκούς. Μόνο ανόητοι θα τον ψήφιζαν στην κούρσα για τη Γερουσία των ΗΠΑ στο Μίσιγκαν! Θα σας την κάνει, 100%! ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΝ ΜΑΪΚ ΡΟΤΖΕΡΣ. Πρόεδρος DJT».
Ο Ελ-Σαγιέντ, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Μόνο τη γενοκτονία στη Γάζα έχει καταγγείλει, χωρίς να παραλείψει να καταγγείλει και τη «σφαγή της 7ης Οκτώβρη από τη Χαμάς». Η προεκλογική του εκστρατεία ήταν προσανατολισμένη κυρίως σε κοινωνικά ζητήματα (σύστημα Υγείας, ακρίβεια και στέγαση) και συνεργαζόταν με τους λεγόμενους Δημοκράτες Σοσιαλιστές του Μπέρνι Σάντερς και της Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτές. Γι’ αυτό και οι δεινόσαυροι του Δημοκρατικού Κόμματος αρνήθηκαν να τον στηρίξουν. Η δε προηγούμενη γερουσιαστής των Δημοκρατικών, που έχασε στις προκριματικές από τον Ελ-Σαγιέντ, ελάχιστες μέρες πριν από τις εκλογές πουλήθηκε στους Ρεπουμπλικανούς, στηρίζοντας τον Μάικ Ρότζερς και εισπράττοντας επαίνους από τον ίδιο τον Τραμπ.
Μόνο ο Μπαράκ Ομπάμα στήριξε τον Ελ-Σαγέντ, πραγματοποιώντας ομιλία σε προεκλογική συγκέντρωσή του, απ’ αυτές που ξεσηκώνουν τους Αμερικανούς, ιδιαίτερα τους Αφροαμερικανούς, τους Λατινοαμερικανούς, τις κάθε είδους μειονότητες, αλλά και τη λευκή εργατική τάξη.
Τώρα, ο Ελ-Σαγιέντ τρολάρει τους Τραμπ και Βανς, δηλώνοντας στην πρώτη δήλωσή του μετά τη νίκη: «Οι κακοί έχασαν… Ηθελαν μια Αμερική που είναι πολύ μικρή για κάποιους από εμάς. Εμείς ξέρουμε ότι η Αμερική είναι αρκετά μεγάλη για όλους μας… Χαμπίμπι [αγαπημένε] Τζέι Ντι, υπάρχει μια απολαυστική ειρωνεία στο ότι, βάσει του Συντάγματος, είσαι υποχρεωμένος να με ορκίσεις τον Γενάρη… Ντόναλντ, κοίτα, ξέρω ότι δυσκολεύτηκες [να προφέρεις] το όνομά μου. Οπότε, αφού με ορκίσει ο Τζέι Ντι τον Γενάρη, μπορείς απλώς να με αποκαλείς γερουσιαστή… Προς την AIPAC [σιωνιστικό λόμπι), το οποίο ξόδεψε 42 εκατομμύρια δολάρια εναντίον μου: Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να σας νικήσω δύο φορές».
Ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ γίνεται ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ. Δεν παρέλειψε να το τονίσει, εμμέσως πλην σαφώς: «Αισθάνομαι βαθιά υπερήφανος και τιμημένος που στέκομαι ενώπιόν σας ως ο νεοεκλεγείς γερουσιαστής της σπουδαίας πολιτείας του Μίσιγκαν. Μέχρι και αυτή τη στιγμή, ίσως να προσεξατε ότι έλεγα πάντα “ινσαλά” —δηλαδή “Θεού θέλοντος”— κάθε φορά που γινόταν αναφορά στην έκβαση αυτής της εκλογικής μάχης. Ομως σήμερα, αποψε, μπορούμε να μετατρέψουμε αυτό το “ινσαλά” σε “χαμντουλιλά”. Και για να το ξεκαθαρίσω προς τους μηχανισμούς της δεξιάς: Αυτό σημαίνει απλώς “Δόξα τω Θεώ”».
- Στο βαθιά ρεπουμπλικανικό Τέξας, ένα συντηρητικό παπαδοπαίδι, ονόματι Τζέιμς Ταλαρίκο, κατανίκησε τον Ρεπουμπλικανό Πάξτον, κερδίζοντας έδρα γερουσιαστή για τους Δημοκρατικούς μετά από 38 χρόνια. Ο Τραμπ το είχε πάρει προσωπικά. Τέσσερις φορές μέσα στον Οκτώβρη πήγε στο Τέξας για να μιλήσει σε προεκλογικές εκδηλώσεις του Πάξτον. Αποκαλούσε (γραπτά και προφορικά) τον υποψήφιο των Δημοκρατικών «Ταλαφρίκο», κάνοντας λογοπαίγνιο με τη λέξη φρικιό!
Εκτός από τον πορτοκαλομαλλιά φασίστα, τον Πάξτον υποστήριζε το άλλο φασισταριό, ο Ιλον Μασκ. Ο Μασκ, που τα τελευταία χρόνια έχει μεταφέρει την έδρα των εταιριών του στο Τέξας, έσπρωξε πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια στην καμπάνια του Πάξτον και τον υποστήριζε δημόσια, επιτιθέμενος ταυτόχρονα κατά του Ταλαρίκο, με αναρτήσεις του στο Χ.
Στο Τέξας ηττήθηκαν η ρεπουμπλικανική παράδοση (δηλαδή το ίδιο το κόμμα που κυριαρχούσε επί δεκαετίες στο συντηρητικό εκλογικό ακροατήριο της δεύτερης σε πληθυσμό Πολιτείας των ΗΠΑ), η πολιτική ισχύς του πορτοκαλομαλλιά φασίστα και η οικονομική ισχύς του φασίστα Μασκ.
Ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας άρχισε τα δικά του. Καταρχάς, «μαζεύτηκε» και δεν κατήγγειλε το αποτέλεσμα σαν νόθο, όπως ανέμεναν πολλοί στις ΗΠΑ, καθώς επιμένει ακόμα και σήμερα να αρνείται την ήττα του στις προεδρικές εκλογές του 2020 από τον Μπάιντεν, ενώ έκανε και καταγγελίες για νοθεία ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Τώρα, δήλωσε στους New York Times ότι θα αποδεχτεί τα αποτελέσματα: «Είμαι απολύτως διατεθειμένος να αποδεχθώ αυτά τα αποτελέσματα. Θα εργαστούμε μαζί με τους δημοκρατικούς. Αδημονούμε, ξέρετε, να συνεργαστούμε μαζί τους. Πιθανόν θα βρούμε πεδίο συνεννόησης».
Για να πάει αλλού την κουβέντα, έσπευσε να παραδεχτεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν επηρέασε το εκλογικό αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή, μέσα στην ίδια φράση, έβαλε και τον αντίθετο ισχυρισμό: «Πιστεύω ότι το Ιράν έπαιξε κάποιον ρόλο, αλλά ταυτόχρονα ο κόσμος κατάλαβε τη σημασία όσων έκανα σε σχέση με το Ιράν»! Διαλέγεις και παίρνεις.
Μετά το τερμάτισε με ανάρτηση στο Truth: «Δεν ήμουν Υποψήφιος στις Εκλογές και, αν ήμουν, θα είχαμε κερδίσει με ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτό το ζήτημα. Πρόεδρος ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ».
Αυτός δεν ήταν που δυο μέρες πριν από τις εκλογές καλούσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν τους Ρεπουμπλικανούς «σαν να ήμουν εγώ»; Αυτός ήταν, αλλά σιγά μην κωλώσει ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας να κάνει μια ακόμα κωλοτούμπα.
Εκανε κι άλλη ανάρτηση στην ίδια κατεύθυνση: «Πρόκειται να γίνω Πολιτικός Σχολιαστής και θα αναλύσω τόσο τα καλά όσο και τα κακά, των λόγων για τους οποίους αυτοί οι Υποψήφιοι κέρδισαν και έχασαν! Πρόεδρος ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ»!
Mετά το πήγε εκεί που τον συμφέρει. Στο τι πρόκειται να γίνει από τον Γενάρη που θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα δύο νομοθετικά σώματα στα οποία θα πλειοψηφούν οι Δημοκρατικοί. Θα βάζει βέτο σε «παράλογα» νομοσχέδια και θα τους αναγκάζει να πηγαίνουν στο Οβάλ Γραφείο και να διαπραγματεύονται μαζί του. Εβαλε κι ένα καπέλο για να στείλει το μήνυμά του.
Ηττα του τραμπισμού
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ενδιάμεσες εκλογές σηματοδότησαν ήττα του τραμπισμού. Τις πήρε πάνω του ο ίδιος ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας, αυτός καθόρισε τη σύνθεση των υποψήφιων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, αυτός απομόνωσε τους βαρόνους του κόμματος, η ήττα είναι όλη δική του.
- Η δημοτικότητά του είχε κλονιστεί σοβαρά λόγω του στενού εναγκαλισμού του με τους σιωναζιστές του Ισραήλ. Η γενοκτονία στη Γάζα άλλαξε πολλές συνειδήσεις μέσα στις ΗΠΑ. Και πολλοί υποψήφιοι των Δημοκρατικών δεν παρέλειψαν να το εκμεταλλευτούν αυτό, αμφισβητώντας όχι την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά τον προκλητικό εναγκαλισμό του Τραμπ με τον Νετανιάχου.
- Με τα φασιστικά πογκρόμ του ICE στις μεγάλες αμερικάνικες πόλεις έχασε τους Λατίνους που, σύμφωνα με τα exit poll των προεδρικών εκλογών του 2024, τον είχαν στηρίξει σε μεγάλο βαθμό, αν και παραδοσιακά στήριζαν τους Δημοκρατικούς. Αυτή η μεταστροφή είχε τη δική της συμμετοχή στο να γείρει η πλάστιγγα.
- Παρουσίαζε το «παιχνίδι» με τους δασμούς σαν υπεράσπιση του οικονομικού επίπεδου του «μέσου Αμερικανού» και το αποτέλεσμα ήταν ο «μέσος Αμερικανός» να δει τις τιμές των κάθε είδους καταναλωτικών εμπορευμάτων να αυξάνονται, καθώς οι ΗΠΑ κάνουν τεράστιες εισαγωγές, στις οποίες έβαζαν δασμούς-αντίμετρα οι άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες, όπως η Κίνα, ο Καναδάς και οι χώρες της ΕΕ.
- Το αποκορύφωμα ήταν ο πόλεμος με το Ιράν. Δε χρειάστηκε πολύς καιρός για να γίνει εδραία πεποίθηση στον «μέσο Αμερικανό», τον συνηθισμένο στις θεωρίες συνωμοσίας, ότι αυτός ο πόλεμος έγινε επειδή ο Νετανιάχου σέρνει από τη μύτη τον Τραμπ. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν έχει καμιά σημασία η αλήθεια (ότι δηλαδή ο πόλεμος υπήρξε αμερικάνικη και όχι σιωναζιστική επιλογή), αλλά αυτό που επικρατεί στα μυαλά των ψηφοφόρων.
- Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν η έκρηξη των τιμών στα καύσιμα και στα καταναλωτικά εμπορεύματα, που οι τιμές τους ακολουθούν πάντοτε την αύξηση των τιμών στα καύσιμα. Οταν ξεκίνησε η δεύτερη θητεία του Τραμπ, οι ταμπέλες στα βενζινάδικα έγραφαν 3,65-3,75 δολάρια το γαλόνι. Τώρα γράφουν 6,35-6,45 δολάρια το βαρέλι. Μιλάμε για διπλασιασμό που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους ακόμα και τους οπαδούς του MAGA.
Ολα αυτά μαζί, σε διάστημα μικρότερο της διετίας, έριξαν τη δημοτικότητα του Τραμπ στα τάρταρα. Και οδήγησαν τελικά στην ήττα των Ρεπουμπλικανών ακόμα και σε παραδοσιακά προπύργιά τους.
Nέες ισορροπίες
Η απειλή του πορτοκαλομαλλιά φασίστα ότι θα βάζει βέτο σε ό,τι θα ψηφίζουν οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο είναι άσφαιρη. Γιατί βέτο μπορεί να βάλει και το Κογκρέσο σε εκτελεστικά διατάγματα του προέδρου ή να μπλοκάρει τη χρηματοδότησή τους καθιστώντας τα ανενεργά.
Η αμερικάνικη εσωτερική πολιτική λειτουργεί διαχρονικά σαν ένα τεράστιο παζάρι ανάμεσα σε ομάδες συμφερόντων (λόμπι). Τα πάντα έχουν την τιμή τους, τα πάντα ανταλλάσσονται. Το μόνο που θα γίνει τώρα είναι η αλλαγή της μορφής του παζαριού. Δε θα υπάρχει ένας πολιτικά πανίσχυρος πρόεδρος με ένα Κογκρέσο που το ελέγχει απόλυτα, καθώς τα μέλη του προσδοκούν στη στήριξή του για να επανεκλεγούν.
Πλέον, θα έχουμε δύο πόλους εξουσίας, έναν στον Λευκό Οίκο και έναν στο Καπιτώλιο, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους με το βλέμμα στις προεδρικές εκλογές του 2028, αλλά και θα παζαρεύουν, προκειμένου να βολέψουν τα διάφορα καπιταλιστικά συμφέροντα. Γιατί αυτά τα συμφέροντα βάζουν τα λεφτά για να δουλέψει το πολιτικό προσωπικό. Αυτοί οι δυο πόλοι εξουσίας είναι «καταδικασμένοι» να διαμορφώνουν «ντιλ», αλλιώς δε θα μπορεί να δουλέψει το σύστημα.
Κι αν ο Τραμπ τα κάνει «πουτάνα όλα», επειδή δεν έχει άλλη θητεία, όπως λένε διάφοροι αναλυτές της δεκάρας; Είναι άλλο πράγμα οι εκβιασμοί που κάνει ένας πόλος εξουσίας, για να κλείσει ένα όσο γίνεται καλύτερο «ντιλ» για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, και άλλο να τινάξει στον αέρα τη λειτουργία του συστήματος. Το ίδιο το αμερικάνικο πολιτικό σύστημα έχει συνταγματικές προβλέψεις για τέτοιες περιπτώσεις, το περιβόητο impeachment, την πρόταση μομφής. Αυτή βέβαια απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία στη Γερουσία, όμως αν ο Τραμπ δοκιμάσει να τα κάνει «πουτάνα όλα», θα βρεθεί το απαραίτητο τμήμα των Ρεπουμπλικανών που θα συμμαχήσει με τους Δημοκρατικούς για να τον κάνει πέρα.
Αλλωστε, το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πρέπει να απο-τραμποποιηθεί για να μπορέσει να δώσει με αξιώσεις την επόμενη προεδρική μάχη, που αυτή τη στιγμή διαγράφεται σαν περίπατος για τους Δημοκρατικούς (φτάνει να βρουν έναν/μία «ζουμερό-ή» υποψήφιο). Ο Τραμπ είναι πια καμένο χαρτί και το μόνο που μπορεί να κάνει, ως έξυπνος καπιταλιστής, είναι να βγάλει όσο το δυνατόν περισσότερο λεφτά κατά την τελευταία διετία της θητείας του.
Οσο για την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, στη διαμόρφωση της οποίας ο πρόεδρος έχει, συνταγματικά, περισσότερες αρμοδιότητες, ένας αποδυναμωμένος πολιτικά πρόεδρος θα αναγκαστεί να αφήσει το τιμόνι στα χέρια του αμερικάνικου «βαθέος κράτους», που έχει την εμπειρία στη διαχείριση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής.
Είναι πολιτικά αφελείς ή ύποπτοι όσοι υποστηρίζουν ότι επειδή ηττήθηκε ο Τραμπ και νίκησαν οι Δημοκρατικοί, η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική θα γίνει πιο ήπια. Και τα δύο κόμματα εξουσίας στις ΗΠΑ υπηρετούν με τον ίδιο φανατισμό την αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική. Πάντα υπάρχουν αλλαγές στην άσκηση αυτής της πολιτικής, αλλά αυτές ποτέ δεν είχαν να κάνουν με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε κόμματος εξουσίας, αλλά επιβάλλονται από τους διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς.
Ο σκληρός δεξιός Νίξον αποφάσισε την αποχώρηση των Αμερικανών από Βιετνάμ-Καμπότζη-Λάος και όχι ο «προοδευτικός» Κένεντι. Αποφάσισε την αποχώρηση επειδή την επέβαλε η νικηφόρα προέλαση του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των λαών της περιοχής. Επομένως, όποιες υποχωρήσεις κάνουν οι Αμερικάνοι στη Δυτική Ασία δε θα οφείλονται στη νίκη των Δημοκρατικών, αλλά στην αποτελεσματική άμυνα του Ιράν στον πόλεμο που του επέβαλαν, στην ανθεκτικότητα του παλαιστινιακού λαού και την αποτελεσματικότητα της Αντίστασής του, στην αντοχή του λαού του νοτίου Λιβάνου, της Ντάχια και της Μπεκάα κσι στην αποφασιστικότητα της Χεζμπολά και της Λιβανέζικης Αντίστασης.
