Ονομάζεται Ναντίμ Σεχάντι και η εφημερίδα «Τα Νέα» που του πήρε συνέντευξη (φύλλο 14.8.2026) δεν φείδεται εγκωμίων συστήνοντάς τον στους αναγνώστες της: «διακεκριμένος λιβανέζος οικονομολόγος, πολιτικός αναλυτής, ακαδημαϊκός και συνεργάτης του κορυφαίου βρετανικού think tank, Chatham House – έχοντας διατελέσει επικεφαλής του προγράμματός του, για τη Μέση Ανατολή», καθώς και «πρώην εμπειρογνώμων της ΕΕ για την περιοχή ΜΕΝΑ και πρώην εκτελεστικός διευθυντής των κεντρικών γραφείων και του Ακαδημαϊκού Κέντρου του Λιβανέζικου Αμερικανικού Πανεπιστημίου, στη Νέα Υόρκη».
Ψαρώσαμε (που λέει ο λόγος) από τους τίτλους του κυρίου Σεχάντι. Μια ματιά στις απόψεις του, όμως, αρκεί για να τον περιγράψει ως έναν ακαδημαϊκό φελλό ταγμένο στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών της Δύσης. Με απόψεις εντελώς χοντροκομμένες, χωρίς καν τη φινέτσα άλλων συναδέλφων του.
«Μπορώ να γίνω αισιόδοξος για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή αποκλειστικά για δύο λόγους. Αφενός, η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει χειρότερη στη Γάζα, έχει αγγίξει το χειρότερο σημείο και είδος βίας. Αφετέρου, η αντιπαράθεση, είναι πλέον ξεκάθαρη. Ο,τι συμβαίνει είναι περιφερειακός πόλεμος με το Ιράν. (…) Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση δεν υπήρξε, πριν από τις 7 Οκτωβρίου, τόσο βίαιη. Οι πόλεμοι ήταν σύντομοι, πέντε, έξι ημερών, ενός μηνός. Ακόμα και στην Ιντιφάντα, παρότι διήρκεσε πέντε χρόνια, οι ανθρώπινες απώλειες, αναλογικά, δεν ήταν πολλές. (…) Επί 47 χρόνια, το Ιράν επιτίθεται εναντίον των ΗΠΑ, διά αντιπροσώπων, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη, χωρίς να αποτελεί ποτέ το ίδιο μέρος του πεδίου της μάχης. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, όμως, οπότε ξεκίνησε ο σημερινός πόλεμος, έγινε σαφές πως ό,τι συμβαίνει είναι ένας περιφερειακός πόλεμος με το Ιράν. Σε αυτό συμφώνησαν ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου κι επιτέθηκαν απευθείας στην Τεχεράνη. (…) Το Ιράν, κάθε πέντε, δέκα χρόνια ξεκινούσε έναν πόλεμο, διά αντιπροσώπων. Οι ΗΠΑ αποσύρονταν, και κανείς δεν επιτίθετο στο Ιράν. Αυτό δεν λειτουργεί πλέον».
Ο Σεχάντι ισχυρίζεται – με ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση – πως ό,τι γίνεται στη Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία, για να είμαστε σωστοί και από πλευράς ακρίβειας ορισμού) είναι ένας περιφερειακός πόλεμος με το Ιράν. Για την ακρίβεια, με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν που προέκυψε το 1979 μετά τη λαϊκή επανάσταση που ανέτρεψε τον φίλο των Αμερικανών και των σιωνιστών σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Δηλαδή, το μετα-σαχικό Ιράν είναι ο εμπρηστής του πολέμου στη Μέση Ανατολή!
Θα αρκούσε το γεγονός ότι ο Σεχάντι μοιράζεται αυτόν τον αδιανόητο ισχυρισμό με τους Τραμπ και Νετανιάχου, τους οποίους δικαιολογεί απόλυτα για την επίθεσή τους ενάντια στο Ιράν, για να αποκαλύψει τη στράτευσή του στην υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όμως χρήσιμο είναι να παραθέσουμε εν τάχει ορισμένα ιστορικά στοιχεία που «ξεβρακώνουν» αυτό το γκροτέσκο υποκείμενο.
Πολύ πριν από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, είχαμε τέσσερις αραβοϊσραηλινούς πολέμους, συμπεριλαμβανόμενης της κρίσης του Σουέζ.
- Πόλεμος του 1948: Αμέσως μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Υπεριορδανία, η Συρία και το Ιράκ επιτέθηκαν στις σιωνιστικές δυνάμεις. Οι αραβικοί στρατοί ηττήθηκαν και η Νάκμπα, η μεγάλη καταστροφή των Παλαιστίνιων ολοκληρώθηκε. Οι σιωνιστές πήραν και το 60% των παλαιστινιακών εδαφών που σύμφωνα με την απόφαση του ΟΗΕ προοριζόταν για το παλαιστινιακό (αραβικό) κράτος. Αρπαξαν ακόμα και τη Δυτική Ιερουσαλήμ. Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι εκδιώχτηκαν από τις πόλεις και τα χωριά τους, που κατέλαβαν οι σιωνιστές, και έγιναν πρόσφυγες στον Λίβανο, τη Συρία, την Υπεριορδανία και την ίδια την Παλαιστίνη (Δυτική Οχθη και Λωρίδα της Γάζας).
- Κρίση του Σουέζ (1956): Ισραήλ, Αγγλία και Γαλλία επιτέθηκαν στην Αίγυπτο μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ που αποφάσισε η υπό τον Αμπντέλ Γκαμάλ Νάσερ κυβέρνηση της Αιγύπτου.
- Πόλεμος των Έξι Ημερών (1967): Αφού προηγήθηκαν συνεχείς εντάσεις στα σύνορα με επιθέσεις παλαιστίνιων ανταρτών (Φενταγίν) ενάντια σε σιωνιστικές δυνάμεις και κλείσιμο από τον Νάσερ του Στενού του Τιράν (έξοδος από τον Κόλπο της Ακαμπα προς την Ερυθρά Θάλασσα) για τα ισραηλινά πλοία, Αίγυπτος, Συρία και Ιορδανία υπέγραψαν αμυντική συμφωνία. Προτού προλάβουν να κάνουν οποιαδήποτε στρατιωτική κίνηση ή να κηρύξουν πόλεμο, η σιωνιστική αεροπορία εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση καταστρέφοντας το μεγαλύτερο μέρος της αιγυπτιακής αεροπορίας στο έδαφος, ενώ μετά από λίγες ώρες κατέστρεψε και τους αεροπορικούς στόλους της Συρίας και της Ιορδανίας. Μέσα σε έξι ημέρες οι σιωνιστικές χερσαίες δυνάμεις νίκησαν τους αραβικούς στρατούς σε τρία μέτωπα και η σιωνιστική οντότητα τριπλασίασε την έκτασή της καταλαμβάνοντας την αιγυπτική Χερσόνησο του Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας (από την Αίγυπτο), τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ (από την Ιορδανία) και τα Υψίπεδα του Γκολάν (από τη Συρία). Αλλοι 300.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους και διεσπάρησαν στους προσφυγικούς καταυλισμούς της περιοχής.
- Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ (1973): Αίγυπτος και Συρία έκαναν αιφνιδιαστική επίθεση στο Ισραήλ τον Οκτώβρη του 1973 για να πάρουν πίσω τα αρπαγμένα εδάφη (Χερσόνησο του Σινά και Υψίπεδα του Γκολάν, αντίστοιχα). Η σιωνιστική οντότητα κινδύνευσε με κατάρρευση, αλλά μια τεράστια αερογέφυρα μεταφοράς σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ, μαζί με την επιστράτευση όλων των σιωνιστών εφέδρων, επέτρεψε στην οντότητα να αντεπιτεθεί και να νικήσει. Πέντε χρόνια αργότερα και αφού ο διάδοχος του Νάσερ, Ανουάρ Σαντάτ, οδήγησε την Αίγυπτο στο άρμα των Αμερικανών, είχαμε τη Συμφωνία του Καμπ-Ντέιβιντ, με την οποία η σιωνιστική οντότητα επέστρεψε στην Αίγυπτο τη Χερσόνησο του Σινά.
Ολα αυτά τα χρόνια, είχαμε και την ανάπτυξη της Παλαιστινιακής Επανάστασης, καθώς οι Παλαιστίνιοι συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν να τους απελευθερώσουν τα αραβικά καθεστώτα, αλλά έπρεπε να στηριχτούν στον δικό τους εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Το 1970 είχαμε την εξέγερση των Παλαιστίνιων και τα γεγονότα του «Μαύρου Σεπτέμβρη» στην Ιορδανία, εξαιτίας των οποίων χιλιάδες παλαιστίνιοι πρόσφυγες και η ηγεσία της PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) εκτοπίστηκαν στον Λίβανο. Από το φιλόξενο έδαφος του νοτίου Λιβάνου οι μαχητές της PLO πραγματοποιούσαν καταδρομικές επιθέσεις στα παλαιστινιακά εδάφη που κατείχε η σιωνιστική οντότητα.
Στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου του Λιβάνου, η σιωνιστική οντότητα εισέβαλε δύο φορές στον Λίβανο. Μερική εισβολή το 1978 και πλήρης εισβολή και κατοχή το 1982. Το 1982 οι σιωνιστές έγιναν οι στρατιωτικοί προστάτες των Χριστιανών Φαλαγγιτών του Λιβάνου που έσφαξαν τους άμαχους Παλαιστίνιους στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα. Οι δυνάμεις της PLO εγκατέλειψαν τον Λίβανο το 1982 και οδηγήθηκαν στην Τυνησία (με ελληνικά πλοία, που εξασφάλισε η τότε κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου), ενώ στο πολιτικό στερέωμα του Λιβάνου ανέτειλε η Χεζμπολά, η αντιστασιακή οργάνωση που έμελλε να σφραγίσει την ιστορία του Λιβάνου και της περιοχής.
Είναι γελοίο να υποστηρίξει κάποιος ότι τη Χεζμπολά την ίδρυσε η ηλικίας τριών ετών Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Η Χεζμπολά προέκυψε από πυρήνες της (επίσης σιιτικής) Αμάλ και από τη θέληση σημαντικού τμήματος του λιβανέζικου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος να αγωνιστεί με όλα τα μέσα (και ένοπλα) ενάντια στη σιωνιστική κατοχή του Λιβάνου. Αυτή η τάση προϋπήρχε της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, η οποία άλλωστε είχε μόλις τρία χρόνια ζωής, αντιμετώπιζε συνεχείς επιθέσεις από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τα όργανά τους μέσα στο Ιράν και – κυρίως – αντιμετώπιζε εξωτερική πολεμική επίθεση (1980) από το ιρακινό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν που ενεργούσε ως proxy των Αμερικανών.
Δεν κατασκεύασε το Ιράν τη Χεζμπολά, αλλά τη γέννησε η πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Λιβάνου. Οπως δεν κατασκεύασαν ο Νάσερ και ο Ασαντ την PLO και τις ιδρυτικές της οργανώσεις, αλλά τις γέννησε η ανάγκη του παλαιστινιακού λαού να απαλλαγεί από τη σιωνιστική κατοχή και να γίνει αφέντης στον τόπο του.
Πολλά μπορούμε, επίσης, να πούμε για τις εξελίξεις μέσα στο παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα, για την προδοσία του Οσλο και για τις ιστορικές αλλαγές που συνέβησαν, καθώς οι ισλαμικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις αναδείχτηκαν σε βασικές πολιτικές δυνάμεις της Παλαιστινιακής Επανάστασης, επειδή σήκωσαν τα λάβαρα του αγώνα που είχε υποστείλει η ηγεσία της PLO. Μάλιστα, η ίδρυση της Χαμάς έγινε το 1987, με το ξέσπασμα της Πρώτης Ιντιφάντα, ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση της Παλαιαστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ το 1981 από φοιτητές που σπούδαζαν στην Αίγυπτο. Και οι δύο οργανώσεις είναι γεννήματα της Παλαιστινιακής Επανάστασης και όχι κατασκευές του Ιράν.
Φυσικά, στη συνέχεια και αφού σταθεροποίησε τη θέση του, το νέο σύστημα στο Ιράν, ενίσχυσε τα απελευθερωτικά κινήματα στον Λίβανο, την Υεμένη, το Ιράκ και την Παλαιστίνη, πληρώνοντας εξαιτίας αυτής της στήριξης βαρύ τίμημα διαχρονικά, με οικονομικές κυρώσεις και καταστροφικές και αιματηρές πολεμικές επιθέσεις που δέχτηκε και εξακολουθεί να δέχεται (όχι μόνο από το καλοκαίρι του 2025, αλλά και νωρίτερα).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωναζιστές ματοκυλούν τη Μέση Ανατολή
Η Αντίσταση ως Ιδεολογία: Η πολιτική κουλτούρα επιβίωσης του Ιράν
Ακόμα και την 7η Οκτώβρη του 2023 την αποδίδει στο Ιράν ο Σεχάντι. Ομως, η 7η Οκτώβρη ήταν προδιαγεγραμμένη σαν… προφητεία. Κάποια στιγμή θα γινόταν. Ηταν η νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων. Εκεί οδηγούσε η συσσώρευση δυνάμεων, η οργάνωση, η σύσφιξη των γραμμών, η σφιχτή επιμελητεία και ασφάλεια της Παλαιστινιακής Αντίστασης, ιδιαίτερα μετά το 2005 στη Λωρίδα της Γάζας, από την οποία αποχώρησαν οι σιωνιστές (πρωθυπουργός ο φασίστας Σαρόν), επειδή δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν άλλο τον συνεχή πόλεμο φθοράς από την Αντίσταση, της οποίας ηγούνταν πλέον οι ισλαμικές εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις.
Και να μην ξεχνάμε κάτι βασικό. Οι Ταξιαρχίες Ιζεντίν αλ-Κασάμ, που οργάνωσαν την επιχείρηση Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα, εξασφάλισαν σφράγισμα ασφάλειας, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάσουν πλήρως τον σιωναζιστικό στρατό. Αντίθετα, το Ιράν και η Χεζμπολά, που έχει και επιχειρησιακή σύνδεση με το Ιράν, έχουν δεχτεί πολλούς αιφνιδιασμούς από τους σιωναζιστές, γεγονός που αποδεικνύει ότι υπήρξε μεγάλη διείσδυση της CIA και της Mossad στο κρατικό και στρατιωτικό απαράτ του Ιράν. Και ηγετικά στελέχη της Παλαιστινιακής Αντίστασης στο εξωτερικό δολοφονήθηκαν σε χώρους ευθύνης της Χεζμπολά (Σάλεχ αλ-Αρούρι) και του Ιράν (Ισμαΐλ Χανίγια).
Αντίθετα, μέσα στη Γάζα, οι σιωναζιστές σκότωσαν τον Γιάχια αλ-Σινουάρ σε μάχη και δεν ήξεραν ποιον σκότωσαν. Αυτό αποδεικνύει ότι η 7η Οκτώβρη και ο Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα δεν σχεδιάστηκαν από το Ιράν και σε συνεργασία με το Ιράν, αλλά σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν αποκλειστικά από την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Αλλο η βοήθεια που προσφέρει το Ιράν και άλλο η ανάπτυξη της Παλαιστινιακής Επανάστασης, που έχει μακρύ ιστορικό υπόβαθρο και ζωντανές κινητήριες δυνάμεις μέσα στην Παλαιστίνη.
Οι ακαδημαϊκοί φελλοί τύπου Σεχάντι, όμως, βιάζοντας την Ιστορία και παραμορφώνοντας τη ζέουσα πραγματικότητα, δημιουργούν ένα αντεστραμμένο είδωλο: «Για ό,τι γίνεται στην περιοχή ευθύνεται το Ιράν» και όχι η σιωνιστική οντότητα που κρατά υπό κατοχή την Παλαιστίνη, που έχει διαμορφώσει ένα καθεστώς απαρτχάιντ σε βάρος των Παλαιστίνιων, που έχει μετατρέψει τη Δυτική Οχθη σε «ελβετικό τυρί», αρπάζοντας συνεχώς εδάφη, δημιουργώντας συνεχώς νέους παράνομους εποικισμούς που έχουν διαλύσει κάθε έννοια εδαφικής συνέχειας της παλαιστινιακής γης, που κρατά υπό ασφυκτική πολιορκία τη Λωρίδα της Γάζας από το 2006, που εξαπέλυσε έναν πόλεμο γενοκτονίας από τον Οκτώβρη του 2023, που έχει αρπάξει από τη Συρία τα υψίπεδα του Γκολάν και από τον Λίβανο τα αγροκτήματα Σεμπάα, που βομβαρδίζει στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Συρία και πραγματοποιεί εισβολές στον νότιο Λίβανο, που δολοφονεί αμάχους στη Βηρυτό, την Κοιλάδα Μπεκάα και τον νότιο Λίβανο, που έχει εξαπολύσει βομβαρδισμούς στο Ιράν, που έχει δολοφονήσει πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν κτλ. κτλ.
Π.Γ.
