δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Τον 14ο αιώνα η πανώλη (είπαν όλοι ή πάν' όλοι) σάρωνε την Ευρωλάνδη. Για να μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσής της, από το 1347 και μετά όλα τα πλοία απομονώνονταν για σαράντα ημέρες, γεγονός από το οποίο προέκυψε η λέξη “καραντίνα“. Προέρχεται από την ιταλική λέξη “quaranta” (σαράντα) και τη γαλλική έκφραση “une quarantaine de jours” που σημαίνει «διάστημα σαράντα ημερών».
Με βάση τα παραπάνω, εδώ πάμε για… Μηλίνα (ποιο Πήλιο ρε;) εκ του «mille» (χίλια).
«…Ετσι οι αιχμάλωτοι της πανούκλας πάλεψαν όλη τη βδομάδα μ’ όποιο τρόπο μπορούσαν. Και μερικοί ανάμεσά τους όπως ο Ραμπέρ, έφτασαν -όπως βλέπουμε- να φανταστούν ότι ενεργούσαν ακόμα σαν ελεύθεροι άνθρωποι, ότι μπορούσαν να διαλέξουν. Ομως μπορούμε πράγματι να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, στα μέσα του Αυγούστου, η πανούκλα είχε καλύψει τα πάντα. Δεν υπήρχαν πια τότε προσωπικά πεπρωμένα, αλλά μια συλλογική υπόθεση που ήταν η πανούκλα και αισθήματα που τα μοιράζονταν όλοι. Το σημαντικότερο ήταν ο χωρισμός και η εξορία, μ’ όλο το φόβο και την εξέγερση που περιέκλειαν» (Albert Camus – «Η πανούκλα»).
Εκτός των άλλων που της έχουμε προσάψει (όχι άδικα και όχι μόνο εμείς) κατά καιρούς, η «διανόηση» -ιδία νόηση- φαίνεται ότι ανήκει στις πλέον ευπαθείς ομάδες. Δεν εξηγείται αλλιώς τόσο κρύψιμο. Εκτός κι αν ψόφησε ήδη.
Το δε κρύψιμο του φασιστικού εσμού δεν θα το σχολιάσουμε. Αλλο το ψευτονταηλίκι από μακριά κι άλλο όταν έρθει μπροστά ο (όποιος) κίνδυνος…
«Ο πολίτης αυτοαποξενώνεται, ετερονομείται, όταν δίνει το δικαίωμα σε κάποιον άλλο -και δη στον επαγγελματία πολιτικό- να τον εκπροσωπήσει. Αυτή είναι ακριβώς η περίπτωση μιας αλλοτριωμένης έκφρασης της θέλησής του. Κάνει κάτι, ψηφίζει κι έχει την ψευδαίσθηση πως είναι δημιουργός αποφάσεων τις οποίες αποδέχεται σαν να ήταν δικές του, ενώ στην πραγματικότητα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από τον έλεγχο και τη γνώση του» (Erich Fromm).
άμα προσέξεις θα με δεις εν ομφαλοσκοπήσει
με ύφος περισπούδαστο μέσα στο μαγαζάκι
την ώρα που γυπαετοί όρμησαν και με τρώνε.
«Σύντροφοι πάψτε να οχυρώνεστε πίσω απ’ τις μάζες, σταματήστε να μεταθέτετε στις μάζες το ζήτημα της αντίστασης! Σταματήστε να εκλογικεύετε τον φόβο σας μπροστά στην άκρατη βία του συστήματος ως δήθεν πρόβλημα σύνδεσης και επικοινωνίας με την κοινωνία! Σταματήστε να επιδεικνύετε την αμηχανία σας ως πολυπραγμοσύνη, την ανημποριά σας ως διεισδυτική διορατικότητα» (RAF).
Πλαστικά, περαστικά, βιαστικά, ακροαστικά, ελαστικά, πλαστικά, σχολαστικά, αναγκαστικά, όλα αστικά, όλα για τους αστούς ρε γαμauto!
Εντάξει, η φετινή ιδιαιτερότητα δεν αφήνει περιθώρια για οβελίες παρά μόνο ίσως κατά μόνας στα μπαλκόνια των ευρηματικών και ανυπότακτων (αν πρόκειται για την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια) Ελλήνων, αλλά η στήλη δεν τολμά να πιστέψει ότι δεν θα αφιχθεί φέτος με τιμές πρωθυπουργού το των Ιεροσολύμων φως. Ολίγη (ω, λήγει) κανονικότητα την χρειαζόμαστε έστω για μια μικρή ανά(σ)ταση. Οσο για επανάσταση, ας το αφήσουμε καλύτερα.
«Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να ερχόμαστε σε επαφή με τον άλλον πίσω από τον φράχτη. Αυτός είναι ο λόγος που οι μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις στα οικοδομικά συγκροτήματα, οδηγούν στην απομόνωση και στην αδιαφορία προς τον πλησίον» (Κόνραντ Λόρεντζ).
Και μέσα στον ορυμαγδό του κορονοϊού που κάνει κάθε άλλη είδηση να περνάει στα ψιλά, λίγοι μπόρεσαν να προσέξουν τη σκόνη που σηκώθηκε από τις «μεταγωγές» της Πόλας Ρούπα αρχικά και του Νίκου Μαζιώτη στη συνέχεια.
Στο νοσηρό πεδίο των νοσούντων, κάποιοι μάλλον είναι (ή την έχουν δει) μικροί ή μεγάλοι «θεοί» και διακατέχονται από μια ακλόνητη βεβαιότητα ότι είναι άτρωτοι και αθάνατοι. Ευτυχώς όμως, στα τιτιβίσματά τους στο twitter παίρνουν τις απαντήσεις που τους πρέπουν.
Κοκκινοσκουφίτσα
