Η είδηση πέρασε στα ψιλά των αθλητικών στηλών: «Δεν υπάρχει πρόβλημα με την UEFA για τον Βράνιες». Τι πρόβλημα έχει ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ με την UEFA; Ενα τατουάζ στο χέρι με τον Μομτσίλο Τζούγιτς, μεγαλοσέρβο εθνικιστή, δωσίλογο της γερμανοϊταλικής κατοχής και εγκληματία πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Βράνιες εκδιώχτηκε από την Εθνική Βοσνίας και η υπόθεση έφτασε στην UEFA, η οποία απαίτησε από τον παίχτη ή να αφαιρέσει το συγκεκριμένο τατουάζ ή να το κρύβει, διαφορετικά δε θα έχει δικαίωμα συμμετοχής σε διεθνείς αγώνες.
Ο Βράνιες έστειλε υπόμνημα στην UEFA και οι θέσεις του έγιναν δεκτές. Οπως διαβάζουμε στα ελληνικά Μέσα, δήλωσε ότι το τατουάζ αυτό «δεν ενέχει την παραμικρή πολιτική θέση», ότι ο ίδιος «δεν υποστηρίζει την παραμικρή ακραία πολιτική θέση σαν άνθρωπος» και ότι «για ένα μεγάλο κομμάτι των Σέρβων της Βοσνίας ο Τζούγιτς δεν αποτελεί εγκληματία, ούτε ναζιστή, αλλά ήρωα πολέμου».
Και για τον ίδιο τον Βράνιες, προφανώς, ο Τζούγιτς είναι «ήρωας πολέμου», γι’ αυτό και το «χτύπησε» στο μπράτσο του. Και βέβαια, αυτό αποτελεί πολιτική θέση εξ ορισμού. Εκτός αν ο Τσε που «χτύπησε» ο Μαραντόνα ή ο Μάο που «χτύπησε» ο Μάικ Τάισον δεν υποδήλωναν πολιτική θέση αλλά… σύμβολα ομορφιάς.
Η UEFA, βέβαια, δεν έχει κανέναν καημό για το τατουάζ του Βράνιες, γι’ αυτό και δέχτηκε την υποκριτική του δήλωση ότι θα το καλύπτει στους αγώνες (θα φορά μακρυμάνικη φανέλα προφανώς). Ούτε θα σχολούνταν με το ζήτημα, αν δεν δεχόταν παρεμβάσεις από τη Βοσνία. Είναι το πολιτικό προσωπικό της Βοσνίας γεμάτο από αντιφασίστες και αντιναζιστές; Οχι βέβαια. Αντισερβικό είναι και τα προβλήματά του με τον Τζούγιτς δεν ανάγονται στο παρελθόν της ναζιφασιστικής Κατοχής, αλλά στο πιο πρόσφατο παρελθόν, των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, όπως θα δούμε παρακάτω.
Ο παπάς Μομτσίλο Τζούγιτς ήταν ένας από τους ηγέτες των Τσέτνικ στη Βοσνία. Τι ήταν οι Τσέτνικ; Βασιλόφρονες μεγαλοσέρβοι εθνικιστές, οι οποίοι συνεργάζονταν με τους γερμανούς και ιταλούς κατακτητές, χτυπώντας τους κομμουνιστές και αντιφασίοστες παρτιζάνους. Και βέβαια, επειδή πολεμούσαν «για το βασιλιά και την πατρίδα», όπως έγραφε η σημαία τους, περνούσαν από μαχαίρι τους μη σερβικούς πληθυσμούς. Κυρίως εκείνους που συμπαθούσαν τους παρτιζάνους, γιατί κατά τα άλλα συνεργάστηκαν μια χαρά και με βόσνιους και μαυροβούνιους δωσίλογους, ακόμα και με τους ανοιχτά ναζί κροάτες Ουστάζι.
Θα αναφέρουμε μόνο τη μάχη της Κνιν. Στην κωμόπολη της Βοσνίας είχαν οχυρωθεί 14.000 Γερμανοί, 4.500 σέρβοι Τσέτνικ του Τζούγιτς και 1500 κροάτες Ουστάζι. Ολα τα καθάρματα μαζί. Δέχτηκαν επίθεση από τους παρτιζάνους, στη διάρκεια της οποίας ο Τζούγιτς τραυματίστηκε. Εστειλε τότε μήνυμα στον γερμανό μέραρχο Γκούσταβ Φεν, στο οποίο έγραφε: «Η Διοίκηση των Τσέτνικ με όλες τις ένοπλες δυνάμεις της έχει συνεργαστεί σοβαρά και με αφοσίωση με τον Γερμανικό Στρατό σ’ αυτές τις περιοχές από τον Σεπτέμβρη του προηγούμενου έτους. Το απαιτούσε το κοινό μας συμφέρον. Αυτή η συνεργασία έχει συνεχιστεί μέχρι σήμερα… Η Διοίκηση των Τσέτνικ επιθυμεί να μοιραστεί το πεπρωμένο του Γερμανικού Στρατού και στο μέλλον»!
Οι Τσέτνικ φρόντιζαν, μάλιστα, να απαθανατίζουν τα εγκλήματά τους, για να γυρνούν τις φωτογραφίες και να τρομοκρατούν τον πληθυσμό της υπαίθρου που συμπαθούσε και στήριζε με όλα τα μέσα τους παρτιζάνους. Στην παρακάτω φωτογραφία, Τσέτνικ σφάζουν έναν παρτιζάνο αφαιρώντας του την καρδιά!
Αυτός είναι ο -κατά Βράνιες- «ήρωας πολέμου» παπα-Τζούγιτς. Παραθέτουμε δύο από τις πολλές φωτογραφίες του δωσίλογου και της κλίκας του.
Μετά τον πόλεμο και προτού προλάβει ο αποστάτης Τίτο να ενσωματώσει τον συρφετό των δωσίλογων στο αγγλόδουλο καθεστώς του, στήθηκαν δικαστήρια δωσίλογων. Ο ανώτατος διοικητής των Τσέτνικ, Ντράζα Μιχαήλοβιτς, συνελήφθη καθώς προσπαθούσε να διαφύγει, καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής και εκτελέστηκε τον Ιούλη του 1946.
Ο Τζούγιτς ήταν πιο τυχερός. Κατάφερε να διαφύγει και να πάει στις ΗΠΑ, όπου φυσικά βρήκε φιλόξενο έδαφος. Δικάστηκε ερήμην το 1947 και καταδικάστηκε για συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής και ως εγκληματίας πολέμου. Γιατί ως διοικητής της τσέτνικης «μεραρχίας Ντίναρα» οργάνωσε μαζικές δολοφονίες, σφαγές, βασανιστήρια και ληστρικές αρπαγές περιουσιών των αγροτών. Η τακτική των Τσέτνικ ιδιαίτερα ενάντια στους μη-Σέρβους περιλάμβανε δολοφονίες αμάχων, πυρπόληση χωριών, καταστροφή περιουσιών. Ο Τζούγιτς κρίθηκε ένοχος για τους θανάτους 1.500 ανθρώπων στη διάρκεια της Κατοχής!
Ποιος άνθρωπος στην Ελλάδα μπορεί να εκπλαγεί με όσα εν συντομία αναφέραμε παραπάνω; Τα ίδια έχουν γίνει και στη χώρα μας από τους κάθε είδους δωσίλογους, ταγματασφαλίτες, εθνικιστές, μοναρχοφασίστες.
Ο Τζούγιτς ξαναέγινε γνωστός διεθνώς το 1989, όταν μιλώντας σε συγκέντρωση στον Καναδά όρισε τον Βόισλαβ Σέσελι «βοεβόδα των Τσέτνικ» και τον διέταξε «να εκδιώξει όλους τους Κροάτες, τους Αλβανούς και άλλα ξένα στοιχεία από το ιερό σερβικό έδαφος», δηλώνοντας ότι ο ίδιος θα επιστρέψει μόνο όταν η Σερβία εκκαθαριστεί «από τον τελευταίο Εβραίο, Αλβανό και Κροάτη». Ποιος ήταν ο Σέσελι το γνωρίζουμε όλοι. Μαζί με τον επίσης διαβόητο Αρκάν (Ζέλικο Ραζνάτοβιτς) έφτιαξαν αποσπάσματα θανάτου και «καθάριζαν» Κροάτες, Βόσνιους μουσουλμάνους και Αλβανούς από αυτά που θεωρούσαν σερβικά εδάφη. Μαζί τους ενώθηκαν και κάποιοι χρυσαυγίτες, όπως θυμόμαστε όλοι.
Οι μεγαλοσέρβοι εθνικιστές, από τον… σοσιαλιστή Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι μέχρι τον βασιλόφρονα Τζούγιτς στην Αμερική, ενώθηκαν. Εχασαν, όμως, τον πόλεμο, χάρη στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία δεν μπορούσε να τους προσφέρει παρά μόνο πολιτική στήριξη. Γι’ αυτό και το σημερινό καθεστώς της Βοσνίας στρέφεται ενάντια στον Τζούγιτς (καίτοι αυτός έχει πεθάνει από το 1999). Εχει τους ίδιους λόγους που έχουν οι σιωναζιστές του Ισραήλ να αντιμάχονται το γερμανικό ναζισμό και τους νεοναζιστές επιγόνους του.
Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την ιστορική αλήθεια για το ποιος ήταν ο Μομτσίλο Τζούγιτς, τη δολοφονική μορφή του οποίου «χτύπησε» στο μπράτσο του ο Βράνιες. Απλά, οι αντιλήψεις του Βράνιες είναι της πλευράς των ηττημένων της τέως Γιουγκοσλαβίας, ενώ οι αντιλήψεις του Μόντριτς και άλλων κροατών ποδοσφαιριστών, που χαιρετούν ναζιστικά τιμώντας τους Ουστάζι, τους κροάτες δωσίλογους και εγκληματίες πολέμου, είναι στην πλευρά των νικητών, γι’ αυτό και η UEFA τις περνάει «στο ντούκου».
Και τώρα ερχόμαστε στα «καθ’ ημάς». Οταν ο Κατίδης χαιρέτισε ναζιστικά σε αγώνα της ΑΕΚ, η Original απαίτησε την εκδίωξή του, χωρίς να δεχτεί την εκ των υστέρων συγγνώμη του και τις γελοίες δικαιολογίες που ψέλλισε. Με τον Βράνιες τι γίνεται; Δεν ήξεραν ποιος είναι ο… «ήρωας πολέμου» Τζούγιτς; Τώρα που το έμαθαν τι θα κάνουν; Θα απαιτήσουν να διωχτεί με τις κλωτσιές, όπως ο Κατίδης, ή θα «μετρήσουν» το τατουάζ «ΑΕΚ» που έχει «χτυπήσει» ο Βράνιες, μετά από αυτό του Τζούγιτς;
Αναμένουμε, επισημαίνοντας το αυτονόητο: αντιφασισμός a la carte δεν υπάρχει. Μάλιστα, μετά την επανεμφάνιση των ταγμάτων εφόδου της ΧΑ, το πράγμα γίνεται πιο επείγον.
