Η ταινία αυτή του Κέϊφιτς είναι μια μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μικρού ομώνυμου διηγήματος του Τσέχοφ, γυρισμένη το 1960. Ηρωες του Τσέχοφ είναι «η κυρία με το σκυλάκι», αριστοκράτισσα από την επαρχία, και ένας φιλόλογος από τη Μόσχα, οι οποίοι συναντιούνται σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο και παρά το γεγονός ότι είναι παντρεμένοι ερωτεύονται ο ένας τον άλλο. Οταν θα επιστρέψουν ο καθένας στον τόπο του, τίποτα δε θα είναι ίδιο πια. Θα κάνουν προσπάθειες να είναι μαζί, αλλά στο τέλος η επικράτηση της λογικής και η μιζέρια της καθημερινότητας θα τους καταβάλουν και θα διαλύσουν και ό,τι όμορφο υπήρξε μεταξύ τους, που μάλλον τελικά εξαρχής είχε ημερομηνία λήξης. Για άλλη μια φορά ο Τσέχοφ παρουσιάζει ανάγλυφα την παρακμή μιας κοινωνίας (τέλη 19ου αιώνα) και τη δυστυχία στην οποία τα μέλη της, σχεδόν μοιρολατρικά, είναι καταδικασμένα.
Ο Κέιφιτς πετυχαίνει ακριβώς στην ταινία του την αποτύπωση όλων των εκφάνσεων των συναισθημάτων και των αλλαγών που δομούνται πάνω σε μικρές αλλά όχι ασήμαντες λεπτομέρειες. Χωρίς δραματικές εντάσεις, με μια ελαφρότητα, ίσως και με κωμική διάθεση –όπως ακριβώς αρμόζει στο έργο του Τσέχοφ– ο σκηνοθέτης «γειώνει» το έργο σε επίπεδο καθημερινό, δεν έχει σκοπό να κρίνει ή να αποφανθεί για κάτι.
Παραθέτει την απόλυτη υποταγή των ηρώων του στο συμβατικό τρόπο ζωής τους, απλά και ταυτόχρονα ανάγοντάς τη σε τραγωδία. Σίγουρα, τελειώνοντας αφήνει μια μελαγχολική γεύση.
Ελένη Π.
