Η υπαρξιακή αγωνία που διακατέχει πια τον Σαμαρά είναι ολοφάνερη. Με τα δημοσκοπικά ποσοστά της ΝΔ να μη λένε να ξεκολλήσουν από τον πάτο, προσπαθεί να μηχανευτεί διάφορα τρικ για να δώσει έναν αέρα ανανέωσης στο κόμμα του οποίου την αρχηγία ανέλπιστα κατέκτησε, πλην όμως… τζίφος. Ανέσυρε έτσι από τη ναφθαλίνη το ιδεολόγημα του «κοινωνικού φιλελευθερισμού», που είχε λανσάρει στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ο ιδρυτής της ΝΔ και προσπαθεί να το μοστράρει σαν κάτι το σύγχρονο, τέσσερις δεκαετίες μετά.
Το «κοινωνικό» υποτίθεται πως παραπέμπει «στη διαφύλαξη του κοινωνικού κράτους και λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των πολιτών, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων και ευπαθών κατηγοριών», ενώ ο «φιλελευθερισμός» «έχει στόχο την απελευθέρωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, την αποενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας, την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου και την υπέρβαση του παρασιτισμού».
Παράλληλα, κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για «σοσιαλιστικό νεοφιλελευθερισμό». Τον μεν νεοφιλελευθερισμό ο καθένας μπορεί να τον καταλάβει, όμως το «σοσιαλιστικό» που πρέπει να το ψάξει; Ακόμα και σε επίπεδο ιδεολογημάτων ο Σαμαράς δε μπορεί να δημιουργήσει τίποτα πρωτότυπο, ενώ ο Καραμανλής, με τον «μεσαίο χώρο» των Λούλη-Ρουσόπουλου έφτιαξε τουλάχιστον ένα ιδεολόγημα που του επέτρεπε να απευθύνεται στους «νοικοκυραίους» που είχαν απογοητευθεί από τον Σημίτη. Γι’ αυτό άλλωστε η «στρατηγική του μεσαίου χώρου» συνοδευόταν από πολεμική προς το ΠΑΣΟΚ όχι με ιδεολογικές αναφορές, αλλά με αναφορές στη χρηστότητα της διαχείρισης (σκανδαλολογία και υπόσχεση για «σεμνότητα και ταπεινότητα»).
Αυτά βλέπει η Μπακογιάννη και δείχνει να εντείνει το βηματισμό της προς τη δημιουργία νέου φορέα. Αμέσως μετά τη μπαγιατίλα του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» έκανε δήλωση με την οποία κατηγόρησε τον Σαμαρά ότι συρρικνώνει τη ΝΔ «σε απόκομμα τύπου Πολιτικής Ανοιξης». Να βιάζεται, πάντως δεν δείχνει. Κάνει τις επαφές της, οργανώνει δυνάμεις και στην κατάλληλη στιγμή θα δώσει το σύνθημα στους κολλητούς της ν’ αρχίσουν να φεύγουν από τη ΝΔ και να την καλούν (τάχαμου αγωνιούντες) δημόσια να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα. Τι ελπίδες μπορεί να έχει ένας τέτοιος φορέας; Ετσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, καμία δυνατότητα. Η Μπακογιάννη μπορεί να ελπίζει μόνο σε μια διαδικασία αποσύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, που ενδεχομένως να δημιουργήσει δυνατότητες ανάσυρσης από την εφεδρεία και της ίδιας.
Δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι που, σε συνδυασμό με όσα εκτυλίσσονται στο χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, περιμένουν γενικότερες πολιτικές ανακατατάξεις. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι στα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ που πιέζουν προς τέτοιες ανακατατάξεις, εκτιμώντας ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό δε μπορεί ν’ αντέξει και να διαχειριστεί τις κοινωνικές εκρήξεις που ωριμάζουν. Γι’ αυτό και ζητούν μια κυβέρνηση «προσωπικοτήτων» και σκληρή καταστολή.
