Δεν είναι σοφία. Το έχουν πει οι πάντες (σχεδόν): είναι άλλο να εμφανίζεσαι ως υπερασπίστρια μιας δίκαιης υπόθεσης, έχοντας υποστεί και προσωπικό πλήγμα, συνθήκη που σε μετατρέπει σε φορέα αλήθειας ευρύτατης αποδοχής, και άλλο να εκμεταλλεύεσαι αυτή την ευρύτατη αποδοχή και από ad hoc να θέλεις να τη μετατρέψεις σε πολιτική αποδοχή ως ηγέτιδα ενός νέου αστικού πολιτικού κόμματος. Παραβλέποντας μάλιστα την εγγενή αντίφαση ανάμεσα στις ιδέες των ανθρώπων που σε αποδέχτηκαν και σε στήριξαν ως υπερασπίστρια μιας δίκαιης υπόθεσης και στο πολιτικό υπόβαθρο του μορφώματος που ίδρυσες.
Για τη Μαρία Καρυστιανού μιλάμε, όπως αντιλαμβάνεστε. Η μωροφιλοδοξία της ίδιας και του στενού περίγυρου που την περιβάλλει δεν της επέτρεψε να αντιληφθεί πως οι άνθρωποι που τη στήριξαν ως «μάνα των Τεμπών» ήταν άνθρωποι κατά βάση προοδευτικοί που δεν τους είναι καθόλου εύκολο να αποδεχτούν ένα πολιτικό μόρφωμα βασισμένο στη θρησκοληψία, τον κοινωνικό σκοταδισμό και την πατριδοκαπηλεία.
Υστερα, υπάρχει και η προσωπική πολιτική υστέρηση. Η γυναίκα είναι άσχετη. Δεν είναι δύσκολο να καταγγέλλεις την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τις εγκληματικές ευθύνες της σ’ αυτό που στη λαϊκή συνείδηση έχει καταγραφεί ως «έγκλημα των Τεμπών», όπως και για την απροκάλυπτη συγκάλυψη αυτών των ευθυνών. «Κουκιά μετρημένα» είναι αυτά που πρέπει να πεις. Αμα, επιπλέον, «γράφεις στο γυαλί», όλα γίνονται πιο εύκολα. Οταν, όμως, αναγορεύεσαι σε ιδρύτρια-αρχηγό πολιτικού κόμματος, πρέπει να κατέχεις στοιχειωδώς όλα τα θέματα της πολιτικής.
Τι γίνεται, επομένως, όταν σε όλη σου τη ζωή δεν ασχολήθηκες ποτέ μ’ αυτά, όταν σου είναι terra incognita; Το πέρασε και ο Κασσελάκης αυτό. Η «επικοινωνία» δεν τον βοήθησε καθόλου. Αποδείχτηκε «άδειο ασκί» ή «κύμβαλον αλαλάζον», για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση πιο οικεία στη «θεούσα» κα Καρυστιανού. Κι ο Κασσελάκης «στροφάρει» περισσότερο από την Καρυστιανού.
Εκτιμήσαμε ότι η ΜαρΚα θα αποφύγει τις συνεντεύξεις σε μίντια για λόγους αυτοπροστασίας. Δεν ξέρουμε πώς το εκτίμησε ο περίγυρός της και την έβαλε να δώσει την πρώτη ραδιοφωνική συνέντευξη, όμως μετά το Βατερλό που υπέστη μάλλον θα επανεκτιμήσουν την επικοινωνιακή τους τακτική. Βατερλό, όχι επειδή πιέστηκε δημοσιογραφικά, αλλά επειδή είναι παντελώς άσχετη και ανίκανη ακόμα και να παπαγαλίσει κάποιες πολιτικές θέσεις. Κακή χρήση της γλώσσας, κοινοτυπίες, αερολογίες, μαργαριτάρια, αλλά και ανατριχιαστικά ακροδεξιές θέσεις σ’ ένα χαρμάνι που το καταχάρηκαν οι πολιτικοί της αντίπαλοι.
Η πρόεδρος ΜαρΚα παρουσίασε μια… ρηξικέλευθη πρόταση για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής:
«Η εξωτερική πολιτική δεν είναι συνταγή για φαγητό (sic) είναι μια δύσκολη κατάσταση που θέλει πολύ σεβασμό και προσοχή. Η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να είναι μια γραμμή, ένα υπουργείο που δεν θα αλλάζει ανάλογα με την κυβέρνηση. Τα δικαιώματα της χώρας είναι πάνω από τις ζωές μας».
Δηλαδή, η εξωτερική πολιτική θα βγει έξω από την πολιτική αντιπαράθεση και θα ασκείται από μόνιμο υπουργό! Μιλάμε για παγκόσμια πρωτοτυπία. Και από πού θα προέρχεται αυτός ο υπουργός; Από το διπλωματικό σώμα ή καλύτερα από το στρατό, καθώς η αντιπαράθεση με την Τουρκία απασχολεί έντονα την πρόεδρο και δεν το κρύβει:
«Οταν πας να συζητήσεις, θα πρέπει να έχεις πλήρη εικόνα τι θέλεις εσύ και τι ζητούν οι άλλοι, ακόμα και να έχεις κάνει ψυχανάλυση (sic) των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς. Το βασικό είναι η δική σου ατζέντα, και να φύγεις έχοντας ικανοποιήσει το 80% της δικής σου ατζέντας».
Το πιθανότερο είναι πως η γιατρός Καρυστιανού δεν γνωρίζει τι είναι η ψυχανάλυση. Γιατί πώς θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να καθήσει στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή τον Ερντογάν ή ο Γεραπετρίτης τον Φιντάν, να του βγάλει τα σώψυχά του και μετά να του πει «έλα τώρα, κιαρατά, να διαπραγματευτούμε, να σου αφήσω μόνο το σώβρακο»;
Αλλά δεν είναι μόνο η κωμική πλευρά, η διαπραγμάτευση αφού προηγηθεί ψυχανάλυση. Είχαμε και την παρουσίαση μιας θέσης κόντρα στη λογική του «πατριωτικού χώρου». Μάλλον από ασχετοσύνη, επειδή έχει μαύρα μεσάνυχτα για τα ελληνοτουρκικά, η πρόεδρος ΜαρΚα είπε:
«Δεν ζητάμε από κανέναν να μας πει αν έχουμε δίκιο ή όχι. Ολα στη διπλωματία είναι θέμα συνεννόησης και συζήτησης. Πάντα μιλούσαμε για τα 12 ν.μ. Μετά την επταετία Μητσοτάκη έρχονται οι Τούρκοι και συζητάνε για συνδιαχείριση του Αιγαίου. Ολα είναι θέμα συζήτησης, αλλά δεν ξέρω με τι ατζέντα πάει ο κ. Μητσοτάκης στη συνάντηση με τον Ερντογάν».
Σαμπάνιες πρέπει να άνοιξαν ο Βελόπουλος και η Κωνσταντοπούλου.
Αλλά δεν περιλάμβανε μόνο μαργαριτάρια η πρώτη ραδιοφωνική συνέντευξη της Καρυστιανού. Περιλάμβανε και ακροδεξιά γαϊδουράγκαθα. Και νεοφιλελεύθερα γαϊδουράγκαθα. Για το μεταναστευτικό:
«Οφείλουμε να προστατεύσουμε τα σύνορα. Είναι υποχρέωσή μας. Δεν μπορούμε να λογιζόμαστε για σοβαρό κράτος αν ο καθένας μπαίνει στην επικράτεια όποτε θέλει. Εγώ που πήγα μετανάστρια και έφυγα για βιοποριστικούς λόγους στην Αγγλία πήγαινα με διαβατήριο. Οπου μετακινείσαι πρέπει να μετακινείσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Η φύλαξη των συνόρων είναι υποχρέωση ενώ στο ίδιο επίπεδο είναι η υποχρέωση να βοηθήσεις κάποιον να ζει. Οχι δεν βυθίζουμε καμία βάρκα και δεν πνίγουμε κανέναν, γιατί είμαστε άνθρωποι. Να μπορώ να μεταφέρω τους ανθρώπους σε ένα κέντρο για να γίνει καταγραφή για να δούμε αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για άσυλο, διαφορετικά θα πρέπει να γίνει απέλαση».
Το «δε θα βυθίζουμε τις βάρκες» το είπε και ο Βορίδης. Είναι άλλωστε ο θεμέλιος λίθος της ευρωενωσίτικης υποκρισίας. Φυσικά, κάποιες βάρκες τις βυθίζουμε (ακόμα και με εκατοντάδες πρόσφυγες πάνω τους, όπως στην Πύλο, ή με μερικές δεκάδες, όπως πρόσφατα στη Χίο), αλλά θα λέμε πάντοτε ότι βυθίστηκαν μόνες τους, από κακούς χειρισμούς των επιβαινόντων.
Για όσους καταφέρνουν να πατήσουν σώοι το πόδι τους σε ελληνικό έδαφος, η μεταχείριση πρέπει να είναι στάνταρ: σύλληψη, κλείσιμο σε ένα κέντρο (στρατόπεδο-φυλακή), ξεδιάλεγμα όσων δικαιούνται άσυλο (ελάχιστοι), απέλαση των υπόλοιπων. Αυτα δεν λέει καθημερινά ο Πλεύρης; Αυτά δεν κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη;
Η πρόεδρος ΜαρΚα, επηρεασμένη προφανώς από τη θρησκευτική βουλησιαρχία («η πίστη μετακινεί βουνά»), θεωρεί ότι η αντιμετώπιση της ακρίβειας είναι πρωτίστως ζήτημα βούλησης:
«Το πρώτο πράγμα είναι η βούληση να αλλάξεις κάποια πράγματα. Η πολιτική βούληση είναι προϋπόθεση για αυτό».
Της το είπαν αυτό, ακούγεται και ωραίο, το κοπανάει. Εννοείται πως για τη λειτουργία του καπιταλισμού και των σιδερένιων οικονομικών νόμων του δεν της είπαν τίποτα. Ο Αυγερινός ξέρει πως αυτά τα μαρξιστικά πρέπει να μείνουν μακριά από την «Ελπίδα». Απτόητη συνεχίζει η πρόεδρος:
«Δεν είναι θέμα στρατηγικής, δεν είναι θέμα ότι οι οικονομολόγοι δεν ξέρουν πού θα πρέπει να κατευθυνθούν τα χρήματα. Η ακρίβεια είναι πολυπαραγοντικό θέμα: είναι ο ΦΠΑ αν είναι δίκαιος, είναι οι μεσάζοντες, αν υπάρχουν καρτέλ και φυσικά η μισθοδοσία. Πρέπει να ανέβουν οι μισθοί αλλά δεν θα γίνει απλά μόνο του, αλλά να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη. Πραγματική ανάπτυξη θα έχουμε όταν καταστάσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ σταματήσουν και το χρήμα πάει εκεί που πρέπει. Δεν υπάρχουν μαγικά πράγματα, υπάρχει ορθολογισμός και σωστή κατανομή του χρήματος, υπάρχει αγάπη για την κοινωνία και τους πολίτες».
Ωχ, Παναγία μου, που έλεγε παλιά ο Χάρρυ Κλυνν. Αν βγάλετε από μέσα τις μπούρδες, τι μένει; Ο πυρήνας του νεοφιλελευθερισμού: για να αυξηθούν οι μισθοί πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη! «Πρώτα θα αυξήσουμε το ΑΕΠ και μετά θα το μοιράσουμε», αυτό δεν είναι το δόγμα που ακούμε δεκαετίες τώρα; Σαν η πρόεδρος ΜαρΚα να δίνει εξετάσεις στους καπιταλιστικούς ομίλους, διαβεβαιώνοντάς τους ότι το μόρφωμά της δεν «λαϊκίζει» τάζοντας αυξήσεις μισθών και άλλα τέτοια… αντισυστημικά.
Ισως να κατάλαβε πως αρκετές μπούρδες είπε και στέρεψε, γι’ αυτό όταν ρωτήθηκε για το οικονομικό πρόγραμμα του κόμματός της είπε ότι «η ανακοίνωση θα εξαρτηθεί από την ανακοίνωση των εκλογών», διαβεβαιώνοντας ότι «ο κόσμος θα ενθουσιαστεί από τον τρόπο που έχουμε φτιάξει το οικονομικό πρόγραμμα και πόσο εύκολο είναι να υλοποιηθεί». Αναμένουμε με αγωνία…
Πρόλαβε, πάντως να πει ότι «εμείς θέλουμε υπουργείο Οικονομικών που θα απαρτίζεται μόνο από οικονομολόγους και τραπεζικούς. Δεν θα βάλουμε κάποιον που έχει πτυχίο δημοσιογραφίας από το ΕΑΠ». Αυτός είναι ο Μαρκόπουλος, όπως καταλάβατε. Ισως να της πει ο Αυγερινός πως για να διευθύνει κάποιος ένα υπουργείο δεν αρκεί ένα πτυχίο της ΑΣΟΕΕ και προϋπηρεσία σε λογιστικό γραφείο ή στο γκισέ μιας τράπεζας.
