Αν διάβαζε κανείς το φύλλο του «Ριζοσπάστη» που βγήκε αμέσως μετά την 24ωρη απεργία της 24ης Φλεβάρη, θα πίστευε ότι στην Αθήνα εκείνη τη μέρα έγινε μόνο μια ογκώδης πορεία, αυτή του ΠΑΜΕ, ενώ στη συγκέντρωση που κάλεσε το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ, Ομοσπονδίες, σωματεία) μαζεύτηκαν τρεις κι ο κούκος και πορεία δεν κατάφεραν να κάνουν! Σταχυολογούμε αναφορές από άρθρα σε διάφορες σελίδες αυτού του φύλλου (Παρασκευή, 26.2.10): «Από τους 10 εργάτες που κατέβηκαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, οι 7 συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ». «Οι απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, με αποκορύφωμα τη συγκέντρωση στην Ομόνοια, ήταν οι μεγαλύτερες, οι πιο μαζικές και μαχητικές των τελευταίων χρόνων». «Στις συναθροίσεις τους (σ.σ. των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) περίσσεψαν οι ρητορείες και οι φωτογραφίες, αλλά απουσίασαν οι εργαζόμενοι». «Εκτιμήθηκε (σ.σ. από την εκτελεστική γραμματεία του ΠΑΜΕ) ότι η συμμετοχή στην απεργιακή διαδήλωση της Αθήνας έφτασε τις 40.000 άτομα».
«Για του λόγου το αληθές» δημοσιεύτηκε και το σχεδιάγραμμα που βλέπετε, σύμφωνα με το οποίο η πορεία του ΠΑΜΕ ξεκινούσε από την Ομόνοια και κατέληγε στην Ομόνοια, απλωμένη σε όλη τη Σταδίου, την πλατεία Συντάγματος και την Πανεπιστημίου! Μια τέτοια πορεία, βέβαια, όσο αραιά απλωμένη και να ήταν, θα ξεπερνούσε κατά πολύ τις 40.000 άτομα που «εκτίμησε» το ΠΑΜΕ, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα για τους συντάκτες του κομματικού οργάνου. Και βέβαια, όσοι είμασταν εκεί γνωρίζουμε πολύ καλά πως τέτοιο άπλωμα της πορείας δεν υπήρξε, ακόμα και αν αθροίζαμε τις δυο πορείες.
Ποια είναι η αλήθεια; Οτι η πορεία του ΠΑΜΕ είχε γύρω στα 4 με 5.000 άτομα, ενώ η πορεία του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος είχε γύρω στις 40 με 45.000 άτομα. Αυτό δεν αρέσει στην ηγεσία και τα συνδικαλιστικά στελέχη του Περισσού, γι’ αυτό και εφαρμόζουν το γνωστό, παλιό δόγμα: «όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις απόψεις μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Μαζεύτηκε όλος αυτός ο κόσμος στην πορεία των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και σία, επειδή συμφωνεί με τις απόψεις και την τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας; Οχι βεβαια. Απλά, όταν έχουμε ένα σχετικό απεργιακό ζωήρεμα, η πλειοψηφία των εργαζόμενων που βγαίνει –έστω και στιγμιαία– από την αδράνεια πηγαίνει εκεί που πηγαίνει το σωματείο της. Πηγαίνει εκεί που καλεί η θεσμική έκφραση του συνδικαλιστικού συστήματος. Αλλωστε, και αυτή που εμφανίζεται ως αντι-θεσμική έκφραση δεν είναι τέτοια, αλλά ένα στημένο κομματικό μαγαζί. Αντίθετα, όταν δεν υπάρχει μαζική συμμετοχή εργαζόμενων, στους μεν θεσμικούς μαζεύονται πραγματικά τρεις κι ο κούκος, το δε ΠΑΜΕ μαζεύ-ει και πάλι το σύνηθες κομματικό ακροατήριο και εκ των πραγμάτων φαίνεται μεγαλύτερο.
Ομως, το πρόβλημα δεν είναι πόσους μαζεύουν οι μεν ή οι δε, το πρόβλημα δεν είναι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις διάφορες φατρίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, αλλά η κατάσταση στην οποία βρίσκεται το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η μεν θεσμική συνδικαλιστική γραφειοκρατία σπρώχνει τον εργατόκοσμο στην αδράνεια και την παραίτηση, το δε ΠΑΜΕ περιχαρακώνει έναν κόσμο στις κομματικές γραμμές, εμποδίζοντάς τον να έρθει σε επαφή με πλατύτερες εργαζόμενες μάζες, όταν αυτές κατεβαίνουν στο δρόμο. Αυτό συνέβη και στις 24 Φλεβάρη, γι’ αυτό και κατέφυγαν στη λαθροχειρία του «Ριζοσπάστη», μπας και καταφέρουν να εξαπατήσουν κάποιους (περισσότερο στην επαρχία).
