Ο νότιος Λίβανος βιώνει κλιμακούμενες συγκρούσεις, με τις τακτικές της Αντίστασης να διατηρούν έναν πόλεμο φθοράς εναντίον των ισραηλινών δυνάμεων και να περιορίζουν την πρόοδό τους στο πεδίο της μάχης.
του Ταμζίντ Κομπαϊσί *
31 Μάρτη 2026
Ένα μήνα μετά την έναρξη της ισραηλινής επίθεσης στον Λίβανο, οι μάχες στον νότιο Λίβανο συνεχίζουν να εντείνονται μέσα σε ένα ιδιαίτερα σύνθετο επιχειρησιακό περιβάλλον. Καθώς η επιχείρηση εισέρχεται στον δεύτερο μήνα της, διαμορφώνεται μια σαφής δυναμική στο πεδίο — μια δυναμική που καθορίζεται από μια στοχευμένη στρατηγική φθοράς που επιβάλλει η Χεζμπολά, η οποία διαχειρίζεται τις εμπλοκές με τρόπο που αυξάνει σταδιακά το κόστος για τις προελαύνουσες ισραηλινές δυνάμεις.
Οι συνεχιζόμενες χερσαίες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο εντάσσονται σε μια ασύμμετρη αντιπαράθεση μεταξύ του στρατού του ισραηλινού εχθρού — ως συμβατικής στρατιωτικής δύναμης με αεροπορική και τεχνολογική υπεροχή — και μιας μη συμβατικής Αντίστασης που δεν λειτουργεί σύμφωνα με το παραδοσιακό στρατιωτικό δόγμα. Η Χεζμπολά δεν βασίζεται σε σταθερό εδαφικό έλεγχο ή σε γραμμικές αμυντικές γραμμές· αντίθετα, χρησιμοποιεί μοντέλο ανταρτοπολέμου που βασίζεται στην επιχειρησιακή ευελιξία, τη διασπορά δυνάμεων, τις ενέδρες και τα συγκεντρωμένα πλήγματα μέσα σε ένα σωρευτικό πλαίσιο φθοράς που στοχεύει στο ανθρώπινο δυναμικό και στις υλικοτεχνικές δυνατότητες του Ισραήλ.
Σύμφωνα με πηγές από το πεδίο, οι χερσαίες διεισδύσεις του εχθρού κατανέμονται σε αρκετούς βασικούς άξονες, καθένας από τους οποίους έχει τα δικά του γεωγραφικά και τακτικά χαρακτηριστικά, ως εξής:
Άξονας Χιάμ
Η Χιάμ αποτελεί έναν ζωτικής σημασίας άξονα για τον ισραηλινό εχθρό λόγω της σύνδεσής της με χωριά όπου η Αντίσταση δεν έχει παρουσία, καθώς και της σύνδεσής της με τη δυτική Μπεκάα και τα κατεχόμενα συριακά εδάφη — γεγονός που την καθιστά διάδρομο μεταξύ Λιβάνου και Συρίας.
Η τακτική της Χεζμπολά εδώ βασίζεται στην ανθεκτικότητα και στην άμυνα μέσω της δημιουργίας θυλάκων μάχης μέσα στην πόλη, οι οποίοι υποστηρίζονται με πυρά από τη δεύτερη γραμμή σε γειτονικά χωριά. Μέχρι στιγμής, το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να ελέγξει πλήρως την Χιάμ· η παρουσία του περιορίζεται σε τμήματά της, ενώ η Χεζμπολά εξακολουθεί να διατηρεί παρουσία. Ο άξονας αυτός φέρει επίσης διάσταση αντιποίνων για το Ισραήλ λόγω των απωλειών που υπέστη στις προσπάθειες κατάληψής του κατά τους πολέμους του 2006 και του 2024.
Άξονας Tάιμπα-Καντάρα
Η Τάιμπα αποτελεί το επιχειρησιακό πλευρό. Οι ισραηλινές δυνάμεις στοχεύουν να φθάσουν στην Ουάντι (Κοιλάδα) αλ-Χουζέιρ μετά τον έλεγχο της Καντάρα και στη συνέχεια να προελάσουν προς τον ποταμό Λιτάνι.
Εδώ, η Χεζμπολά υιοθετεί διαφορετική τακτική από εκείνη στη Χιάμ— επιθετική φθορά με στόχο την πρόκληση των μέγιστων δυνατών ανθρώπινων και υλικοτεχνικών απωλειών στον εχθρό. Τα ισραηλινά στρατεύματα βρίσκονται σήμερα μέσα στην Tάιμπα και προσπαθούν να εδραιώσουν τις θέσεις τους, ενώ η Αντίσταση συνεχίζει να στοχεύει στρατιώτες, άρματα μάχης και οχήματα.
Όσον αφορά την Καντάρα, παραμένει ζώνη εμπλοκής σε κοντινή απόσταση. Παράλληλα, γειτονικά χωριά (Οντάισα, Ραμπ αλ-Θαλαθίν, Κφαρ Κίλα και τμήματα της Mάρκαμπα) χρησιμοποιούνται ως μέρος τακτικής που στοχεύει στο βάθος του εχθρού. Οι περιοχές αυτές είχαν προηγουμένως τεθεί υπό ισραηλινό έλεγχο και υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές κατά τις προηγούμενες συγκρούσεις, κατά την περίοδο των 60 ημερών αποχώρησης μετά την αποκαλούμενη κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου το 2024, καθώς και κατά τους τελευταίους 15 μήνες.
Το βασικό ερώτημα εδώ δεν είναι αν ο εχθρός μπορεί να φθάσει στην Ουάντι αλ-Χουζέιρ, αλλά ποιο θα είναι το επιχειρησιακό κόστος που θα υποστεί για να το επιτύχει — ιδιαίτερα δεδομένου ότι η Αντίσταση δεν είναι συμβατικός στρατός και δεν έχει ορίσει τη διατήρηση αυτών των χωριών ως στρατηγικό στόχο.
Άξονας Nακούρα
Ο άξονας Nακούρα αποτελεί μια συνοριακή επέκταση κατά μήκος της παράκτιας λωρίδας που βρίσκεται μπροστά στη Γαλάζια Γραμμή, κοντά στα σύνορα Λιβάνου–Παλαιστίνης. Το Ισραήλ επιδιώκει να δημιουργήσει μια ζώνη απομάκρυνσης, να εξασφαλίσει τα χερσαία και θαλάσσια σύνορά του και να στοχεύσει τις δυνατότητες πυραύλων της Χεζμπολά.
Η περιοχή είναι δασώδης, ενώ τα χωριά συνδέονται μέσω οπωρώνων, προσφέροντας αποτελεσματική φυσική κάλυψη για τις δυνάμεις της Αντίστασης. Ένας επιπλέον στόχος είναι η απομόνωση αυτού του άξονα από το βάθος του στην περιοχή της Tύρου (Σουρ) και η κοπή γραμμών ανεφοδιασμού και ενισχύσεων.
Άξονας Μπιντ Τζμπέιλ
Τα δεδομένα πεδίου υποδεικνύουν ότι το Ισραήλ έχει ξεκινήσει την κινητοποίηση δυνάμεων και την προετοιμασία πυρών για είσοδο στην Μπιντ Τζμπέιλ, η οποία αποτελεί ένα ευάλωτο πλευρό λόγω των γειτονικών χωριών όπου η Αντίσταση δεν έχει παρουσία. Η πόλη έχει επίσης σημαντική συμβολική σημασία στη συνείδηση του Ισραήλ από το 2000, μετά τη διάσημη δήλωση του αείμνηστου Γενικού Γραμματέα της Χεζμπολά, Σαγιέντ Χασάν Νασράλα: «Το Ισραήλ είναι πιο αδύναμο από έναν ιστό αράχνης».
Αυτός ο συμβολισμός καθιστά την πόλη στόχο τόσο πρακτικό όσο και ψυχολογικό. Η τακτική της Αντίστασης επικεντρώνεται στην αποτροπή της πτώσης της πόλης.
Άξονας Καουζά (Τρίγωνο Καουζά-Μπέιτ Λιφ-Ραμίγια)
Το τρίγωνο «Καουζά-Μπέιτ Λιφ-Ραμίγια» σχηματίζει έναν στρατηγικό συνοριακό άξονα, με τα χωριά του να βρίσκονται σε μέσες υψομετρικές θέσεις που επιβλέπουν τις γύρω περιοχές, καθιστώντας τον ιδιαίτερα ευαίσθητο σε χερσαίες κινήσεις και ανταλλαγές πυρών.
Το Ισραήλ επιδιώκει να δημιουργήσει μια ζώνη απομάκρυνσης για να ασφαλίσει τα χερσαία σύνορά του και να αποδυναμώσει τις δυνατότητες πυραύλων της Αντίστασης. Το έδαφος αποτελείται από δάση και οπωρώνες που συνδέονται με τα χωριά, προσφέροντας φυσική κάλυψη για τις δυνάμεις της Χεζμπολά. Ταυτόχρονα, τα γειτονικά χωριά δεν έχουν παρουσία Αντίστασης, καθιστώντας αυτόν τον άξονα ευάλωτο πλευρό που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο εχθρός, ενώ περιορίζει τις στρατιωτικές κινήσεις λόγω εσωτερικών παραμέτρων.
Γενική κατάσταση στο πεδίο και τακτικές
Μετά από περίπου έναν μήνα από την έναρξη των επιχειρήσεων, οι ισραηλινές δυνάμεις παραμένουν τοποθετημένες στην πρώτη γραμμή (χωριά συνόρων και άμεση γραμμή επαφής), χωρίς να έχουν επιτύχει αποφασιστική διάσπαση προς βαθύτερες περιοχές, λόγω της συνεχούς φθοράς που επιβάλλει η Χεζμπολά.
Αντίθετα, η Αντίσταση υιοθετεί την τακτική να επιτρέπει περιορισμένες προόδους σε ορισμένες γραμμές μετώπου και στη συνέχεια να εξαντλεί τις εχθρικές δυνάμεις από τη δεύτερη γραμμή μέσω συνεχούς πυρός ή άμεσης εμπλοκής. Οι ανεπίσημες εκτιμήσεις από το πεδίο υποδεικνύουν ότι ο ισραηλινός στρατός έχει υποστεί σημαντικές ανθρώπινες απώλειες, εκτιμώμενες σε εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες (πιθανώς περίπου 700), επιπλέον του στοχευμένου πλήγματος σε περισσότερα από 100 άρματα Merkava σύμφωνα με δεδομένα από τα στρατιωτικά μέσα της Χεζμπολά, καθώς και σε έναν αριθμό οχημάτων και εκσκαφέων. Αυτό το επίπεδο απωλειών θα ήταν αρκετό, υπό προηγούμενες συνθήκες, για να σταματήσει τις επιχειρήσεις.
Η Χεζμπολά ακολουθεί αυτή τη στιγμή μια σταδιακή προσέγγιση στη χρήση όπλων και μονάδων μάχης, διατηρώντας πλήρη διοίκηση, έλεγχο και επικοινωνία — γεγονός που αντανακλά σημαντικές υπολειπόμενες δυνατότητες. Η συνοχή του συστήματος επικοινωνίας μεταξύ της κεντρικής αίθουσας επιχειρήσεων, των αιθουσών διοίκησης σε επίπεδο άξονα και των μονάδων μάχης είναι εμφανής, όπως αντανακλάται στη βελτιωμένη στρατιωτική και οργανωτική απόδοση και στη γρήγορη μετάδοση πληροφοριών από το πεδίο.
Η Αντίσταση λειτουργεί σύμφωνα με ένα δόγμα αντι-ελιγμών, που βασίζεται στον ανταρτοπόλεμο, επωφελούμενη από ένα συνεκτικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου και διατηρημένες γραμμές εφοδιασμού. Αντίθετα, ο εχθρός αντιμετωπίζει ελλείψεις σε πληροφορίες που περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των στρατηγικών απομόνωσης. Κατά συνέπεια, η αντιπαράθεση διαμορφώνεται ως ένας αγώνας μεταξύ μιας προσέγγισης βασισμένης στον ελιγμό που στοχεύει στη διάσπαση του μετώπου — υπό την ηγεσία του ισραηλινού στρατού — και μιας συστηματικής στρατηγικής φθοράς που στοχεύει στην εξάντληση της επιτιθέμενης δύναμης και στην αποτροπή της εδραίωσής της — υπό την ηγεσία της Χεζμπολά.
Παράλληλα, ο ισραηλινός στρατός βασίζεται σε μια επιχειρησιακή προσέγγιση που στηρίζεται στον ελιγμό μέσω περικύκλωσης και απομόνωσης παρά στην άμεση επίθεση, με στόχο τη μείωση των ανθρώπινων απωλειών και την επιτάχυνση της επίτευξης ενός επιτυχημένου αποτελέσματος στο πεδίο, που να μπορεί να αξιοποιηθεί για λόγους προπαγάνδας. Αυτό επιδιώκεται μέσω προσπαθειών να διασπαστεί η δομή μάχης της Χεζμπολά σε απομονωμένες εστίες και να κοπούν οι γραμμές ανεφοδιασμού μεταξύ πρώτης και δεύτερης γραμμής νότια του ποταμού Λιτάνι.
Το στρατηγικό δίλημμα του εχθρού
Το Ισραήλ μάχεται χωρίς σαφή στρατηγικό όραμα, καθώς οι ανακοινωθείσες επιχειρήσεις του στοχεύουν στην ασφάλεια της βόρειας κατεχόμενης Παλαιστίνης και στη δημιουργία μιας ζώνης απομάκρυνσης για τον ίδιο σκοπό. Ωστόσο, ακόμη και η προσέγγιση του ποταμού Λιτάνι δεν εγγυάται την εξουδετέρωση των πυραυλικών δυνατοτήτων της Χεζμπολά, οι οποίες συνεχίζουν να αποτελούν την ίδια απειλή για τον βορρά.
Οι διαθέσιμες επιλογές για τον εχθρό περιλαμβάνουν μια πλήρους κλίμακας εισβολή για τη στρατιωτική εξόντωση της Αντίστασης — μια επιλογή που θεωρείται αδύνατη υπό τις παρούσες συνθήκες, δεδομένης της επιδεινωμένης κατάστασης του στρατού του και της συνεχιζόμενης φθοράς. Αυτή η πραγματικότητα αναγνωρίστηκε από τον ίδιο τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου του Ισραήλ, Eγιάλ Ζαμίρ, ο οποίος προειδοποίησε για τον κίνδυνο κατάρρευσης του στρατού αν οι συγκρούσεις συνεχιστούν με αυτόν τον τρόπο.
Η ρεαλιστική επιλογή, επομένως, είναι η κίνηση προς μια συμφωνία και έμμεσες διαπραγματεύσεις ή η επίτευξη ενός περιορισμένου αποτελέσματος στο πεδίο με την προσέγγιση στην Ουάντι αλ-Χουζέιρ και τη λήψη φωτογραφιών κοντά στον ποταμό Λιτάνι, συνοδευόμενη από κινητικότητα στα μέσα ενημέρωσης παράλληλα με διπλωματικό δρόμο.
Η διάσταση των μέσων ενημέρωσης είναι εμφανής με την επίσκεψη του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Eγιάλ Ζαμίρ, στο Tελ αλ-Αουίντα στο Kφαρ Κίλα και την επίσκεψη του εκπροσώπου του στρατού στην Oντάισα. Αυτές οι ενέργειες παρουσιάζονται ως κινήσεις στα μέσα ενημέρωσης, καθώς τα δύο χωριά είχαν προηγουμένως τεθεί υπό ισραηλινό έλεγχο πριν από τον πόλεμο και δεν θεωρούνται ότι βρίσκονται βαθιά εντός λιβανικού εδάφους όπως ισχυρίζεται το Ισραήλ. Αυτές οι παρουσιάσεις στα Μέσα αποσκοπούν στην αντιστάθμιση της απουσίας πραγματικών επιτυχιών στο πεδίο.
Ανάκαμψη της Αντίστασης
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα της Χεζμπολά, Σεΐχη Ναΐμ Κάσεμ, σχετικά με τη στρατιωτική ανάκαμψη φαίνονται ακριβείς. Υπάρχει σαφής βελτίωση στην απόδοση σε σύγκριση με τη μάχη της «Επιχείρησης Aλ-Μπας», στην οποία η μάχη ήταν περισσότερο ατομική υπό την έννοια της «εκτίμησης πεδίου» των μαχητών, και εμφανίζονταν κενά συντονισμού, ιδιαίτερα όταν σκοτώνονταν τοπικοί διοικητές.
Σήμερα, ωστόσο, υπάρχουν σε εφαρμογή επιχειρησιακά σχέδια και εναλλακτικές λύσεις και τα προηγούμενα προβλήματα εφοδιασμού και τοποθέτησης έχουν αντιμετωπιστεί. Αυτή η εξέλιξη ώθησε τον εχθρό να στοχεύσει γέφυρες και δρόμους, ιδίως καθώς κατά την «Επιχείρηση Aλ-Μπας» υπήρχαν σημαντικές δυσκολίες στον εφοδιασμό προσωπικού.
Δύναμη πυρός και τεχνικές δυνατότητες
Η Χεζμπολά έχει επιδείξει τη συνεχιζόμενη αποτελεσματικότητα των πυραυλικών της δυνατοτήτων, με σαφή ανάκαμψη στις μονάδες πυραύλων της, όπως αντανακλάται σε βολές μεγάλου βεληνεκούς που φτάνουν έως και τα 200 χιλιόμετρα (τον φάκελο της Γάζας).
Έχει επίσης επιδείξει ικανότητες στην αεράμυνα, έχοντας καταφέρει να καταρρίψει αρκετά drones και ακόμη και να επιχειρήσει να στοχεύσει ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη αναγκάζοντάς τα να υποχωρήσουν – ιδιαίτερα στους ουρανούς πάνω από τη Βηρυτό, γεγονός που είναι πρωτοφανές στην ιστορία της Αντίστασης.
Επιπλέον, η Χεζμπολά διατηρεί δυνατότητες στον πόλεμο κατά τεθωρακισμένων και στις επιχειρήσεις με drones. Η χρήση FPV (First-Person View) drones αυτοκτονίας με υψηλή ευκινησία και ακρίβεια έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία, αξιοποιώντας την εμπειρία από τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας.
Παρά την τεχνολογική υπεροχή και την εναέρια κυριαρχία του εχθρού, η Αντίσταση διατηρεί ισχυρές αναγνωριστικές ικανότητες, υπερνικώντας εμπόδια που δημιουργούνται από οχυρώσεις του εχθρού και συνεχή εναέρια επιτήρηση.
Επίπεδο ασφάλειας
Μία πηγή από τον μηχανισμό ασφάλειας της Αντίστασης αναφέρει ότι οι πρόσφατες επιχειρήσεις στόχευσης και οι δολοφονίες προήλθαν από μεμονωμένες παραβιάσεις ασφάλειας και όχι από δομική διείσδυση των πληροφοριών, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη συνοχή του συστήματος ασφαλείας της Χεζμπολά.
Το πρότυπο των στόχων που επέλεξε το Ισραήλ αποκαλύπτει μια κατάσταση «τυφλότητας» στις πληροφορίες. Η πλειονότητα των αεροπορικών επιθέσεων στόχευσε τοποθεσίες με χαρακτηριστικά «καμένης ασφάλειας» ή χώρους θεσμικού ή πολιτικού χαρακτήρα, γεγονός που υποδηλώνει υποβάθμιση στην αποτελεσματικότητα της τράπεζας στόχων του ισραηλινού στρατού.
Σε σχετικό πλαίσιο, η ισραηλινή Υπηρεσία Γενικής Ασφάλειας (Shin Bet) εξέδωσε εξαιρετικές οδηγίες, κυρίως απαγόρευση χρήσης κινητών τηλεφώνων και πλήρη απαγόρευση σε υπουργούς και μέλη της Κνεσέτ να επισκέπτονται περιοχές πρώτης γραμμής στους δυτικούς και κεντρικούς τομείς μέχρι νεωτέρας. Αυτό συνοδεύτηκε από αλλαγές στα πρωτόκολλα παραλλαγής, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης μεταμφιεσμένων πολιτικών οχημάτων όταν ήταν απαραίτητο, μετά την επιβεβαίωση ότι η Χεζμπολά είναι ικανή να εντοπίζει αυτοκινητοπομπές ηγεσίας.
Αυτά τα μέτρα ακολούθησαν μια φερόμενη απόπειρα της Αντίστασης να σκοτώσει τον ισραηλινό υπουργό Άμυνας Iσραήλ Κατζ κατά τη διάρκεια περιοδείας στον νότιο Λίβανο, σύμφωνα με τα ισραηλινά μίντια. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ εξαπέλυσε επίθεση κατά της κυβέρνησης του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό ως «καταστροφική αποτυχία των πληροφοριών».
Συνεπώς, αυτό θεωρείται ένα σοκ που επιτεύχθηκε από τη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών της Χεζμπολά, παράλληλα με τον εντοπισμό νεοσύστατων θέσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων του εχθρού.
Ενότητα των μετώπων
Σε αυτόν τον πόλεμο, η ενότητα των μετώπων μεταξύ του Ιράν και των στρατηγικών συμμάχων του είναι σαφώς εμφανής, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, ο συντονισμός λειτουργεί ως αποφασιστικός παράγοντας που υπονομεύει οποιαδήποτε προσπάθεια απομόνωσης από τον εχθρό, όπως αποδεικνύεται καθαρά μέσω του επιχειρησιακού συντονισμού στο πεδίο.
Σε πολιτικό επίπεδο, η ενότητα των μετώπων αντικατοπτρίζεται σε μια συντονισμένη στάση στα περιφερειακά και διεθνή τραπέζια, όπου τα κέρδη στο πεδίο μεταφράζονται σε διπλωματική ισχύ και οι προσπάθειες απομόνωσης ή πίεσης στην Αντίσταση εξουδετερώνονται.
Mουσάουι: «Καμία άμεση προοπτική συμφωνιών· ο πόλεμος είναι μακρύς»
Εν τω μεταξύ, ο αξιωματούχος που είναι υπεύθυνος για τους πόρους και τα σύνορα στη Χεζμπολά, Σαγιέντ Ναουάφ αλ-Μουσάουι, δήλωσε σε προσωπική συνέντευξη ότι «οι συνθήκες δεν έχουν ακόμη ωριμάσει για οποιεσδήποτε συμφωνίες και παραμένουμε στην καρδιά της μάχης», τονίζοντας ότι «η προτεραιότητα τώρα είναι η μάχη στο πεδίο και δεν υπάρχει προοπτική συμφωνιών προς το παρόν».
Ανέφερε βασικά αιτήματα του Λιβάνου, όπως: άμεση παύση όλων των εχθρικών επιχειρήσεων, απελευθέρωση κρατουμένων, ανεπιφύλακτη ισραηλινή αποχώρηση, επιστροφή των εκτοπισμένων πολιτών και ανεμπόδιστη ανοικοδόμηση, υποστηρίζοντας ότι τέτοιοι όροι είχαν ήδη συμφωνηθεί αλλά δεν τηρήθηκαν.
Περιέγραψε τη σύγκρουση ως έναν ενιαίο περιφερειακό πόλεμο που περιλαμβάνει τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ, ισχυριζόμενος ότι υπήρχαν σχέδια για την ενίσχυση της πίεσης στον Λίβανο, τα οποία είχαν προβλεφθεί στρατηγικά. Επίσης, αμφισβήτησε την πιθανότητα εμπλοκής της Συρίας λόγω των περιφερειακών συμμαχιών της και κατέληξε ότι ο πόλεμος αποτελεί μια παρατεταμένη αντιπαράθεση, όπου τα αποτελέσματα θα καθοριστούν στο πεδίο και όχι μέσω εικασιών.
Συμπέρασμα
Τα σημεία που περιγράφονται σε αυτήν την ανάλυση προσφέρουν μια σαφή εικόνα των πραγματικοτήτων στο πεδίο – στρατιωτικών, επιχειρησιακών και ασφαλείας. Παρολαυτά, συνεχίζουν να υπάρχουν ανταγωνιστικές αφηγήσεις, καθώς ο εχθρός εξακολουθεί να διεξάγει έναν παράλληλο πόλεμο γνώσης, στοχεύοντας τη γλώσσα και τη ροή πληροφοριών από το πεδίο.
Η επαναλαμβανόμενη στοχοθέτηση από τις ισραηλινές δυνάμεις δημοσιογράφων και ανταποκριτών στον Λίβανο και τη Γάζα υπογραμμίζει αυτή την προσπάθεια, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τις δολοφονίες του ανταποκριτή του Al Manar, Aλι Σοέιμπ, και της ανταποκρίτριας του Al Mayadeen, Fάτιμα Φτούνι, σε εμφανή προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι απώλειες του εχθρού στο πεδίο.
ΠΗΓΗ: The Cradle
* Ο Ταμζίντ Κομπαϊσί είναι λιβανέζος δημοσιογράφος που αρθρογραφεί sτην εφημερίδα Al-Akhbar. Ειδικεύεται σε θέματα ασφάλειας και κοινωνικά ζητήματα. Κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης στον Λίβανο, παρακολούθησε την υπόθεση κρατουμένων στα νότια προάστια της Βηρυτού που συνδέονταν ύποπτα με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.
