Από πού θα αντλούσε θεωρητικούς «ηγέτες» το συνονθύλευμα του Συντάγματος; Από τη δεξαμενή των διανοούμενων οι οποίοι δεν συντάσσονται μεν με την ακολουθούμενη πολιτική, όμως ταυτόχρονα δεν αμφισβητούν το καπιταλιστικό σύστημα και παρουσιάζουν «λύσεις» στο πλαίσιό του, αποτελώντας έτσι την «κάλυψη», την αριστερή γραμμή άμυνας του συστήματος. Ενας εξ αυτών είναι και ο Δ. Καζάκης, οικονομολόγος της δεκάρας, συγγραφέας σεναρίων οικονομικής φαντασίας, τα οποία διοχετεύει εδώ και καιρό, έχοντας εξασφαλίσει μια καλή θεσούλα στο περιθώριο ορισμένων αστικών ΜΜΕ.
Στην εβδομαδιαία δισέλιδη ανάλυσή του, στο τελευταίο φύλλο του «Ποντικιού», ο ΔΚ παρουσίασε πάλι, με συνοπτικό τρόπο, την κεντρική του πρόταση, εκκινώντας –όπως πάντα– από το χρέος και όχι από τη λειτουργία του καπιταλισμού, απότοκο της οποίας είναι η κρίση χρέους. Πρώτιστο ζήτημα, λέει, είναι η «θεσμοθέτηση στα πλαίσια ενός ριζικά νέου δημοκρατικού Συντάγματος, που έχει ανάγκη ο τόπος και ο λαός, της ρητής απαγόρευσης σε κάθε μελλοντική κυβέρνηση να καταφεύγει σε δανεισμό από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου».
Τι είδους καθεστώς θ’ αποτυπώνει αυτό το νέο Σύνταγμα; Πώς θα προκύψει; Θα προκύψει από μια λαϊκή επανάσταση και θ’ αποτυπώνει ένα καινούργιο καθεστώς, με πυρήνα του την απαγόρευση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ή θα είναι ένα αστικό Σύνταγμα με την προσθήκη της διάταξης που εισηγείται ο ΔΚ; Ο συγγραφέας δεν μας αφήνει στο σκοτάδι, αφού αμέσως μετά παρουσιάζει τη δεύτερη κεντρική πρότασή του, η οποία συνίσταται στην «παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας στη βάση της οικονομικής αυτοδυναμίας με την κινητοποίηση και την ορθολογική αξιοποίηση των εσωτερικών πόρων, κοινωνικών και φυσικών, για μια ισορροπημένη ανάπτυξη προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού».
Ενα νέο Σύνταγμα πάνω σε μια οικονομική βάση που θα εξασφαλίζει ισορροπημένη ανάπτυξη! Τι είδους οικονομία θα είναι αυτή; Καπιταλιστική ή κάτι άλλο; Θα υπάρχει ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής; Θα επιτρέπεται η μίσθωση εργατικής δύναμης; Για όλ’ αυτά δεν παίρνουμε καμιά απάντηση. ‘Η μάλλον παίρνουμε, διά της πλαγίας. Αυτό που περιγράφει ο ΔΚ είναι ένας «μη νεοφιλελεύθερος» καπιταλισμός. Γι’ αυτό και επέλεξε τον όρο «ισορροπημένη ανάπτυξη», που ακόμη και ένας οικονομολόγος του επιπέδου Καζάκη γνωρίζει ότι δεν μπορεί να περιγράψει την ουσία ενός τρόπου παραγωγής. Οπως ακριβώς ένας συνταγματολόγος γνωρίζει πως ο όρος «νέο Σύνταγμα» δεν σημαίνει τίποτα, εφόσον δεν περιγράφει το πολίτευμα και την ταξική διάσταση αυτού του πολιτεύματος.
Ολοι αυτοί οι κύριοι έχουν αναλάβει εργολαβικά να εξωραΐσουν το καπιταλιστικό σύστημα. Και την οικονομική του βάση και το πολιτικό επίπεδο. Με τον ίδιο τρόπο που η σοσιαλδημοκρατία αφομοίωνε τον εργατικό και νεολαιίστικο ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, τάζοντας σοσιαλισμό στο πλαίσιο του καπιταλισμού, έτσι και οι διάφοροι Καζάκηδες προσπαθούν να αφομοιώσουν τις ριζοσπαστικές τάσεις που αναπτύσσονται σήμερα, περιγράφοντας έναν καπιταλισμό χωρίς «νεοφιλελεύθερες ακρότητες», που θα λειτουργεί προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
Τέτοιος καπιταλισμός φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει. Καμιά πολιτική δεν διαθέτει το μαγικό ραβδάκι με το οποίο θ’ αλλάξει τους οικονομικούς νόμους που διέπουν έναν τρόπο παραγωγής. Η πολιτική που υπηρετούν οι Καζάκηδες, όμως, έχει τη δυνατότητα να σπείρει σύγχυση, να αποπροσανατολίσει, να βάλει εμπόδια στο δρόμο της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης και του επαναστατικού προσανατολισμού της.
Π.Γ.
