Από το λογαριασμό του Μοσάμπ Αμπού Τόχα* στο facebook
«Δεν έχω δει ακόμη το NAZA, αν και έχω παρακολουθήσει ορισμένα από τα πλάνα και τα αποσπάσματα που έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο.
Δυσκολεύομαι να καταλάβω τι πρόκειται να προσθέσει αυτή η ταινία σε όσα έχω ήδη δει με τα μάτια μου στη Γάζα και σε όσα έχω ο ίδιος επιβιώσει.
Εχω γράψει εκατοντάδες φορές για συγγενείς δικούς μου και της γυναίκας μου, καθώς και για χιλιάδες άλλες οικογένειες, που σκοτώθηκαν στον ύπνο τους, στα σπίτια τους, σε σκηνές και σε σχολεία που χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια. Εχω συγγενείς των οποίων τα λείψανα παραμένουν ακόμη παγιδευμένα κάτω από τα ερείπια των σπιτιών τους.
Εχω αναρτήσει αμέτρητες φορές για τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς κτιρίων κατοικιών, ακόμη και ολόκληρων πολυώροφων κτιρίων. Μόλις πριν από δύο ημέρες έγραψα για την ανάσυρση των λειψάνων 101 ανθρώπων που παρέμεναν παγιδευμένοι κάτω από τα ερείπια από τις 25 Οκτωβρίου 2023. Και, διάολε, τι σημαίνει καν «ανάσυρση» σε ένα τέτοιο πλαίσιο;
Οι επιζώντες έχουν μιλήσει. Εχουν γράψει. Εχουν καταγράψει τις σφαγές μέρα και νύχτα.
Τα κείμενα υπάρχουν. Οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν. Τα βίντεο υπάρχουν. Οι φωτογραφίες υπάρχουν. Οι μαρτυρίες υπάρχουν.
Και Ισραηλινοί -αξιωματούχοι, στρατιώτες, ακόμη και ορισμένοι καλλιτέχνες- έχουν εκφράσει δημόσια απόψεις που ζητούν περισσότερους σκοτωμούς, που ζητούν ευρύτερα τη δολοφονία Παλαιστινίων. Θυμηθείτε τη δημοσκόπηση του Απριλίου του 2024, στην οποία το 34% των ενηλίκων Ισραηλινών δήλωσε ότι ο στρατός τους «δεν είχε προχωρήσει αρκετά».
[Σημείωση: από τον Οκτώβριο του 2023 έως τον Απρίλιο του 2024, το Ισραήλ έσφαξε περισσότερους από 34.000 Παλαιστινίους. Και πάλι δεν ήταν αρκετό!]
Μόλις χθες παρακολουθήσαμε ένα βίντεο με έναν 17χρονο να λέει ότι ακόμη και τα μωρά στη Γάζα πρέπει να σκοτωθούν.
Είναι όλα εκεί.
Τι θα προσθέσει, λοιπόν, αυτή η ταινία;
Πώς θα παρακινήσει οποιονδήποτε να αναλάβει δράση για να σταματήσει αυτά τα εγκλήματα πολέμου, όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τα βιώνουν τα καταγράφουν σε πραγματικό χρόνο, ξανά και ξανά;
Απλώς δεν μπορώ να φανταστώ ένα θύμα ή έναν επιζώντα του Ολοκαυτώματος να καταφέρνει με κάποιον τρόπο να γράφει και ταυτόχρονα να δημοσιεύει τη μαρτυρία του μέσα από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ή έναν θάλαμο αερίων στη Γερμανία, την Πολωνία ή την Ιταλία, ενώ παράλληλα κινηματογραφεί τους σκοτωμούς και τους θανάτους των ανθρώπων γύρω του – είτε από αέρια, είτε από λιμοκτονία, είτε από άλλες μορφές εξόντωσης – και ανεβάζει αυτό το υλικό στο διαδίκτυο.
Και ύστερα, χρόνια αργότερα, μια ομάδα αξιωματικών των Ναζί, έχοντας εξασφαλίσει αυστηρή ανωνυμία, εμφανίζεται για να δηλώσει ότι είχε εντολές να διαπράξει φρικαλεότητες. Εμφανίζονται για να περιγράψουν όσα τα ίδια τα θύματα είχαν ήδη καταγράψει και μοιραστεί με τον κόσμο σε πραγματικό χρόνο.
Δηλαδή, έλεος!
Πώς στο διάολο μπορεί αυτό να είναι πιο συγκλονιστικό από τα πραγματικά πλάνα με μωρά που σκοτώνονται; Με ολόκληρες οικογένειες που αφανίζονται; Με ανθρώπους που σκάβουν μέσα στα ερείπια αναζητώντας τα λείψανα των αγαπημένων τους;
Ναι, το NAZA θα μπορούσε να είναι σημαντικό για ρατσιστές ανθρώπους, που αρνούνται να εμπιστευτούν εμάς τους Παλαιστινίους όταν μιλάμε, αλλά είναι πρόθυμοι να εμπιστευτούν την ισραηλινή αφήγηση. Εννοώ εδώ τους συντάκτες στους NYT, CNN, Reuters, AP και αλλού, που παρουσιάζουν στην επικεφαλίδα, πριν από οτιδήποτε άλλο, την ισραηλινή δικαιολόγηση ενός εγκλήματος.
Αλλά στο διάολο κι αυτό.
Αν δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε τις φωνές μας, αφού έχουμε καταγράψει οι ίδιοι τον πόνο μας σε πραγματικό χρόνο, τότε σίγουρα ούτε εμείς εμπιστευόμαστε την ανθρωπιά σας ή τα ψεύτικα συναισθήματά σας.
Η Ιστορία θα σας καταστήσει υπόλογους για τη συνενοχή σας.
Και όπως έχω πει και στο παρελθόν, αυτό που χρειάζεται δεν είναι απλώς να “σπάσετε τη σιωπή”.
Πρέπει να σπάσετε τα κόκαλα του συστήματος που βρίσκεται πίσω από αυτό το κακό. Σπάστε τα πολεμικά αεροσκάφη. Σπάστε τα τανκς. Σπάστε το πυροβολικό. Χρειάζεστε μια επανάσταση».
* Ο Μοσάμπ Αμπού Τόχα είναι Παλαιστίνιος ποιητής, συγγραφέας και δοκιμιογράφος από τη Γάζα. Το έργο του επικεντρώνεται στην παλαιστινιακή εμπειρία, τη μνήμη, την απώλεια και τον εκτοπισμό. Το 2025 τιμήθηκε με Βραβείο Πούλιτζερ για τα δοκίμιά του στο The New Yorker σχετικά με τη ζωή και τον πόλεμο στη Γάζα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: INFOWAR
