Είναι πραγματικά γελοίο και θλιβερό ταυτόχρονα το θέαμα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί ν’ αποφύγει τη δημοσκοπική πτώση με «προτάσεις συνεργασίας» προς το ΠΑΣΟΚ. Οποιος συμμετέχει στο πολιτικό γίγνεσθαι ξέρει ότι αυτές οι προτάσεις είναι υποκριτικές και γίνονται για να απορριφθούν, μπας και ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να αποφύγει κάπως την «ενωτική» πίεση που δέχεται, όχι τόσο από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά από εκείνο το κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που «ψήφιζε» ΣΥΡΙΖΑ (στα γκάλοπ πάντα) και τώρα επαναπατρίζεται, κυρίως επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει την προοπτική συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.
Αυτά, όμως, έχουν οι ξαφνικές μετακινήσεις ψηφοφόρων, ειδικά όταν γίνονται κάτω από την πίεση των κυρίαρχων ΜΜΕ. Οταν τα ΜΜΕ γυρίζουν την πλάκα (πάντα για τους δικούς τους λόγους), αρχίζει και το κοπάδι να διαλύεται και να επιστρέφει σιγά-σιγά στο μαντρί. Αυτά έχει ο κοινοβουλευτισμός και ο κυβερνητισμός, ιδιαίτερα όταν ασκούνται από έναν πολιτικό σχηματισμό που εδώ και πολλά χρόνια αναζητά ζωτικό χώρο, καθώς συνθλίβεται και από τα δεξιά και από τα αριστερά του.
Διότι οι ψηφοφόροι –όταν είναι απλώς ψηφοφόροι που παρακολουθούν τις εξελίξεις από τον καναπέ του σαλονιού τους– θέλουν αξιόπιστη λύση εξουσίας. Μάλιστα, η έννοια της αξιοπιστίας είναι πλέον εντελώς ξεχειλωμένη και ταυτίζεται με την έννοια του μικρότερου κακού. Δεν προσβλέπουν πλέον σε σοσιαλισμούς και κοινωνικές δικαιοσύνες. Κάτι καλύτερο από τη σημερινή κυβέρνηση θέλουν. Να πάρουν μια ανάσα θέλουν. Κάποια στιγμή, τα ΜΜΕ τους «έψησαν» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν μια ασφαλιστική δικλίδα για να τραβήξει το ΠΑΣΟΚ προς το καλύτερο, για να μην υπάρξει παλινόρθωση του σημιτισμού. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει αυτή την προοπτική, επειδή δέχεται πίεση από αριστερά, από τα μέλη του και την παραδοσιακή εκλογική του βάση, είναι λογικό οι νεόκοποι ψηφοφόροι της δημοσκοπικής κάλπης ν’ αρχίσουν να επαναπατρίζονται απογοητευμένοι. Πολλώ μάλλον, όταν τα ίδια ΜΜΕ που έπιναν νερό στο όνομα της συνεργασίας τώρα αβαντάρουν ανοιχτά και απροκάλυπτα το ΠΑΣΟΚ και υπονομεύουν –με τον τρόπο που αυτά ξέρουν– το ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν αμφιβάλλουμε ότι η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε μια συνεργασία με τον Περισσό. Ομως, η πόρτα από εκεί είναι κλειστή και δεν ανοίγει με τίποτα. Η βεντέτα δεν έχει αποφορτιστεί ούτε στο ελάχιστο. Ετσι, η ΣΥΡΙΖική ηγετική ομάδα καθίσταται πιο ευάλωτη στην πίεση από τα δεξιά, που έρχεται με δυναμικό τρόπο και από το εσωτερικό του κόμματος. Αν η επόμενη Βουλή δε δώσει αυτοδυναμία «θα αναλάβουμε την ευθύνη και θα προτείνουμε εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης για τον τόπο. Γιατί είμαστε σοβαρή πολιτική δύναμη», έλεγε την Τετάρτη σε ραδιοφωνική εμφάνισή του ο ευρωβουλευτής Δ. Παπαδημούλης, κωδικοποιώντας με απλό και εύληπτο τρόπο την ουσία του κυβερνητισμού.
Οταν προβάλλεσαι ως δύναμη εξουσίας, όταν στην πολιτική σου δεν υπάρχει ίχνος επαναστατικότητας, αλλά μόνο ρεφορμιστική ρητορεία και anti-global φλυαρία, όταν αναμασάς τα παμπάλαια ιδεολογήματα της σοσιαλδημοκρατίας περί εξανθρωπισμού του καπιταλισμού, δεν έχεις περιθώρια να εμφανίζεσαι ως αριστερή-ταξική αντιπολίτευση ούτε σε επίπεδο βερμπαλιστικής δημαγωγίας. Είσαι υποχρεωμένος να πολιτεύεσαι ως δύναμη διαχείρισης.
Ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα όλων αυτών; Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιείται ως δεκανίκι του συστήματος για τον έλεγχο της πολιτικής κρίσης. Ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την αναβάπτιση του κυρίαρχου ρεύ-ματος της σοσιαλδημοκρατίας. Αν χρειαστεί, θα χρησιμοποιηθεί και ως συμπληρωματική κυβερνητική δύναμη, για μια μεταβατική περίοδο.
Π.Γ.
