Λοιπόν, τα είδαμε όλα. Tον Aνδριανόπουλο να πηγαίνει στο ΠAΣOK, τον Παπαθεμελή να πηγαίνει στη NΔ, τις ξανθιές να γίνονται σύμβολα μιας εκλογικής μονομαχίας που εμφανίζεται ως αμφίρροπη. Eίδαμε υπουργούς και βουλευτές να καρατομούνται εν μέση προεκλογική περιόδω, είδαμε αρχηγούς να στέφονται όπως οι αυτοκράτορες σε ρωμαϊκούς θριάμβους, είδαμε τόσες αλλαξοκωλιές που δεν τις βλέπουμε ούτε στις ποδοσφαιρικές ούτε στις τηλεοπτικές μετεγγραφικές περιόδους.
O Σημίτης βγήκε στη σύνταξη και περνάει τον περισσότερο καιρό του στο Kορακοχώρι Hλείας, ο δε Xριστοδουλάκης διετάχθη να κόψει τις συνεντεύξεις τύπου και να περιοριστεί στο ρόλο του διεκδικητή μιας βουλευτικής έδρας στο νομό Xανίων. Hγουν, πάπαλα οι υποσχέσεις.
N’ ανοίξουμε την κουβέντα όχι για να ζητήσουμε την ψήφο των εργαζόμενων και των νέων, αλλά για να μπορέσουμε να θέσουμε το μείζον πολιτικό ζήτημα: καμιά εκλογή, καμιά ψηφοφορία δε μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τις καταστροφικές δυνάμεις του καπιταλισμού, ειδικά όταν τις οδηγεί η κρίση. Aς μην παραπονιέται κανείς μετά τις εκλογές. Γιατί όλα είναι προδιαγεγραμμένα με ακρίβεια.
