Ο πάντα εύστοχος σ. Βασίλης έγραψε στη στήλη του στο προηγούμενο Κοντρόφυλλο, ότι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έβγαλε «μαγείρεμα» ότι το μέσο εισόδημα στη χώρα είναι 19.194 ευρώ. Οσο δυο depon δηλαδή και το νούμερο από μόνο του αποτελεί είδηση, αλλά και μεγάλη σύμπτωση! Το λέω αυτό, γιατί θυμήθηκα ότι τόσα ζητούσε ο Ευαγγελισμός από τον Σάββα για… δύο depon. Για την ακρίβεια του ζητούσε 19.192,02 ευρώ, άσχετα αν υπαναχώρησε και μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει ούτε καν τις υπεσχημένες, παροιμιώδεις καπνοσακούλες. Δεν είναι συνταρακτική η ομοιότητα;
Οσο για το μέσο εισόδημα των 19.194 ευρώ το χρόνο, ξέρετε πως βγαίνουν αυτά: ο capital-ληστής παίρνει ένα μύριο, ο μουζίκος δέκα χιλιάδες, άρα ο μέσος όρος είναι πεντακόσιες χιλιάδες και κάτι ψιλά… Καλά + Μαράκι = καλαμαράκι. Δε γαλέγω ρε γιαλαντζί Μαμαλάκ(ηδ)ες…
Η ατυχήσασα και προσεχώς ανήμπορη κυβέρνηση των σκανδάλων –μια τραγική σύμπτωση επί των ημερών της, βγάζει απανωτά στην επιφάνεια… αμαρτίες ετών– συνεχίζει να πορεύεται στο χρόνο, παίζοντας με τα νεύρα και την υπομονή μας. Γι’ αυτήν βέβαια, με τον εξουσιαστικό γ@μοδέρνω ιδεασμό και με τις αλλεπάλληλες χονδρές επιστρώσεις επί στρώσεων που ως αποδεικνύεται διαθέτει, δεν τρέχει τίποτα. Ολα καλά, όλα ανθηρά, όλα επιμελώς ξεπλυμένα κι έτοιμα προς μαζική, ανώδυνη κατανάλωση. Από την άλλη, έχουμε το (κ)όλον ΠαΣοΚ και την αριστερά (όπως τη βλέπουμε καθισμένοι εκ δεξιών του μεσαίου χώρου του καναπέος) με τις σκιώδεις σκιές και την ευφυή –σε επίπεδο αρχηγών ποδοσφαιρικών ομάδων μαχαλά– συνθηματολογία. Oh, yeah, η επανύβριση προχωράει χωρίς αναβολή, βολικά, με αναβολικά, για να πιάσει και τους αλμουνικούς στόχους-ρεκόρ που έχουν τεθεί. Με ανοιχτό το απορημένο στόμα, καθίστε κάτω από την (κου)μπάρα, όπου να ‘ναι έρχονται τα απτά αποτελέσματα του σφιξίματος. Το δε εφάμιλλο του Γκιλ-γαμές έπος της Ζαχοπουλειάδας βρίσκεται ήδη στη ραψωδία ιε΄ (τρία φάσκελα). Επί αρκετές εργάσιμες κατέθετε ο γάμα γάμα (μη, μη) και όλοι βγάλαμε τα συμπεράσματά μας, τα οποία αποτελούν και το κυρίαρχο δωρεάν εξαγώγιμο προϊόν των ημερών.
Πάμε στα εσωτερικά μας: Η Κοντροστήλη «Ριπές» –που έχει μετακομίσει προ εικοσαετίας από το ταχέως αναπτυσσόμενο γαλάζιο περιβάλλον του χυδαίου νεοσυντηρητισμού της συμβασιλεύουσας– βάλλει ευθέως κατά της Κοκκινοσκουφίτσας! Στο προηγούμενο φύλλο (ν. 507, σαν αναγκαστικός νόμος) απαιτεί να πάρουμε θέση για τη σαρκοζίτιδα των Πανίκα-Βάσιπαπ, των Αλέξανδρου-Ηφαιστίωνα –αναλογικά– στον 21ο –ψηφιακά– αιώνα! Καίτοι ακόμα και η Καίτη γνωρίζει ότι η στήλη τάσσεται αναφανδόν υπέρ της παράδοσης, των κουδουνοφόρων, του θεάτρου σκιών και του Καραγκιόζη, ως αντιπροσωπευτικών στοιχείων μας στο χωνευτήρι πολιτισμών της Γιούρολαντ. Μα, αγαπημένες ριπές, οι θέσεις μας είναι σαφείς: σα φις, ενίοτε και σα γυμνό ηλεκτροφόρο καλώδιο. Θα ήταν τιμή για το συριζοειδές υφέρπον διεθνιστικό πνεύμα μας να κατοικούμε σε οδό Νικολά Σαρκοζί, να βγάζουμε τα σκουπίδια μας κάτω από ένα τόσο λαμπρό οδόσημο, καρφωμένο στους τοίχους μπροστά από τις σωληνώσεις των αποχετεύσεων των πολυκατοικιών. Αρκετά με τις οδούς Μιαούλη, Κανάρη και λοιπών μολοτοφιστών. Αναφωνώ θλιμμένα το σύνθημα «δεν θα γίνεις ευρωπέος ποτέ, σύντροφε» και, μιας και μιλάμε για τον Καρλωμένο (λόγω Κάρλας) άρχοντα, θέτω ένα ερώτημα προς κάθε σκεπτόμενο σερβιτόρο της Σαντορίνης: Αφού –σύμφωνα με την παροιμία, οξυτόνως και δίχως δύο συνεχόμενα περιττά σύμφωνα– το Μπρούνι σέρνει καράβι, γιατί δεν το χρησιμοποιούμε στην άνετη και ασφαλή ανέλκυση του Sea Diamond;
Oh mon dieu, βρισκόμαστε ενώπιον του Μάη και nous parlons για Γάλλους. Η φαντασία στην εξουσία, τον Μάη χαίρονται τα γαϊδούρια, ανθίζουν τα λουλούδια, όλα είναι αλληλένδετα. Το ‘68 έγινε πια σύμπλεγμα τύπου ‘69, τα τσιλιμπουρδίσματα έγιναν δημόσιο προεδρικό θέμα και θέαμα. Αλλη μια νίκη της ΔΑΠ (Δημόσια Αυνανιστική Πρακτική) κι άλλο δεν μένει από το να τρέχω περιχαρής στα λιβάδια με το καλαθάκι μου, τραγουδώντας τα τέσσερα Μι (Μέρα Μαγιού Μου Μίσεψες).
Ομως τώρα συγχωρήστε με, πρέπει ν’ αποσυρθώ. Να σας γνωρίσω ότι αύριο έχει γενέθλια η βασίλισσα Ελισάβετ, κλείνει τα 82. Η Κοκκινοσκουφίτσα πρέπει ν’ απεκδυθεί τον σκούφο και το παιδικό γέλιο της και να συνεχίσει τις πρόβες της λυπημένης φάτσας και του μαύρου κοστουμιού. Α, δεν την πειράζει, τουναντίον. Απ’ το τίποτα, είναι κι αυτή μια κάποια ικανοποίηση…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
