Αν βρισκόμασταν στο 2021 θα απασχολούσε κανέναν το γεγονός ότι ο βουλευτής Μπαραλιάκος συνυπέγραψε ανοιχτή επιστολή (!) προς τον πρωθυπουργό; Το πολύ να γίνονταν λογοπαίγνια με το όνομά του («Σμπαραλιάκος» και τα σχετικά). Τον Απρίλη του 2026, όμως, οι βουλευτές Ζεμπίλης, Κατσανιώτης, Μπαραλιάκος, Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς έγιναν «μούρες».
Αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις «ποιοι βουλευτές υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή προς τον Μητσοτάκη», οι 95 στους εκατό δε θα θυμούνται ούτε ένα όνομα και οι υπόλοιποι 5 θα θυμούνται μόνο τον Οικονόμου, επειδή χρημάτισε για μια διετία (2021-23) υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος και μετά αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Οι υπόλοιποι ανήκουν στους παντελώς άγνωστους (έξω από την εκλογική τους περιφέρεια) βουλευτές της ΝΔ, με τους Κατσανιώτη και Παππά να έχουν διατελέσει για λίγο υφυπουργοί, στο πλαίσιο του ροτέισον που κάνει ο Κούλης καθαρά για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών. Δεν τους θυμάται κανένας, επειδή δεν άφησαν κάποιο στίγμα κατά τη σύντομη υφυπουργική τους θητεία.
Ούτε το περιεχόμενο της ανοιχτής επιστολής θυμούνται πολλοί. Το πολύ να σου πουν ότι πέντε βουλευτές τα χώνουν στον Μητσοτάκη και τους επιτελείς του, με πρώτο τον Σκέρτσο, κατηγορώντας τους ότι αυτοί παίρνουν όλες τις αποφάσεις και οι βουλευτές εισπράττουν την οργή των ψηφοφόρων, ενώ ο άκαπνος Σκέρτσος τους τη λέει κιόλας, κατηγορώντας τους σαν οπισθοδρομικούς ρουσφετολόγους.
Εκείνο που σχεδόν όλοι θυμούνται, γιατί έγινε πρώτη είδηση, είναι πως πέντε βουλευτές, αντί να περιμένουν τη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ για να εκφράσουν τις απόψεις τους ή έστω να τις μεταφέρουν μέσω του επιλοχία Μάξιμου Χαρακόπουλου, τις έκαναν βούκινο, χρησιμοποιώντας σαν ντουντούκα την έντυπη ναυαρχίδα του Συγκροτήματος Μαρινάκη, ενός εφοπλιστή, καπιταλιστή του ποδόσφαιρου και πανίσχυρου μιντιάρχη, που – αν και δεξιός – είναι εδώ και πολύ καιρό ορκισμένος εχθρός του Μητσοτάκη, σκάβοντάς του καθημερινά το λάκο (του Μητσοτάκη, όχι της κυβερνητικής πολιτικής εν γένει).
Οι πέντε βουλευτές που βγήκαν παραπονούμενοι δεν χρησιμοποίησαν ρητορική Σαμαρά. Ούτε καν Καραμανλή (του δάμαλου). Θέλουν να είναι ξανά στα ψηφοδέλτια της ΝΔ στις επόμενες εκλογές, οπότε συνέγραψαν «μία κόσμια επιστολή, που έχει κάποια επιχειρήματα», όπως αναγνώρισε – κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία – και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ποιος τα κοιτάζει αυτά, όμως; Εκείνο που μετράει είναι ο πολιτικός ντόρος που προκάλεσαν.
Ο Μητσοτάκης επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση με την αντίδρασή του. Πήγε στο προσυνέδριο της ΝΔ και άρχισε να απολογείται: «Επιτελικό κράτος σημαίνει αν κολλήσει κάπου ένα έργο, θα χτυπήσει ένα καμπανάκι και κάποιος θα ασχοληθεί – επιτελικό κράτος σημαίνει να κάνουμε Υπουργικό Συμβούλιο κάθε μήνα και να έχουμε προγραμματισμό του κυβερνητικού έργου στην αρχή του χρόνου. Είναι ένας τρόπος διαχείρισης και διοίκησης που φέρνει κοντά την τεχνοκρατική με την πολιτική αντίληψη». Στο τέλος άρχισε να μοιράζει… καρδούλες: «Οσοι επιμένουν να βρίσκουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ δήθεν τεχνοκρατών που διορίζονται και πολιτικών που εκλέγονται, δεν αντιλαμβάνονται ότι στη ΝΔ είμαστε μια ομάδα, ένα ανοιχτό δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα – τα συζητούμε ανοιχτά, είμαστε μία οικογένεια»!
Στο ίδιο απόλογητικό μουντ και ο Σκέρτσος. Πρώτα έγλειψε τον αρχηγό και προστάτη του: «Δεν υποσχόμαστε τον ουρανό με τα άστρα. Ο Μητσοτάκης είναι ένας πολιτικός ρεαλιστής, των συνθέσεων, προσπαθεί να πάει τη χώρα μπροστά». Μετά «εξήγησε» τι είναι το επιτελικό κράτος, προφανώς επειδή οι βουλευτές, μετά από εφτά χρόνια… σπουδών, έμειναν μετεξεταστέοι: «Επιτελικό κράτος είναι το συνεργατικό κράτος που δουλεύει σαν μια ομάδα και δεν δουλεύει σε φέουδα ή σε τιμάρια, όπου ο κάθε υπουργός κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι».
Μέσα στην παραζάλη που τους δέρνει όλους στο Μαξίμου, δεν κατάλαβε ότι μ’ αυτόν τον τρόπο προσέβαλε τους υπουργούς, κατηγορώντας τους ότι θέλουν να κάνουν «ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι». Δεν κατάλαβε ότι βαφτίζοντας τιμαριωτικές και φεουδαρχικές τις αντιλήψεις των υπουργών, επιβεβαίωσε ότι το Μαξίμου δουλεύει ως αυλή του αυτοκρατορίσκου Μητσοτάκη. Αντε τώρα να τους μαζέψουν. Στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα γυρνάνε στα καφενεία και στα φιλικά σπίτια των εκλογικών τους περιφερειών, θα μπινελικώνουν τον Μητσοτάκη και τους πασόκους του τύπου Σκέρτσου και Φλωρίδη, που τα έχουν κάνει μαντάρα, και θα ζητούν σταυρό για να επαναφέρουν την παράταξη στο ευλογημένο δεξιό λίκνο της.
Kαι τώρα το κρίσιμο ερώτημα: έχουν όλ’ αυτά κανένα κοινωνικό ενδιαφέρον; Κανένα απολύτως! Το πολύ να οδηγήσουν σε μια ακόμα εναλλαγή στη διαχείριση της αστικής κυβερνητικής εξουσίας. Με την οικονομική και κοινωνική πολιτική αυστηρά οριοθετημένη από το στενό κορσέ της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το Μεταμνημόνιο, αν το θυμάστε.
Η βεβαιότητα για μια ακόμα απλή εναλλαγή διαχειριστών πηγάζει από το γεγονός ότι όλες οι εξελίξεις γίνονται σε συνθήκες κοινωνικού κενού. Η γκρίνια των ανθρώπων της δουλειάς δεν έχει μεταφραστεί σε ταξικούς αγώνες για άμεσες διεκδικήσεις. Παραμένει γκρίνια που θα εκτονωθεί στην κάλπη. Η χαρά του καπιταλισμού.
Σε δυο μέρες έχουμε Πρωτομαγιά. Μια ακόμα Πρωτομαγιά θλίψης, η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί από τον αγωνιστικό βερμπαλισμό. Ας αναλογιστούμε ποιο είναι το μεγάλο ζητούμενο. Ταξικοί αγώνες με διεκδικητικό περιεχόμενο και συσπείρωση της εργατικής πρωτοπορίας σε πολιτική βάση, με στόχο τη δημιουργία ενός κομμουνιστικού πολιτικού πόλου, που θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος στους αέναους κύκλους της κυβερνητικής εναλλαγής για τη διαχείριση της ίδιας πολιτικής.
