Τα κατεβασμένα μούτρα του Πούτιν (άριστου διαχειριστή της τέχνης της εικόνας), το ηλίθιο χαμόγελο του Ζελένσκι (ενός κωμικού της τηλεόρασης που βρέθηκε ξαφνικά στο ίδιο τραπέζι με τρεις από τους ισχυρότερους ιμπεριαλιστές ηγέτες του πλανήτη), το τυπικό-υπηρεσιακό ύφος της Μέρκελ και το χαμόγελο του Μακρόν (που τόσο έχει ανάγκη την εικόνα ενός ηγέτη παγκόσμιου διαμετρήματος), μπορεί να περιγράφουν διάφορες δευτερεύουσες πολιτικές ή παραπολιτικές πλευρές της τετραμερούς του Ελιζέ, όμως εκείνο που κυριάρχησε στη σύνοδο ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά συναντήθηκαν τετ-α-τετ ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Σε ουδέτερο έδαφος, χωρίς την παρουσία του Τραμπ, με ενδιάμεσους μόνο το ηγετικό δίδυμο του γερμανογαλλικού άξονα. Γεγονός που έστειλε το μήνυμα ότι η Ευρώπη (και μάλιστα η ηπειρωτική Ευρώπη, χωρίς τη Βρετανία) μπορεί να ρυθμίζει μόνη της τα του οίκου της, χωρίς αμερικάνικη διαμεσολάβηση (και υπαγόρευση).
Η συνάντηση έλαβε χώρα:
– Ελάχιστες μέρες μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο, που απασχόλησε περισσότερο με τα ξεκατινιάσματά της (δημόσιοι διαξιφισμοί Τραμπ-Μακρόν, χλευασμός του Τραμπ από τους Τριντό, Μακρόν, Τζόνσον και Ρούτε σε «πηγαδάκι» λίγο πριν από το δείπνο της βασίλισσας, συνεχείς βολές του Τραμπ προς τις χώρες που δε διαθέτουν το 2% του ΑΕΠ τους για εξοπλισμούς) παρά με τις αποφάσεις που πήρε.
– Την ώρα που ο Τραμπ οδηγείται από το Κογκρέσο ως κατηγορούμενος στη Γερουσία, με την κατηγορία ότι εκβίαζε τον Ζελένσκι, όχι χάριν των αμερικάνικων κρατικών συμφερόντων, αλλά προκειμένου ο τελευταίος να βοηθήσει τον προσωπικό δικηγόρο του Τραμπ να βρει στοιχεία σε βάρος του Μπάιντεν, ώστε ο Τραμπ να τα χρησιμοποιήσει ενάντια στον υποψήφιο των Δημοκρατικών στην προεκλογική του εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές του 2020.
– Λίγες μέρες μετά την προειδοποίηση της αμερικάνικης κυβέρνησης ότι μπορεί να επιβάλει κυρώσεις για την ολοκλήρωση της κατασκευής του ρωσογερμανικού αγωγού Nord Stream-2 και την απάντηση της Γερμανίας, ότι οι Αμερικάνοι πρέπει να κοιτάζουν τη δουλειά τους και να μην ανακατεύονται σε υποθέσεις που δεν τους αφορούν (γράφουμε σχετικά στις διπλανές στήλες).
Ο Ζελένσκι, σε ρόλο καρπαζοεισπράκτορα, είχε ανεβάσει ένα βίντεο στο facebook, στο οποίο έλεγε ότι η συνάντηση «είναι ήδη μια νίκη για την Ουκρανία»! Το έχει ανάγκη αυτό, γιατί βαλλόταν από τους αντιπάλους του για υποχωρήσεις έναντι της Ρωσίας. Για να φανεί, πάντως, ποιος είναι ο νικητής, ο Πούτιν φρόντισε, λίγη ώρα πριν από την έναρξη της συνόδου, να ανακοινώσει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ότι εξέδωσε ρωσικιά διαβατήρια για 125.000 κατοίκους της Ανατολικής Ουκρανίας που κατοικούν σε περιοχές που ελέγχονται από αυτονομιστικά κινήματα (Ντονέτσκ και Λουχάνσκ)!
Οταν η Ρωσία ανακοίνωσε τον περασμένο Απρίλη ότι απλοποιεί τη διαδικασία απόκτησης ρωσικού διαβατηρίου για τους κατοίκους αυτών των περιοχών, ο Ζελένσκι ξεσήκωσε τον κόσμο και κάλεσε τη Δύση να επιβάλει νέες κυρώσεις στη Ρωσία (πράγμα που δεν έγινε, φυσικά). Τώρα, μετά τη σφαλιάρα, ο Πούτιν του έδωσε και μια μεγαλοπρεπή κλωτσιά, αναγκάζοντάς τον να καθήσει στο τραπέζι απέναντί του, την ίδια ώρα που αυτός μοίραζε ρωσικά διαβατήρια σε κατοίκους περιοχών που ανήκαν στην Ουκρανία. Φάνηκε, έτσι, καθαρά ποιος είναι το αφεντικό στη σχέση Ρωσίας-Ουκρανίας.
Επίσης, ο Πούτιν έθεσε ως όρο για να πάει στη συνάντηση του Ελιζέ, να μην υπάρχει στην ατζέντα το ζήτημα της Κριμαίας, η προσάρτηση της οποίας είναι τελειωμένη υπόθεση για τη Ρωσία. Και, φυσικά, ο όρος του έγινε δεκτός. Οχι μόνο από τους Μέρκελ και Μακρόν, αλλά και από τον Ζελένσκι. Ο οποίος επέστρεψε στο Κίεβο με άδεια χέρια, γιατί μάλλον ο Πούτιν ζητούσε πολλά για να προχωρήσει έστω και σε μικρές παραχωρήσεις, όπως μια ανταλλαγή κρατουμένων.
Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν κέρδισε αυτά που προσδοκούσε να κερδίσει, καθώς οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ηγέτες έσυραν τον Ζελένσκι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλάζοντας την ατζέντα: αντί για κυρώσεις και απειλές κατά της Ρωσίας, που από τη Δύση θεωρούνταν ως η αιτία του προβλήματος, η Ρωσία έγινε μέρος της λύσης, με εργαλείο τη διαπραγμάτευση. Ετσι, η αμερικάνικη πολιτική, την οποία ακολουθούσαν οι κυβερνήσεις-μαριονέτες του Κιέβου (θυμηθείτε την απομαγνητοφώνηση της τηλεφωνικής τους επικοινωνίας, που έδωσε στη δημοσιότητα ο Τραμπ, στην οποία ο Ζελένσκι γλείφει πατόκορφα τον αμερικανό πρόεδρο και του υπόσχεται να βοηθήσει να βρεθούν στοιχεία σε βάρος του Μπάιντεν, προκειμένου να πάρει μια πρόσκληση για την Ουάσινγκτον), παραμερίστηκε, ανοίγοντας μάλλον ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις της Ρωσίας με τον γερμανογαλλικό άξονα και κατά συνέπεια με την ΕΕ.
Μιλώντας στην κοινή συνέντευξη των τεσσάρων, μετά τη συνάντηση, ο Μακρόν χαρακτήρισε επίτευγμα αυτή καθαυτή τη συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι. Στο ίδιο μήκος κύματος η Μέρκελ είπε ότι, μολονότι υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει, υπάρχει «καλή θέληση για να επιλυθούν δύσκολα ζητήματα». Σε συνέντευξη που έδωσε τον Νοέμβρη στον Economist, ο Μακρόν είχε μιλήσει για επανέναρξη του στρατηγικού διαλόγου της Ουκρανίας με τη Ρωσία, στέλνοντας το μήνυμα ότι οι καπιταλιστές της ΕΕ δε θα θυσιάζουν μέρος από τις μπίζνες τους με τη Ρωσία χάριν της Ουκρανίας. «Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ειρήνη στην Ευρώπη, να ξαναχτίσουμε την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, πρέπει να ξανασκεφτούμε τη θέση μας έναντι της Ρωσίας», είχε πει με νόημα ο ηγέτης του γαλλικού ιμπεριαλισμού.
