Ιδού – ανασαίνω,
Δουλεύω,
Ζω
Και στίχους γράφω
(όσο κι όπως μπορώ)
Η ζωή με κοιτάει σκυθρωπή,
Το ίδιο κι εγώ
Και παλεύω μαζί της
Οσο κι όπως μπορώ.
Με τη ζωή είμαστε στα μαχαίρια από καιρό,
Αλλά ποτέ μη σου περάσει απ’ το μυαλό
Πως εγώ τη μισώ.
Το αντίθετο συμβαίνει, το αντίθετο!
Τη στιγμή του θανάτου μου,
Τη ζωή με τα πέλματα
Που τα πάντα λιανίζουν,
Πάλι θ’ αγαπώ!
Πάλι θ’ αγαπώ!
(Νικόλα Βαπτσάροφ, από το ποίημα «Πίστη»)
> Τι μας λέει ο συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ Γ.Δ. στο φύλλο του Ριζοσπάστη (16/7/2017): ότι χάρη στη δουλειά του ΠΑΜΕ έγινε δυνατή η (όχι 24ωρη…) απεργία των συμβασιούχων στους δήμους. Αυτός λοιπόν, ο «ταξικός» (τοξικός…) συνδικαλισμός πώς και δεν μπόρεσε ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ σε μία τόσο κρίσιμη αναμέτρηση της εργατικής τάξης με την (δημοτική) εργοδοσία; Διότι, βέβαια, όταν αποδίδει κανείς εύσημα στον… εαυτό του θα πρέπει να κάνει τον κόπο να δει τη συνολική στάση του πολιτικού φορέα του. Κι εκεί τα πράγματα δείχνουν πως η 24ωρη είναι η μητέρα (όλων;) των
μαχών…
> 101 ευρώ οφειλή στην ΕΥΔΑΠ και χραπ! Κόβει το νερό… Οσο για τις διευκρινίσεις της εταιρίας ας τις βάλουν…
> Γουάι Φάι σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία. Νάτο! Αυτό έλειπε από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους. Και μια φαγούρα…
> Ιδιωτική η αγορά Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη. Υλοποιήσεις…
> Φαρμάκι τα ΝΕΑ: «Καταστροφές στην Ερμού για την Ηριάννα». Η καταστροφή της ζωής δύο ανθρώπων δε συγκινεί τη φυλλάδα.
> Μόρια: η συνέχεια του εγκλεισμού.
> Ο Κ. Αρβανιτόπουλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «κομμουνισμός» για την Κίνα στο άρθρο του στα ΝΕΑ. Μόνο μια φορά κάνει λόγο για την «κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία». Αρκετά προσεχτικός… (www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5460213/h-allh-Kina/).
> Μπορεί να πέθανε ο Τζωρτζ Ρομέρο, όμως τα ζόμπι κυκλοφορούν ανάμεσά μας παντοδύναμα.
> Ε, να μην πει το κατιτίς του και ο Δένδιας (περί παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη και απάθειας στη βία); Τους μπάτσους στο μετρό τους είδε άραγε;…
> Δεν κρατιέται η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Δεν ανοίγουν τις Κυριακές γιατί φοβούνται τα επεισόδια». Η έλλειψη ρευστού, η φτώχεια, η ανεργία δεν παίζουν κανένα ρόλο φαίνεται.
> Πτώση στο Χρηματιστήριο: η Πατρίς κινδυνεύει…
> Την εισαγωγή του μαθήματος της «επιχειρηματικότητας» στα σχολεία υποστηρίζει ο Κ. Χατζηδάκης. Το πάθημα, απότι φαίνεται, δεν τούγινε μάθημα.
> Και της κάνει ένα «μπου!» της ανεργίας η Αχτσιόγλου και κείνη φοβήθηκε κι έφυγε.
> «…όπως πολύ δυσάρεστη και ενοχλητική είναι κάθε εικόνα μεμονωμένων ανθρώπων που δέχονται επίθεση από ένα οργισμένο πλήθος. Δυσάρεστη, ενοχλητική και στενάχωρη» (απόσπασμα από το άρθρο «Εθνική Κατάντια», του Ηλία Μαγκλίνη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ). Μάλιστα. Δηλαδή ο συγγραφέας ενοχλείται και από την ανάλογη κατάσταση του ιταλού Ντούτσε και της Κ. Πετάτσι;
> Ανεξάρτητη η αστική Δικαιοσύνη: τρεις φορές σε μία (1) εβδομάδα το Πρωτοδικείο Αθήνας έβγαλε την απεργία στην «Τοξότης Α.Ε.» παράνομη και καταχρηστική.
> Και, είναι γεγονός, οι χιλιάδες απλήρωτοι εργαζόμενοι. Αφού αυτό απαιτεί η «συμβολή» τους στην «εθνική προσπάθεια ανόρθωσης της οικονομίας».
> Μνημείο και Μουσείο για τον ΔΣΕ από τον Περισσό. Ακριβώς αυτό: μουσειακό είδος…
> Δεν πρωτοτυπεί ο Σύριζας μετερχόμενος τη θεωρία των δύο άκρων. Δήμιος, ανάλογος με τους Εμπερτ και Νόσκε, είναι.
> Ολα πάν’ καλά με κόκα – κόλα, όλα – όλα. Περίπου έτσι εκτίμησε τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης ο Τσίπρας μιας και είδε προόδους στο κυβερνητικό έργο. Κι άλλο σανό;
> Γκρρρρ!
> Remember when you were young, you shone like the sun.
> Ο Μίχαλος δήλωσε ότι «ο επιχειρηματικός κόσμος καταδικάζει οποιαδήποτε μορφή βίας…». Και αυτήν της χούντας;
> Πάπαλα και τα επιδόματα συζύγου και τέκνου στις συντάξεις (και αυτό είναι μία κυβερνητική δέσμευση αλλά προς τους πιστωτές…).
> Ομίλησε και η ΓΣΕΕ.
> Πράσινο ομόλογο. Ορμάτε!
> Το πρωί
Στις 5
Ο ξηρός
Μεταλλικός ήχος
Υστερα από τα φορτωμένα καμιόνια
Που θρυμματίζουνε τις πόρτες του ύπνου.
Και το τελευταίο «αντίο» της παραμονής
Και οι τελευταίοι βηματισμοί στις υγρές πλάκες
Και το τελευταίο σου γράμμα
Στο παιδικό τετράδιο της αριθμητικής
Σαν του μικρού παραμυθιού το δίχτυ
Που τεμαχίζει με κάθετες μικρές γραμμές
Του πρωινού χαρούμενου ήλιου την παρέλαση.
(Μαν. Αναγνωστάκης, «Το πρωί»)
Βασίλης
