Ο πολωνός σκηνοθέτης επιστρέφει (κινηματογραφικά) για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην πατρίδα του. Ο Παβλικόφσκι στην ταινία του ασχολείται με τα τραύματα που άφησε στην πατρίδα του ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και ό,τι έγινε μεταξύ πολωνών καθολικών και εβραίων. Η πρωταγωνίστριά του είναι δόκιμη μοναχή. Προτού ορκιστεί, συναντά τη μόνη εν ζωή συγγενή της, που της λέει για πρώτη φορά ότι είναι εβραία. Οι δυο γυναίκες προσπαθούν να μάθουν το παρελθόν της οικογένειάς τους.
Ο σκηνοθέτης αναφέρει στο σημείωμά του ότι «είναι μια ταινία για την ταυτότητα, την οικογένεια, την πίστη, την ενοχή, τον σοσιαλισμό και τη μουσική. Ηθελα να κάνω μια ταινία για την ιστορία, η οποία δε θα ήταν ιστορική. Μια ηθική, αλλά όχι διδακτική ταινία. Ηθελα να πω μια ιστορία στην οποία ο καθένας "έχει τους λόγους του", μια ιστορία πιο κοντά στην ποίηση παρά στην αφήγηση». Ολα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν μες στην ταινία, χωρίς όμως το κάθε ένα από αυτά να παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο σκηνοθέτης διαλέγει να πει μια ιστορία, χωρίς ιδιαίτερους σχολιασμούς, που επικεντρώνεται περισσότερο στο δράμα των πρωταγωνιστών του, ως ατόμων – μελών διάφορων ομάδων.
Ο Παβλικόφσκι επιλέγει να γυρίσει την ταινία σε άσπρο-μαύρο, δίνοντας μια ακόμη πιο μελαγχολική διάσταση, και σε 1.37:1, το σχεδόν τετράγωνο κάδρο του κλασικού κινηματογράφου, που μας μεταφέρει στην κινηματογραφική ατμόσφαιρα του '60.
Ελένη Π.
