Μπορεί να συμπεριφέρεται σαν σιγανοπαπαδιά, μπορεί να μιλάει με ύφος ιεροκήρυκα επαρχιακής μητρόπολης, μπορεί οι αγιογράφοι του να τον εμφανίζουν σαν έναν ικανότατο τεχνοκράτη και μόνο, όμως ο Παπαδήμος κάθε άλλο παρά μη-πολιτικός είναι. Η ομιλία με την οποία έκλεισε την ανιαρή συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2012 ήταν μια καθαρά πολιτική ομιλία, με μηνύματα προς πολλούς αποδέκτες, στην οποία συμπυκνώθηκαν οι προτεραιότητες της ελληνικής αστικής τάξης και των «μεγάλων προστατών», οι οποίοι ασκούν επίσημα πλέον και την πολιτική διοίκηση, με τον Παπαδήμο εντολοδόχο τους.
Με προκλητικό τρόπο ταύτισε την κυβέρνησή του, μια κυβέρνηση που δεν έχει ούτε την τυπική νομιμοποίηση μιας προηγηθείσας εκλογικής διαδικασίας, με τη βούληση του ελληνικού λαού: «Η κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας εκφράζει την ενότητα και την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού απέναντι στη δεινότερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών». Αυτό αποτελεί ύβριν και ο Παπαδήμος τη διέπραξε εν πλήρη συνειδήσει.
Μέμφθηκε τον ελληνικό λαό λέγοντας με αβρότητα το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου: «Μέσα από αυτήν την κρίση μάθαμε με σκληρό τρόπο ότι τα λάθη και οι παραλείψεις πληρώνονται, ότι η ευημερία δεν χτίζεται με τεχνάσματα και δανεικά, προϋποθέτει οργάνωση και συνέχεια, τήρηση των κανόνων, σκληρή, πειθαρχημένη και παραγωγική δουλειά».
Με θράσος Μαρίας Αντουανέτας, υποβάθμισε αλήτικα την οργή και την απόγνωση εκατομμυρίων εργαζόμενων και νέων σε… προβληματισμό: «Κατανοώ τον προβληματισμό του μέσου πολίτη και μάλιστα σε μια περίοδο που βλέπει τα εισοδήματα να μειώνονται, την ανεργία να αυξάνεται και τις άμεσες οικονομικές προοπτικές να μη βελτιώνονται». Κι αμέσως μετά υποσχέθηκε… ακόμα χειρότερες μέρες: «Ομως εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Πρέπει όλοι να καταβάλουμε τεράστια προσπάθεια για να μπορέσει η οικονομία να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο κινδυνεύει να περιέλθει και να επανέλθει σε πορεία ανάπτυξης και ευημερίας». Ποιοι «όλοι»; Ο λαός στενάζει, οι άνεργοι έχουν φτάσει σε απόγνωση, παιδιά λιποθυμάνε από ασιτία στα σχολεία, οι καπιταλιστές εξακολουθούν να σοδειάζουν κέρδη, στα εργοστάσια, τα καταστήματα, τα γραφεία βασιλεύει ο νόμος του κνούτου, εργατικό Δίκαιο δεν υπάρχει πλέον κι ο Παπαδήμος μιλάει για «προσπάθεια όλων».
Ως γνήσιος αστός πολιτικός, δεν παρέλειψε ν’ αναφέρεται συνεχώς σε «εθνικούς στόχους», «εθνική προσπάθεια» κτλ. «Ο αγώνας για τη δημοσιονομική εξυγίανση και την αναδιάρθρωση της οικονομίας, που θα επιτρέψουν τη βιώσιμη και ισόρροπη ανάπτυξη, είναι εθνικός». «Σας καλώ να στηρίξετε την προσπάθεια και να συμβάλλετε στο εθνικό αποτέλεσμα». «Με εθνική ενότητα, με σκληρή δουλειά, με πίστη στις δυνάμεις της χώρας η Ελλάδα θα έχει το καλύτερο μέλλον που της αξίζει».
Εκπροσωπώντας τα μεγάλα αφεντικά, «τα ‘χωσε» στα πολιτικά κόμματα εξουσίας: «Η οικονομική κρίση στη χώρα μας δεν είναι μια μπόρα που σύντομα να περάσει. Θα έχει διάρκεια γιατί είναι το αποτέλεσμα ανισορροπιών που διογκώθηκαν επί σειρά ετών. Είναι το αποτέλεσμα συσσώρευσης λαθών και παραλείψεων πολιτικής που οδήγησαν στη συσσώρευση του υπερβολικού δημόσιου χρέους. Είναι αποτέλεσμα λύσεων που αναβλήθηκαν ή που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν, γιατί θεωρήθηκε ότι ενείχαν βραχυπρόθεσμο πολιτικό κόστος, παρά το μακροπρόθεσμο όφελος για την οικονομία και την κοινωνία. Γι’ αυτό το λόγο η αντιμετώπιση των συνεπειών λαθών και παραλείψεων θα πάρει χρόνο και θα έχει κόστος».
Αφού, λοιπόν, τα αστικά κόμματα εξουσίας τα σκάτωσαν, λύση αποτελούν μόνον αυτός και οι όμοιοί του. Γι’ αυτό και δεν είπε λέξη για εκλογές, ούτε χαρακτήρισε την κυβέρνησή του μεταβατική ή ειδικού σκοπού. Αντίθετα, την παρουσίασε ως πρότυπο για κάθε αστική κυβέρνηση στο μέλλον, ενώ δεν παρέλειψε να πετάξει μπηχτές στον Σαμαρά: «Η περίοδος είναι κρίσιμη, γιατί από τις πράξεις μας θα κριθεί το οικονομικό μέλλον της χώρας, όχι μόνο για το 2012, αλλά και για ολόκληρη τη δεκαετία που διανύουμε». «Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μεμψιμοιρούμε ούτε να συνεχίσουμε την πρακτική των αλληλοκατηγοριών για το παρελθόν, για το ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει. Η ιστορία δεν θα μας συγχωρήσει εάν εγκαταλείψουμε τη μάχη για το μέλλον σκιαμαχώντας με το παρελθόν». «Η διευρυμένη ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, που επιτεύχθηκε με το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης συνεργασίας, πρέπει να συμπληρωθεί από μια ουσιαστική ενότητα στην προσπάθεια που από κοινού πρέπει να καταβάλλουμε προκειμένου να επιτύχουμε». «Ο προϋπολογισμός είναι ο οδηγός της δημοσιονομικής πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσουμε. Θέτει στόχους και κατευθύνσεις. Δεν εμπεριέχει εύκολες λύσεις για τις οποίες σήμερα συμφωνούμε και αύριο τις ξεχνάμε». «Η εκτέλεση του προϋπολογισμού απαιτεί ενεργοποίηση όχι μόνο της κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που τη στηρίζουν. Απαιτεί να μεγιστοποιήσουμε τον κοινό παρανομαστή που μας ενώνει και όχι τις τυχόν διαφωνίες, που είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην πρόκληση διάσωσης της πατρίδας». «Δεν θα είναι εύκολη, ούτε γρήγορη η έξοδος από την κρίση. Οποιος υπόσχεται κάτι τέτοιο δεν προσφέρει υπηρεσίες εθνικής ευθύνης». «Ο προϋπολογισμός απαιτεί μια προσπάθεια διαρκείας από τη σημερινή και τις επόμενες κυβερνήσεις».
Ο Παπαδήμος ξέρει ότι τα μεγάλα αφεντικά τον θέλουν στην κυβέρνηση πέρα από τον χρονικό ορίζοντα που αναφέρθηκε στην αρχή (χωρίς πάντως αυτή η αναφορά να περιλαμβάνεται σε κανένα από τα δύο επίσημα ανακοινωθέντα της προεδρίας της Δημοκρατίας, που εκδόθηκαν μετά τις συναντήσεις Παπανδρέου-Σαμαρά και Παπανδρέου-Σαμαρά-Καρατζαφέρη). Και είναι αποφασισμένος να μείνει όσο θα τον καλύπτουν τα μεγάλα αφεντικά, στα οποία και μόνο λογοδοτεί.
ΥΓ: Το μεγαλύτερο καλαμπούρι το είπε μιλώντας στη Βουλή ο Βενιζέλος: «Δεν θα προσέλθει ο Πρωθυπουργός ως εκπρόσωπος της Ελλάδας, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης με το σύμπλεγμα κατωτερότητας ενός εταίρου που είναι παρίας, που δανείζεται, που συνιστά πρόβλημα για την Ευρώπη, που είναι ένα αρνητικό στερεότυπο για την διεθνή οικονομία. Οχι. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας, θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε σε μια ιδιόμορφη θέση αλλά τίποτε από αυτά δεν μας στερεί τη θεσμική μας ισοτιμία και το δικαίωμα να διατυπώνουμε τον δικό μας ευρωπαϊκό στρατηγικό λόγο. Και αν θέλετε αυτό είναι και μια υποχρέωση που αντιστοιχεί στην εθνική υπερηφάνεια και την εθνική αξιοπρέπεια όλων των Ελλήνων και όλων των Ελληνίδων».
Την καλύτερη απάντηση σ’ αυτή την παπαριά την έδωσε μια μέρα αργότερα ο ίδιος ο Παπανδρέου, περιγράφοντας μια Ευρωένωση όπου η Μέρκελ και ο Σαρκοζί αποφασίζουν μόνοι τους (αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στη γαλλογερμανική συνάντηση κορυφής της Ντοβίλ), χωρίς να ενημερώσουν κανέναν. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε γιατί ο Παπαδήμος (κι όποιος άλλος αστός πρωθυπουργός να ήταν στη θέση του) θα πάει στη Μασσαλία και απλά θα σηκώσει το χέρι για να ψηφίσει όποια πρόταση καταθέσει ο γερμανογαλλικός άξονας. Μόνο ο Τσίπρας, με τον οίστρο του ευρωλιγούρη, ονειρεύεται ότι «ο ελληνικός λαός δικαιούται να έχει μια κυβέρνηση που θα τον υπερασπιστεί, που να μπορεί να αξιοποιήσει και να εξαντλήσει τη διαπραγματευτική ισχύ που προσδίδει στη χώρα μας ακόμα η ισότιμη συμμετοχή της θεσμικά τουλάχιστον στη Νομισματική Ενωση» και να ζητά από τον Παπαδήμο να παίξει αυτό το ρόλο στη Μασσαλία (αυτά έλεγε την Τρίτη στη Βουλή!).
