Αδεια εδώ και εβδομάδες η «πάνω» πλατεία στο Σύνταγμα. Ούτε για μούτζες και βρισιές δεν έχει όρεξη ο κόσμος, από τότε που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο. Τα τεκταινόμενα στην «κάτω» πλατεία δεν έχουν καμιά σημασία από κοινωνική άποψη. Απλά, είναι θλιβερό το θέαμα εκείνων που προσπαθούν να μετατρέψουν ένα άμαζο πια φαινόμενο σε… πλαζ των αγανακτισμένων, προσδοκώντας ότι το Σεπτέμβρη θα ξαναμαζευτεί ο κόσμος, λες κι ήταν αυτοί που μάζεψαν τον κόσμο στο Σύνταγμα κι όχι το αντίθετο.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο κύκλος των «αγανακτισμένων της πλατείας» έκλεισε. Οπως έκλεισε και ένας κύκλος 24ωρων απεργιών της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα ξαναέχουμε κίνημα ή δεν θα ξααναέχουμε εκδηλώσεις που να μοιάζουν μ’ αυτές που ολοκληρώθηκαν. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα πρόκειται για συνέχεια, αλλά για κάτι νέο.
Ηταν πολλοί αυτοί που βιάστηκαν να μιλήσουν για «νέο κίνημα», «νέες μορφές οργάνωσης» και τα συναφή. Οπως κάνουν κάθε φορά που το κοινωνικό κίνημα ζωηρεύει και βγαίνει στο δρόμο. Ομως, αυτό που ζήσαμε δεν ήταν τίποτε το νέο, αλλά εκδήλωση με διαφορετικό τρόπο του παλιού. Ενα κίνημα διακατεχόμενο από την αστική ιδεολογία, με μπόλικο θυμό, αλλά χωρίς στόχευση. Και προπαντός χωρίς ριζοσπαστική συμπεριφορά. Από την άποψη αυτή, ήταν πολύ πίσω από τη νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη του 2008, η οποία με την εκρηκτικότητά της και την εκτεταμένη χρήση της αντι-βίας δημιούργησε άλλη αίσθηση και έκανε το αστικό κράτος να αισθανθεί την απειλή. Αντίθετα, το κίνημα των «αγανακτισμένων» ουδέποτε απετέλεσε απειλή για το σύστημα, γι’ αυτό και το κολάκεψαν τόσο πολύ τα αστικά ΜΜΕ και τα αστικά κόμματα. Γι’ αυτό και το σύστημα στράφηκε με τόση αγριότητα ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, όταν μικρές ομάδες έσπειραν το σπόρο της αντι-βίας μέσα στον αποχαυνωμένο από τις ειρηνιστικές αυταπάτες κόσμο.
Ούτε νέα κοινωνικά υποκείμενα υπάρχουν ούτε νέα κινήματα. Τα κοινωνικά υποκείμενα είναι οι τάξεις. Η πολυπληθέστατη εργατική τάξη, από τη μια, με όλη την πολυμορφία της, η ολιγομελής αστική τάξη από την άλλη, τα μικροαστικά στρώματα στη μέση, με σχετικά μεγάλο ειδικό βάρος στον μέσης ανάπτυξης ελληνικό καπιταλισμό. Οσο για την κινηματική έκφραση, θα έχουμε πραγματικά νέο κίνημα, όταν οι εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες αρχίσουν ν’ απαγκιστρώνονται από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της αστικής ιδεολογίας, να οργανώνονται σε ανεξάρτητη βάση και να παλεύουν με άλλους όρους σε σχέση με τους γενικά παραδεκτούς σήμερα.
Επειδή κάποιοι γουστάρησαν την ιδέα της μούτζας, του «ακομμάτιστου», του ειρηνικού, δεν σημαίνει ότι δημιούργησαν ένα καινούργιο κίνημα. Εφτιαξαν μια ακόμη όψη ενός κινήματος διαποτισμένου από την αστική ιδεολογία, όπως άλλες όψεις του ίδιου κινήματος είναι ο αστικός συνδικαλισμός ή ο συνδικαλισμός του ΠΑΜΕ.
Γι’ αυτό το λόγο εμείς επιμένουμε ότι μείζων επαναστατικός στόχος στη σημερινή φάση είναι η ανάδειξη της ανάγκης για την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης. Οι εργαζόμενοι και οι νέοι που βγήκαν στο δρόμο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποκτούν εμπειρίες. Εμπειρίες αρνητικές στην τελική τους κατάληξη. Αυτές οι εμπειρίες πρέπει να γενικευτούν θεωρητικά και να μετατραπούν σε πολιτική «τροφή», για να μην κυριαρχήσουν η απογοήτευση, τα αδιέξοδα και στο φινάλε η μοιρολατρία.
Π.Γ.
