Η τελευταία πολυαναμενόμενη ταινία του Γκοντάρ συνδέθηκε με το θόρυβο που δημιούργησε η επιστολή του προς το Φεστιβάλ των Κανών, όπου προβαλλόταν το Film socialisme, στην προβολή του οποίου αρνήθηκε να παραστεί, και αφορούσε τα κερδοσκοπικά παιχνίδια της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βάρος της χώρας μας. H στάση του συνοψίστηκε στη φράση: «Σ` ευχαριστώ Ελλάδα, θα σε υπερασπίζομαι πάντα».
Ηταν επόμενο ένας στοχαστής, ένας μαρξιστής διανοούμενος όπως ο Γκοντάρ, που θεωρεί τον εαυτό του μέτοχο της αρχαίας, κλασικής παιδείας, να υπερασπιστεί αυτή τη χώρα. Μάλιστα, η Ελλάδα είναι ένας από τους επτά προορισμούς του κρουαζιερόπλοιου της ταινίας του, που επισκέπτεται τοποθεσίες-μύθους του σύγχρονου κοινωνικού γίγνεσθαι. Η πιο συγκινητική βέβαια αναφορά γίνεται στην βασανισμένη Παλαιστίνη, όπου ο Γκοντάρ αναρωτιέται: «αλήθεια, όταν οι Αγγλοι έφυγαν, τι απέγινε ο χρυσός της Τράπεζας της Παλαιστίνης;».
Μιλώντας εκτενέστερα για το Film socialisme, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι πραγματικά στερείται οποιουδήποτε σεναρίου, αρχής και τέλους. Πρόκειται για μια εντελώς αντισυμβατική κινηματογραφική γραφή, γεμάτη με αυτοσχεδιασμούς, λογοτεχνικά και φιλοσοφικά τσιτάτα, που ο καταιγισμός τους δεν σου δίνει επαρκή χρόνο νοητικής επεξεργασίας και κατά συνέπεια αναλυτικότερης κριτικής προσέγγισης. Ούτε πάλι μπορούμε να μιλήσουμε για μια κάπως καθαρή καταγραφή ιστορικών γεγονότων ή για ένα κάπως σαφές «δια ταύ-τα».
Εχοντας υπόψη και το προηγούμενο έργο του Γκοντάρ, παρατηρεί κανείς την ίδια γραμμή κινηματογραφικής αποδόμησης, το σινεμά δηλαδή που αμφισβητεί το σινεμά. Αντιλαμβάνεται ότι όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ανέλαβαν στην ωριμότητά τους να ανατρέψουν τις καθιερωμένες κλσικές δομές της τέχνης τους. Βλέποντας το Film socialisme αναλογίζεται κανείς από πού π.χ. ξεκίνησε ο Πικάσο και πού κατέληξε καλλιτεχνικά. Ή ο πολυδιάστατος καταλανός Ζουάν Μιρό, του οποίου ένα από τα τελευταία ζωγραφικά έργα υπήρξε μια ευθεία ανοδική γραμμή. Με άλλα λόγια, αν το σχηματικό έργο του Μόραλη στην προμετωπίδα του μετρό στο Πανεπιστήμιο σας «χαλάει», δεν χρειάζεται να δείτε το Film socialisme. Αν, επίσης, δεν καταλαβαίνουμε ότι για να φτάσει κάποιος στην «πολύπλοκη» απλότητα προηγείται πολλή έρευνα, σκέψη και δουλειά, αν κάποιος μας προκαλεί να στοχαστούμε μ` έναν άλλο τρόπο κι εμείς αρνούμαστε, τότε ο Γκοντάρ δεν είναι για μας.
